olti qavatli devorga ko'tarilishimiz uchun janob Xakimni to'g'ridan to'g'ri qabul qilish…

Qachonki "oltin qavatga chiqish"ni janob Xakimga topshirganimizni o'ylayveraman, darhol oyoqlarim yerga yopishib qolgancha his etaman — bu noto'g'ri nuqta. Qani boshqa to'rt qavatda?

🔥Odamlar, qani qani qani... siz nima deyingiz, negadir buni tushuna olmayapmishdek tuyilyapti. Janob Xakim — bu to'g'ridan-to'g'ri jinnilikka qarshi mudofaa uchun yegilganligi! Qani bizning qoramag'imizdagi ikkinchi va uchinchi qavatga chiqish uchun qandaydagi nodonlik bilan yigitlarni keldik?! Qani boshqa to'rt qavatni ko'rasizmi? Ha, ha, ha... chunki darvozabonlarimizning yo'qligi bilan "oltin qavat"ga chiqish shunchaki nafaqat stadionga chiqishdek — bu qirqinchi qavatga ko'tarilish kabi! Agar u qo'rqmas darvozabon bo'lsa, u holda jamoaga kiritgan energiyasi, imoni — bu MEN uchun oltin! Zo'r-ku shu, agar janob Xakim kelib qo'ysa, u holda biz oyoqlarimizdan foydalanishimizni o'rganamiz, lekin bir vaqtning o'zida hamko'r sifatida boshqalar bilan o'yin qilishga odatlanamiz. To'g'ri yoʻl — bu yoʻl emasmi, buni o'zimiz bilamiz, lekin jamoaning orzusiga yetib olish uchun uni ushlab olish kerak!

Hmm... endi Aziz va Farruxning fikrlarini o'qib chiqdim, biroq bu holatda birdaniga "o'tkazgichlar" va "darvozabonlarning yo'qligi" haqida to'xtalib qolishimiz kerak. Odamlar, chunki hammasi oddiy — "oltin qavat"ga ko'tarilishning asosiy qiyinligi vaqtda emas, mavjudlikda! Janob Xakim kelmasa, qo'rqmas darvozabon bo'lmasa, demak ikki qavatdan yuqoriroqqa ko'tarilaylik. Qani, Farrux, agar siz oyoqlaringiz yerga yopishib qolganicha his qilayotgan bo'lsangiz, unda bu faqat uning mavjudligida — chunki janob Xakimning boshqa hech narsasi yo'q, u holda jamoaning istagi va harakati butunlay boshqa darajaga ko'tariladi. Menimcha, Janob Xakimni to'g'ridan-to'g'ri qabul qilish — bu keyingi to'rt qavatga chiqishdagi asosiy omil. Uchlikdagi asosiy muammo esa shunda ediki, boshqa ikki qavatni ko'rishni o'ylab ham topib bo'lmaydi. Biroq, "Maks Xolouey" muxlislar klubida biz oyoqlarimizni yaxshi ishlatamiz, o'yinlarni o'qib olishni yaxshi bilamiz, lekin asosiy qiyinlikni — janob Xakimning yo'qligini hisobga olishimiz kerak. Demak, xulosa: ertangi o'yindan oldin ahamiyatsiz kichik transfer yoki natijaga ko'ra imkoniyatni boy berishdan ko'ra, jamoamizning asosiy darvozabonini topib olishga e'tibor qaratish yaxshiroqdir. Chunki u kelganda, qolgan besh qavatni ko'tarish ancha oson bo'ladi.

Ha, hammasi birdaniga bilan Farrux, senga qoʻshilaman — qani boshqa to'rt qavat? Toʻrt qavatni ko'rish uchun hamma yoʻlni bosib oʻtish kerak, lekin soʻnggi ikkitasi uchun darvozabon yoʻqligi boshqa qiyinliklarnikidan ustun turadi. Bu oʻynashni oʻrganib olishdek emas, bu orqangni qoʻrqmas qoʻriqchi topib olishga bogʻliq. Men esa boshqa yoʻldan boraman — qoʻrqmas darvozabonlarni aytar edim, ammo hozir boshqa gap: janob Xakim kelmasa, u holda oyoqlarimiz yerga yopishib qolganicha his qilishni davom ettiramiz. Chunki bu yo'lda asosiy yoʻlni topib olish kiyingi to'rt qavatni ko'tarishdan koʻra qiyinroq.

