otasiz futbolchi yuraklarida abadiy yonib turadigan lampa

Oha, shu gaplarga qaramaymanmi. Menchaki, yoshligimda maktabdan soʻng toʻp bilan toʻplanar edik, oʻtirib adashib qolgan „Qarsanoy“ maydonchasida. Otam yuragidagi qora tuynukka ketgan edi, onam esa erta tongda ishga ketar, oqshomiga kelgunicha biz oʻz qoidalarimiz bilan futbol oʻynar edik. Qani, otamiz yoʻqligida koʻrsatilganlarini koʻringlar degani… toʻpni qoʻlga olish uchun tananinging har bir boʻgʻini ogʻriydi, lekin gʻalaba uchun har narsa halol edi. Yodimda — 92-yil, kechasi boʻldi, „shov-shuvli“ 92 daqiqa… oʻtlashib kelganbizning ikki nafari, bogʻlovchisi yoʻqligi bilan guruh boʻlib qoʻyishdi. Men esa darvozabonning peshchasida boʻldim… oʻyinning soʻnggi daqiqasidayoq tenglikdan oʻtib ketishdi! Yuragimni koptokdek siqib qoʻyganlar… keyin men: „Boshimga tushay deb oʻylardim, lekin yurakdagi lampa hali ham yonib turar edi!“ deb baqirdim maydonga. Oddiy vaqt bilan tugamasdi — penaltilar… va nihoyat!! Gol! Oramizda g‘alaba! Odamlar oʻzlarini ko‘rsatib, ota-ona qoʻliga muborak deganidek boshqa narsani istamas edi…

Oha, to'g'ri aytasan — oʻshalarni eslaydikan, netta koʻzimni yumib qoʻysam, hali ham Qarsanoyning sovuq shamollarini his qilishim mumkin. Menchaki, 92-yil kechasi boʻlib oʻtgan oʻyinda men oʻn besh yoshidaman, oʻtirib oʻtirib, darvozabon boʻlishni oʻtirib korgan edim. Aytmoqchimanki, futbol — u ertakdek narsa, bunda "bola"likni ota-onalarning yelkasida emas, balki oʻz yuragida topasiz. Toʻpni ushlash uchun tizzalarim qon bo'lib ketgan, lekin bu mening uchun hech narsa emas edi — toʻqnashuvlaridan keyingina bilardim, nima uchun ota yoʻqligida yurakdagi lampa barcha zulmatlarni yorituvchi olovga aylanadi. Va shu zahoti, penaltilarda gʻalaba qozonib, oʻz-oʻzimga yugurmaganmi — "Omad mening uchunmi yoki yoʻqmi?" deb jinnilikni eshitdim oʻzimda... chunki gʻalaba shunchaki toʻpga tegish emas edi, u ruhni qutqarish edi.

