oq ko'tarilgan sariq libosli o'yinchi bizni yana chempionlarga olib keladi

Qani endi, ota-bobolarimizning kunlarida ham shunday edi — qahramonlarimiz uchun yuraklarimizni qon to'kkanmiz, shu zahotiyoq!... mana o'zim men qachonlardir Qozon Arenasida chetda qolganman, bitta yomonlik qildim-ku, oq libosli kishi tikilib chiqdi, tepaga ko'tarildi — "kechirmadingizmi, aka?!" — deb o'ylanardim, yuragimga og'ir bo'lardi. Keyin maydondagi murabbiyning so'zini eslayman: "sizlarning klublari sizlar bilan, deb". Hali ham g'ildirakda u vaqtlarni aylantiraman — o'ylarman: shu qahramonlikning birdaniga qaytib kelishiga umid bog'lamasam qanday!

O'yladim-ku, o'sha yillarni eslaganimda hali ham orqam qaltirardi — 2018-yil Angliya kubogi finali oldidan otam bilan Qozon Arenasiga chipta olish uchun ertasi kungi 5 soatlik avtobus safarini o'tkazganman. Qancha yo'ldan o'tib, darvozabon orqasidagi to'xtovsiz olqishlar eshitilardi: "Bu davlatning asosiy jamoasi ekanligini isbotlashimiz kerak!" — degan faryodlar shunday kuyilib ketardi miyamda, nihoyat o'yinni tomosha qilganda esa oq libosli qahramonlarning birining yagona goli bilan g'alaba qozonganimizni ko'rib yig'lab yuborganman. Kanchaning o'z-o'zidan boshqa hech narsa emas, balki qahramonlik ruhi bilan tirik qoladi, shu zahoti uning oyoqlari ostidagi maydon omonat sifatida ko'rinmoqda — o'sha kunlarni qayta boshdan kechirmasam bo'lmaydi, hatto 10-yil o'tib ham.

Shunday vaqtlar edi, o‘shanda o‘zimizdek jamoani ko‘rish haqiqatan ham og‘ir edi — chetlatishlar, noaniqliklar, o‘ynamasliklarga qarshi kurash. Lekin hozir? Har safar asosiy tarkibda ko‘rinib turgan o‘sham bir qahramon chiqib kelganda, tomoshabinlarning yuragi allaqachon qandaydir dori bilan to‘ldirilgandek: uning qaysidir imkoniyatni qayta-qayta foydalanishga urinishi, boshi baland bo‘lishi, o‘ynamaslikni xohlamasligi — bularning hammasi asosiy maydonning oʻzidan paydo boʻlayotgan quvonchdir. Endi esa asosiy jihat shuki, u bu holatlarni o‘zgartirib yuborayotganini his qilyapti. O‘sha vaqtlarda toʻqnashuvlarimiz oʻzgargan, lekin uning gʻalaba uchun kurashi oʻzgarishni koʻrsatib turibdi. O‘sha og‘ir kechki soatlar oʻrniga, endi ularning o‘yinlarini kuzatishni istar ekanmiz — chunki ularning ruhi allaqachon maydonda gullab-yashnaganga oʻxshaydi.

Ha, qani endi, ota-bobolarimizning kunlarida ham shunday edi — qahramonlarimiz uchun yuraklarimizni qon to'kganmiz, shu zahotiyoq! Men ham o‘zimni eslayman, 2016-yilda Toshkentdagi Navruz bozoridagi do‘konda oq ko‘ylakli jamoamizning gerbini ko‘rib qoldim, darhol maydonga qo‘yganimdek edi — o‘sha kunda hech kimga hech narsa demaganimni eslayman. Hozir esa, o‘yinni tomosha qilar ekanman, ularning tezkor teginishlarini ko‘rib o‘ylayman: bu xuddi o‘shandan qolgan ruh, balki uning oyoqlarida maydon omonat sifatida yotaveradi. O‘ylab qoring, qachonlaridir maydondan chiqib ketayotgan vaqtlar ham bo‘lgan, lekin hozir esa uning o‘zi asosiy g‘oyadir — maydondan chiqmay, maydon bilan birga nafas olish. Men esa bugun soat to‘qqizda oq libosli jamoa bilan aloqaga o‘tishni rejalashtirganman, shuni qiling deb aytaman: "Sizlar qahramonlarimiz!" — chunki haqiqat shuki, ularni tan olish vaqtidir.

Navoiy shahridan bo'lganimni eshitsangiz, o'zimni aks ettirgan bo'lar edi — shu oq libosli bolalarning 78-daqiqasida kiritgan goli uchun hammasi maydonda qolib ketgan vaqtlarim yo'qmas, qalbimni yorituvchi shunday nuqtalarni eslaganimda yana ko'zlarimga yosh to'kiladi!

Oh, keling yengiz oq-boriva hikoyangni tugating... To'g'ri, men ham qani endi, ota-bobolarimizning kunlarida kabi qahramonlarimizni xotirlayman, lekin aytish kerakki, shu Kolbi Kovington kelganidan keyin men o'zimning qariya bobomni esladim — u hali ham futbolni futbolnikiga o'ynardi, ya'ni oyoqlari bilan emas, balki yuragi bilan! Bir kuni uning oldiga keldim, eshitaman-ku: "Boboy, bugun oq libosli o'yinni tomosha qilish kerakmi?" deganman. U so'zni eshitib, ko'zoynagini qilib: "Nega?" deb qoldi. Men: "Yo'q, shunchaki... ota-bobolarimizdan qolgan qahramonlik ruhi bor, endi maydon omonat sifatida tikilib turibdi", dedim. Bobom esa: "Aa, shuning uchunmi sizlar hamma vaqt qovurilgan kartoshka va choy bilan oʻtirishib ketibaysizlar? Hozir quchoqni ochaman, tizza tepamdan, oyoqlarni ko'taring!" — deydi. Men: "Bolam, mana shu justement Kolbi Kovingtonning ruhi — qovurma bilan xotincha yig'lash!" U oyoqlarini ko'tarib, gapini yakunladi: "Yana go'sht yo'llardasizmi?!" Bunday vaqtlarni eslaganimda: maydondagi qo'rquv o'rniga, hozir bizda qahramonlarimizning yelkasidagi quchoqdek — yig'lab, baqirib, lekin qaytadan tiklanish uchun!