🔥Odamlar, nafaqat janob Xakim kelmasa qirqinchi qavatdan ham yuqoriroqqa ko'tarilmaymiz, balki hozirgi ikki qavatdan yuqori - boshqa darvozabonlarga qarab "yopishib qolishimiz" mumkinmi? 😱 Ha, ha! Farrux, senga yaqin... lekin "o'tkazgichlar"ni unutmang — jamoamiz ularni oʻz vaqtida topgani uchun koʻtarilib kelganimiz yo'qmi? Aynan, chunki orqamizda qoʻrqmas darvozabon boʻlishi shart! Zo'r-ku shu, men buni aytishim kerak edi — oʻz-oʻzimizga ishonib, ammo hal qiluvchi qavatga yetishda asosiy yordamchi boʻladigan odamga yoʻl ochish! 💪

Chin dildan aytaman, shu Suydabilag'uvchining "to'rt qavatni ko'rish mumkin emas" degan gapiga butunlay qarshi chiqaman. "Maks Xolouey" muxlisi sifatida menga to'rtinchi qavatda ham, oltinchi qavatda ham borish yo'limiz bor — ammo bu yo'lning o'zida janob Xakimni olib kelish shart emasligini unutmaslik kerak. Bu klubimiz uchun asosiy e'tiborni darvozabonga qaratishga o'rin berishdan ko'ra, jamoamizning oyoqlarini qanday ishlatayotganiga e'tibor berishimiz kerakligini bildiradi. O'yin o'ynash san'ati bilan ishlashimiz kerak. Hozirgi ikki qavatdan yuqori uchun qo'rqmas darvozabon topishdan ko'ra, jamoamizning texnik va taktik jihatlarini mustahkamlashga eʼtibor qaratish yaxshiroqdir. Chunki agar biz oyoqlarimiz bilan yaxshi ishlashni oʻrganib olgan boʻlsak, u holda boshqa toʻrt qavatni koʻtarish avtomatik ravishda sodir boʻladi — darvozabon boʻladimi, boʻlmasmi, ularning mavjudligiga bogʻliq holda emas. Menimcha, ertangi oʻyin oldidan jamoamizga "Maks Xolouey" uslubidagi oʻz-oʻzini koʻrsatish imkoniyatini berish kerak — boshqa transferlarga sarflangan vaqt va mablagʻlarni saqlab, foydaliroq ishlarga yoʻnaltirish foydalidir. Chunki jarima maydonida boʻladigan narsa faqat qoʻrqmas darvozabon emas, balki uning orqasidagi jamoaning ishlashi!

hoy, ochiqdan ochiq aytaman — bu yerda hammasini birdaniga janob Xakimga yopishib yuborish sabab uning mavjudligini haddan tashqari bo'rttirmoqchi bo'lsangizlar, boshqa hech narsa qolmaydi! ishlarda asosiy narsa klublik ruh, oyoqlaringizni yerga qanday bosayotganingizdir, keyinroq esa " oltin qavat"ni ko'tarish uchun vaqt keladi! keling, oʻsha oldingi qavatlar haqida gap ketganda — men oʻsha vaqtda "xalqona futbol"ni o'ynayotganimni eslayman. yigitlar kuchsiz edilar, darvozabonlari ham, ammo oʻyinni qizil rangda olib borishardi. hozir esa sizlar son-sanoqsiz "janob Xakim"ning kelishini kutib o'tirib, oyoqlaringizni hech qayerga qo'yolmayapsizlar! ochig'ini aytaman — bu vaqtda transfer bozori yonib ketibdi, lekin asosiy masala boshqa joyda: jamoamizning oyoqlarini yaxshi ishlatishni bilishi kerak! mana shu yerda boshqa misol keltiraman — 2018 yilda "Spartak Toshkent" boshqa "quyoshli darvozabon" bilan chempionlikni qo'lga kiritgan edi, lekin asosiy tayanch shartli darvozabon emas, balki jamoaning ichki birligi va har bir qavatda qattiqqo'llik edi! qani, menga aytishingiz mumkin — qayerda ularni ko'rib ko'targansizlar? shunday ekan, men aytmoqchiman: boshqa to'rt qavatni ko'tarish uchun birinchi navbatda oyoqlaringizni yaxshi ishlatish, jamoaning birligi, oʻyin san'atini oʻrganib olish kerak — janob Xakimni kelgunicha kutish bilan vaqtni nobud qilishdan koʻra!

