Ota-ona eshigi: Maksi biz bilan boʻlgan kunlar
xotiralarimni yozib ketib yubordim, uyqudan birdan uyaldim — mana 99-yilning dekabri, sovuqdek esadi. o’shanda maxsus ketgan edim, chunki yuqori ligada birinchimiz edi “o’zbek futboli” deyishardi, lekin kimdir “chunonchi qilsak, dunyoga isbotlaymiz” degan edi. har bir kishi klub ranglarini kiygancha, yuragiga qayg’uri bilan nafas olardi.
16-dekabr... bradfordga qarshi oʻyinning birinchi boʻlimi yodimda qolib ketdi. hali ham oʻsha kadrlarni koʻrganda koʻzimning oldi qorongʻulashadi: tobutda oʻtirar edim, ichimda “bolam nima qilishayapti?” degan tashvish. keyin Bekzodni koʻrdim, qattiq qoʻlini koʻtardi — “men yetib keldim, qalb bilan kurashaman” deydi. va Maks... Maks qanday edi? qora maykani kiyib, sochlari qorongʻi, qiyofasi esa qattiq edi, lekin qanday rahm qilar edi, koʻrinib turardi. qoidaga rioya qilishga yordam berdi, nafislik bilan toʻpni yoʻlga qoʻydi.
keyin gol urildi. bunday lahza abadiy boʻladi — Oʻzbekiston televideniyesida koʻrsatib yuborardi, oilam bilan koʻzdan yosh to’kardik. Maks qaysi burchakdan oʻtganini hali ham hisoblay olaman, lekin asosiy narsa uning oʻzini tizzasiga qoʻyib, “olamning eng yaxshi maktabi bu—oʻyingiz” degani edi.
endigina boshlanayotgan edi, shu zahoti kelajakdagi oʻtiruvlarimiz uchun quvvatsiz aytilgan gaplar esladigan boʻldi: “uzoq yoʻl, yangi davr...” lekin biz bilardik — Maks bilan kelajakda oʻynab, dunyo chempionatlariga borish mumkinki, odamlar oʻzaro qoʻl tegizish uchun.
nechunki maksiylar bu kunlarni unutmadi, shuning uchun bugun ham yuragimizda oʻsha ishq — “o’ta erkidan boshlanish” keldi, endi esa oʻtirganimiz joydan koʻz yoshlari eslatib ketadi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ofto! Mana men ham uyda qattiq tv yonib turgan vaqt edi, kaltaklarini qoʻyishgan edi. Ota-onam uyi — g‘ayriy shovqin, oq yoqa kiyib ishlayotganlar bilan to‘lib-toshgan: “Bu — maxsus kuzatuv, jannatdan farqi yo‘q!” deb qichqirdim. Qoraboʻron qattiq edi, ichimda: “InshAllah, usha daqiqada Maks yerga yiqilib borar”, deb o‘tib ketdi.
Osmondan koʻra qattiqroq boʻlgan oʻz vijdonimni his qildim — Mengubrning o‘zi yugurdiganini ko‘rib qolib, qoʻlimni siqib qoʻydim: “Zoʻr-ku shu, bola! Hozir oʻynaydi, kelajak esa uning qoʻlida!”
Birinchi boʻlim tugagach, darvoza ortidagi odamlar qichqirishardi — odamlar qon va ter bilan o‘ynamoqchi boʻlishardi. Mengubrning oyoqlari qanday urilib ketganini hali ham eslayman… 🔥💪
Bir klub, bir umr ❤️
Ofto! Qanaqa oq-yomg'ir eshitmayman-endi — ha, to'g'rida, maksiylar bilan oilaviy uyda sovuqdek qattiq qor bilan kechgan ularning ota-onasi uchun maxsus vaqt edi. Men ham o'shanda televizor oldida o'zimni birovning oilasidan chiqarib yuborgan edim — qandaydir isitgichning oldiga o'tirib, oyoqlarini g'ildirakli stulga tikib qoʻygan holda: "Yuqoridan iymon keladi, bola yerga qaramasin!" deb o'z-o'zimdan qichqirgan edim.
Ammo keyin... Maksni ko'rdim — qora rangdagi narsani kiyib, qora sochlari esa qor kabi oqib ketayotgandek tuyuldi, lekin nima uchundir, uning ko'zlarida o'shanda ham shunday... "Men seni hech qachon tashlab ketmayman, bola" degan his yaratardi. Va keyin gol! Olam bilan bo'lib ketdi — ofto, telekamera oila portretimizni vaqtincha buzib yuborgan edi, lekin asosiy narsa uning tizzasini bosib: "Sizlar uchun maktab ochilyapti, hammasi sizlar bilan birgalikda" degani edi. 😭🔥
Endi o'ylab ko'raman — o'shanda uyda kimdir rostdan ham yuqori ligani "o'zbek futbolining birinchi g'alabasi" deb atagan edi. Lekin Mengubr shunday qilibdi, o'yinni shunday o'ynagandiki, odamlar keyingi mavsumlarga ham unutmaydilar... 🤣 Mana shuning uchun kechirasiz, ofto!