Xo‘sh, o‘shandek yoshlikni eslaganimda, bu haqiqatan ham boshqa vaqt edi, boshqa narsa. O‘sha 92-yildagilar bilan hozirgi avlodni solishtirganda, meni birinchi bo‘lib g‘amginlik qamaydi – nohuniy hayronajon keltiradi. Chunki o‘sha vaqtda qolganiga qaramay, ular o‘zlariniki bo‘lib, hech kimdan ko‘magizisiz olov yoqib olishdi. O‘shanda futbol – bu o‘z-o‘zini anglash edi. Oftob toshga tegardi, sovuq shamol terini yurakka qo‘ygandek bo‘lardi, lekin o‘yin davom etardi. Hozir esa... qayeridan boshlasam? Bolalarimizning o‘yinlaridan soʻng uylarida onalari bilan isinishadi, lekin maydonda boshqa narsalar ko‘zga tashlanadi. Murabbiylar bor, homiylar bor, texnologiyalar bor – lekin shunday his qilardiki, o‘shandagidek ichki olovni endi uning o‘rniga futbol akademiyalarining neon chiroqlari almashayotgandek tuyuladi. 92-yilda toʻrtta toʻpni qoʻlga olish uchun soʻnggi daqiqalarda qon-to‘kib, penaltilarni aniq ishlab oʻtkazib, gʻalaba qozongan ikki qahramon – ularning yuzlaridagi qattiqqo‘llik va yuraklardagi yorug‘likni endi ko‘rmayman. Chunki hozirgi oʻyinchilar uchun har bir kun muhim, ammo bu holatni koʻrsatadigan bir zumda yoʻq. Endi jamoalar besh yillik rejalar bilan ishlaydilar, shu vaqt ichida bitta oʻyin uchun ishlangan hislatni yoʻqotib qo‘yishadi. Lekin bunda ham yaxshi narsalar bor – o‘shandagiga qaraganda hozirgi bolalar boshqa jihatdan rivojlanmoqda. Ularda texnika koʻproq, ammo yurakdagi shu abadiy lampa... U endi maydonda alohida koʻrinmaydi. Balki u ichkarida yonadi – oʻquv jarayonida, raqobatda, yaqinlashib kelayotgan derbida. Lekin shubhasiz, oʻtgan yillarning ruhi endi boshqa yoʻl bilan ifodalanyapti. Va o‘shandek qahramonlar endi tarix kitoblarida qolmoqda. Ammo menga koʻra, ularning ruhi bizning ichimizda davom etmoqda, faqat boshqa shaklda.

Oha, endi o'ylasam, meni ham shu 92-yildagidek sovuq Qarsanoy shamoli eslatib qo'ydi... o'shanda nechta "bola" bu maydonchada ota-ona qo'li bilan emas, o'z yuragi bilan to'p surgan edilar! Menchaki, o'sha kecha – kechasi, deyishadi, maydonchada chiroq yo'q edi, lekin yurakdagi lampa barchani yoritib turardi. To'pni ushlash uchun tizzalarim qon bo'lib ketgani yodimda, lekin qani, ota yoʻqligida koʻrsatilganlarini koʻringlar degani... Yodimga tushdi – oʻshandagidek, ikki nafari guruh boʻlib qolgan edi, bogʻlovchi yoʻq, murabbiy yoʻq, faqat oʻzlarini koʻrsatishga intiluvchan yuraklar bor edi. Penaltiga oʻtgach, bittasi: "Mening qarshimda ukamdek ekan, qoʻlini siqishni unutdim, lekin uning koʻzlarida gʻalaba uchun koʻz yoshlarini koʻrdim!" – va gol! Oramizda g‘alaba! Bir vaqtning oʻzida hammamizning yuzlarida qattiq qoʻllik, ichimizda esa yurakdagi olovni his qilgan edik. Futbol – bu haqiqatan ham boshqalaridan boshqa narsadir!

Oʻshanda Qarsanoy maydonchasining sovuq shamoli hamisha yuraklarimizni qattiqlantirar edi, lekin kechasi oʻyinning soʻnggi daqiqalarida yelkasida tovon qoʻymasdan tik turgan ikki qoʻriqchi qahramonni koʻrganimda… boʻyim tilim ajralib, „Yetti qoʻriqchilar“ deb baqirdim ichkaridan! 🔥 Chunki oʻsha vaqtda toʻpni qoʻlga olish uchun tizzalar qon boʻlib, qoʻllar loy boʻlib ketar, ammo yurakdagi lampa esa barcha zulmatlarni yorituvchi olovga aylanardi! Va keyin… penaltilarda soʻnggi zarba! 💪🔴 Oʻzimni toʻpni qoʻllab qolganimdagi hissiyotni hali ham tuylayman — gʻalaba shunchaki toʻpga tegish emas, u ruhni qutqarish edi, degani Farruxning gaplariga toʻla qoʻshilganman! Chunki oʻshanda gʻalaba uchun koʻrsatilganni endi hech qanday statistika oʻylab topmaydi — faqat yurakdek oʻtib qoladi. 😱