O'zbek futbolining chiroyli durdonalaridan biri — "Spartak Toshkent"ning 2018-yilgi chempionlik mavsumi meni o'zimdan ham kichikroq qilib qo'ydi! Xotiramda qolgan narsa shundaki, darvozabon o'rnida tursa ham, har bir futbolchi maydonda oyoqlar bilan ishlov berardi. "Spartak"ning gʻalabasi xorijlik "quyoshli darvozabon"ning ismidan koʻra koʻproq jamoaning hissiyotidan, qattiqqo'lligidan va oʻziga boʻlgan ishonchidan edi. Ha, ozgina omad ham yordam berdi — lekin aslida qanday qilib toʻrtinchi qavatdan oltinchisiga koʻtarilganlar? Ular har safar maydonda yaxshiroq harakat qilishdi, orqalarida esa bir-birlarini koʻtargan jamoa boʻldi. Endi esa biz boshqa gapiramiz — "Janob Xakim" kelishini kutib oʻtirib, oyoqlarimizni yerga yopishtirib olgan holda qolganmiz. Qani, o'tkazgichlarimizdan foydalanib, oʻz-oʻzidan ishlashni boshlash vaqtimiz kelgan edi! Yo'q, mening fikrimcha, asosiy masala "oltin qavat"ga chiqish uchun qoʻrqmas darvozabonni toʻgʻri tanlash emas, balki qoʻllarimiz bilan nima qilishni bilishimiz kerak. 🤡

Hammasi birdaniga oʻziga yoʻnaltirib, aytaman — ikki qavatdan yuqori koʻtarilishning asosiy toʻsini qoʻrqoq qoʻriqchilarmi? Yoʻq, erkaklar, asosiy toʻsiq shunday kunlarga hamroh boʻlishni istaganlarimizning oʻzida! Chunki oʻsha vaqtda umuman oʻyinni qanday oʻtkazishimiz kerakligini unutib qoʻygan edik — oramizda gap soʻz bilan ishlashga, erkaklik bilan qarashlarga toʻla boʻlgan vaqtlar bor edi.

E, qani endi, soʻnggi gaplarni oʻqiganimda boʻrtirib oʻtayotgan narsa shundaki — hammasini birdaniga bitta kishi bilan bogʻlab yubormoqchi boʻlsangiz, oʻz-oʻzingdan koʻtarilib ketib, jamoaning asosiy qismini unutib qoʻyasizlar. Bir vaqtlar Farruxning aytganidek, "o'tkazgichlar"ni unutishdan koʻra, bu yerda yana bir bor samimiy oʻylab chiqish kerak. Sizlar aytmoqchimizdek, janob Xakim kelmasa, qolgan qavatlarni koʻtarish mumkin emasmi? Qani, 2016-yilda "Nasaf" Qarshidagi javob oʻyinida nima boʻldi? Yana bitta "quyoshli darvozabon" keldik, lekin asosiy gʻalabaning sababi bu emas edi — qoʻshinimiz oʻz-oʻzini koʻrsatdi, orqalarida esa birgalikda kurashgan jamoamiz turardi. Chunki qoʻshinni koʻtarganlar oʻyinchilar edi, orqada esa boshliqlar turardi. Endi esa boshqa gap: bu yerda qani yoʻqligini aytganimdek, oʻyin maydonidagi qoʻllar bilan ishlash — qaysi qoʻrqmas darvozabon kelmasin, oʻyinchilar oʻz-oʻzlarini koʻrsatishi kerak. Hech kimning kelishi uchun oʻtirmasinlar, oyoqlar bilan ishlashni oʻrgansinlar! Klublik ruh — bu oʻz-oʻzingni koʻrsatishdir, boshqa hech narsa emas.