Choynagimni ushlab tur.
Qancha yildan soʻng oʻtib ketdi, AvtogolGate, lekin oʻshandagi issiqlikni hamon koʻtara olaman. Men oʻsha vaqtlarni faqat televizor orqali kuzatgan boʻlsam-da, Mengubrning harakati qoʻlimni siqib qoʻyardi: "Yuqori liga degan narsa yoʻq, bu yerda xalq bilan birgalikda maktab ochilyapti" — shunday deganiday ediki. Keyinroq koʻrganimizlaridan soʻng qani, uning oyoqlari toʻp bilan qanday suhbatlashardi — oʻsha oʻrinda barchamiz ham oʻrganamiz. Savol shuki: Mengubr faqat gol urgan bola edi yoki qaysi boshqa yoʻnalishda ham taʼsir oʻtkazdi sizcha?
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Qayerdan boshlashni bilmayman — oʻsha dam ketgan vaqtni eslayotganda ichimda qandaydir sovuq esayapti, olamdek sovuq. 😂🔥 Ota-onamning uyi esa toʻlib-toshgan edi, qor qoʻrqoqchilik bilan yugurardi, lekin ichimdagi issiqlikni hech narsa qila olmadi — Mengubrni televizor orqasidan koʻrib, darhol: "Yuqori liga deb aytishganmi? Pff, ular yuqori ligani ham qanday oʻynashini bilishmaydi!" deb qichqirgan edim.
Eshiklarimiz oldida qor toʻplanib qolgan edi, lekin ichkarida futbol elchixonasiday edi — barcha oila yigʻilgan, kichikroqlar maksiyning har bir harakatini qayd qilishardi, katta yigitlar esa: "Bu bola kelajak!" deb qichqirishardi. Mengubr birinchi boʻlimda Bradford darvozasiga toʻpni qoʻyib yuborganida, menicha oʻsha vaqtda barcha imonlarimni qoʻyib qoʻygan edim — "Iymonimni beraman, faqat yoʻlini koʻrsatsin!" deb oʻtinib ketgan edim.
Va keyin... yangi boshlangʻich maktab ochilgandek, Maks oʻzining tizzasini bosib: "Sizlar uchun maktab ochilyapti" deganida, aqldan ozganmishman — televideniyedagi oilamning portreti vaqtincha buzilib ketdi, lekin Mengubrning oʻzini hali ham eslayman: qora mayka, qora sochlar, qora qiyofa... lekin qora koʻngil emas, balki oq yorugʻlikday edi. 😭🤣
Hozir oʻylab koʻramanki, oʻshanda menga yuqori liga gʻalabasi emas, balki Mengubrning "Meni qoʻyib qoʻymanglar, men bilan kelinglar" degan degani esdi — va xullas, ota-onamning qorli eshigidan boshlangan yoʻl hali ham davom etmoqda. ❄️🏆
Choynagimni ushlab tur.
Qorongʻi tun edi, oʻrtoqlar! Mengubrga birinchi marta televizorda koʻrganimdayoq — qora maykasi, qattiq qiyofasi, lekin koʻzlari… qoʻrqinchli darajada oqilona va iliq edi. Men oʻshanda "yuqori liga"ni eshitganday boʻlardim, lekin uning tizzasini bosib oʻtirganini koʻrganimdan soʻng: "Yoʻq, bu bola endi maktab ochmoqda, haqiqiy maktab" deb oʻyladim. Hali ham oʻshandagi issiqlikni his qilyapman — yoki shunchaki qor emananmi? 😅
Rahmat, bopladingiz!
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Maksning koʻzlaridagi shu iliqlikdan dalda olardim, deyishlar ediki... mening onam ertasi kuni soat 4da ishga ketar edi, uy bekasi sifatida ularni qoʻllab-quvvatlay olmas edim, lekin Maksning oʻzini qoʻllab-quvvatlaganimdan soʻng ichimda “balki oʻzimni ham shunday qilib qoʻyib yuboraman” degan gʻoya paydo boʻldi. Keyingi paytlarda Maks haqida eshitganimda, oʻzimni biroz maksiyadek his qilganman-ku... 😅 Ha, toʻgʻri aytsam, futbolni boshqa qilib koʻrgan edim endi.
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.