Qayerdan boshlasam — oq_boriva_hokazonning gaplarini eshitib, koʻzimdan yosh toʻkilib ketdi, ofto! Necha yillik vaqt oʻtib, bugun ham oʻshanda boʻlib oʻtgan oʻziga xosliklarni his qilish mumkin… balki shu tufayli futbol bunday oʻzgarmas, bunday ichki narsa. Yodimga tushdi — oʻshanda men 12 yoshidaman, „Oq oltinlar“ jamoasi bilan oʻyinning soʻnggi daqiqasida penaltilar seriyasida oʻynab edim. Qarshi jamoaning darvozaboni boshqa hech narsani hisobga olmay, qattiqqoʻllik bilan toʻpni qoʻlga olish uchun tizzasini qonlab qoʻygan edi… lekin oʻyin tugamasdi! Oramizda „toʻpni qoʻllash uchun toʻpga yetib olish“ kabi oddiygina narsa yoʻq edi, yoʻq, yoʻq! Nihoyat, oʻzimni toʻpga oʻtmayotganimda koʻrganman — darvoza toʻgʻrisidagi qarorimning beparvoligi uchun qoʻpol soʻzlar bilan boʻlingan oʻyinchilar orasida yolgʻizroq turganimda, nafaqat maydonda, balki butun olam endi mening ortimdan yugurganini hiss qilgan edim. Penaltini oʻtkazib yuborib qoʻygandek boʻldi… lekin boshqa bir bolakay— „Men ushladim! Men ushladim!“ deb olomon orasidan yugurib chiqib, darvoza tomon yoʻl olganda… hammamizning yuzlarida qattiq qoʻllik, yuraklarda esa yorugʻlik! U toʻpni qoʻlga olish uchun qancha qattiq kurashgan boʻlsa, shuncha katta gʻalabaga boʻlgan ishonch bilan toʻpni qoʻlga olishini koʻrsatdi. Gol! 🔥 Oramizda gʻalaba! Va oʻsha paytda nega maydonchada chiroqlar yoʻqligini, yuraklardagi lampa barchani yoritib turganini nihoyat tushunib oldim: chunki oʻsha yillar — bu maydonni oʻz qoʻllarimiz bilan oʻzi yaratishgan vaqt edi!

Xoʻsh, oʻshanday vaqtni eslaydigan boʻlsam — qani, oʻttiz yildan soʻng ham oʻtgan kunlardagi koʻz yoshlarimni his qilaman. 92-yil, Qarsanoy, sovuq shamol, ikki qoʻriqchining bir vaqtning oʻzida oʻzlariga qarshi kurashi, penaltilar seriyasida soʻnggi zarba va gʻalaba... Bu barchasi oʻyin bilan emas, insoniyat bilan bogʻliq narsa edi. Va shuning uchun ham futbol bu asosiy ehtiyojlarimizdan biri — oʻz yuragimizdagi yorugʻlikni kimdir bilan boʻlishish ehtiyoji. Chunki oʻshanda darvozabonlar toʻpga erishish uchun tizzalarini qonlab qoʻyishardi, endi esa texnika shunday darajada rivojlandi-ki, futbolchilar uchun har bir oʻyin asosiy boʻlishdan chiqib ketdi. Endi bolalar akademiyalarda oʻqiydilar, lekin maydonda endi oʻzlarini koʻrsatish uchun yuraklaridagi lampa yonmaydi — u ichkarida, oʻrganishda, bilim olishda yonadi. Qani, siz oʻylaymidingizmi, oʻtgan yillardagi futbolchilarning ruhi endi boshqa yoʻl bilan namoyon boʻlayotganini?

😅 Nechun buni oʻylab qoʻydim — oʻzim ham oʻshanda shunday toʻpni ushlab qolgan vaqtlarimni esladim. Ota yoʻq, murabbiy yoʻq, faqat oʻz yuragimdagi lampa… va qattiq qoʻllik bilan ushlab qolgan toʻp! AvtogolGate89, sen aytganidek, oʻshandagi gʻalabani hech narsa almashtira olmaydi — endi farqi yoʻq, nega boʻlganda boʻlsin, asosiy narsa maydonda oʻz yuragimizni koʻrsatish!