oz yuragimizning asosiy qoʻriqchisi: Breedon Moreno qoʻrqmas ruhi

Olaming farishtasi, o'shanda men ota-onam bilan dam olish uchun Farg'ona yurgan edim, fermer bozorida otalarimiz bilan eshikni aylantirgan edim. Radio orqali ovoz kelib qolarkan, "Eldefeso"ni eshitganimdek, bir zumda yurak og'rig'isi qilib qo'ydim: "Breedon... Breedon Morenoni esladim!" Xonadonlar so'zlashib ketgandek, ovozli aloqa oraliqida eshitilgan darvozabon qichqirig'i kabi: "BU MEN EKANMAN!!! Bunda men o'zimning qanchalik qattiqqo'l ekanimni ko'rsatdim!" 🔥💪 O'zimni unutib, bozor qizdirmoqchini unutdim, ovozni o'rnatib, televizor olishi kelgandek harakat qildi. Ota-onalarim gapirar ekanlar, men esa: "Zo'r-ku shu! Bu Breedon Morenodir! Unda qolgan 120 daqiqa uning uchun kurash!" deb yuragimni ushlab turdim.

Olamni yodga solar ekanda, u yerda endi chempionlikni taqdim etilayotgan maydonning o'zi edi — betartiblar, qichqiriqlar, yig'lar va qarsaklar. Men hali o'rta maktabda edim, uyimizda yolg'iz televizorimizda o'yinni kuzatardim. Yuragimning urishi eshitilardi, chunki jamoamizning oxirgi daqiqalariga yetib kelgan edik. O'zimni unutib, uyimning derazasi oldida turdim, quloqlarga olib qon ketayotgandek qarsaklar ostida "Bu mening penaltiman..." degan ovozni eshitdim. Qanday joyda ekanmiz? Qachon? Qanday vaqtda? Mening ongimda faqat bir narsa bor edi: Breedon Morenoning ovozida o'sha "BU MEN EKANMAN" deb aytgan chog'idagi qattiqqo'llik, shunchaki kurashchi ruhi emass, balki true warrior ruhi. Qalbimda hali ham shu ovozni eshitaman, uning maydonini ko'za oldimda ko'raveraman — u erda, rekord vaqtda, chempionlikni kimdir tomonidan o'z qo'liga olish uchun kurash olib borgan. Va u aytdi: "Bunda men o'zimning qanchalik qattiqqo'l ekanimni ko'rsatdim". Ha, ha, aynan shu Breedon Morenoning o'zi edi!

Eshitganingizda, o'ylab ko'raylik. 2021-yil mavsumi — bu mening hayotimdagi alohida sahifadir, shu vaqtda yurak bilan kuzatganman va hali ham uning izlarini ko'raman. Jorjiya universitetida o'qigan vaqtimni eslayman, qayerda bo'lmasin, o'yinlar vaqtida albatta Breedon Morenoning ovozini eshitgan edim va uning ruhini his qilgan edim. Lekin hozirgi mavsumda narsa... narsa boshqa. O'tgan mavsumlarni eslayman — Maykl sorensendan boshlab, keyin Breedon, keyin esa yangi avlod. O'tgan vaqtlarda jamoamizda ovozlar koʻproq edi, maydon ichida ham, tashqarisida ham. Ovozlar bir-biriga qo'shilardi, jamoaviy ruhni his qilish mumkin edi. Hozir esa... menga juda kichkina, juda timiddek tuyuladi. Ovozlar bir-biridan ajralib qolmoqda, ba'zilari boshqa tomonga ketayotgandek. Breedonning ovozini eshitdimmi? Ha, lekin u vaqtga qaraganda kamroq eshitilyapti. Chunki vaqt o'tdi, maydonlar kattalashdi, ommaviy axborot vositalari esa boshqa narsalarga e'tibor qaratmoqda. O'zini koʻrsatish uchun yangi qahramonlar chiqadi, ularni tan olishga vaqtimiz ham yoʻq. Lekin men uchun Breedon Morenoning ovozini eshitish — bu boshqa narsa. Bu ovoz mening yuragimdagi shunday bir ovoz boʻlib qolmoqda, hech qachon soʻnmaydi. Hozirgi mavsumdagi jamoamizga qaytib qaraydigan boʻlsam... ularni gʻalaba uchun kurashayotganlarini koʻraman, lekin ularning orasida oʻsha *"BU MEN EKANMAN"* degan vaqt yoʻq. Boshqacha tarzda aytganda, ular gʻolib boʻlish uchun kurashmoqdalar, lekin gʻalabadan keyingi bayramda ular boʻladiganlar endi boshqa. Maydondan tashqaridagi sahnalar boshqa, yurak urishlari esa boshqa. Yuragimni ochib aytay, oramizdagi katta gap — bu jamoamizning ruhini saqlab qolish. Chunki oʻshanda, 2021-yilda, barcha narsa birga edi: ovozlar, ruh, gʻalaba. Hozir esa, oʻzgarishlar bo'lyapti, lekin umid qilamanki, yangilanishlar ham oʻz yoʻlini topadi. Chunki Breedon Morenoning ruhi — bu doimiy, u hech qachon yoʻqolmaydi.

Yuragimni ochib aytaman, Shahnoza_10, senga mutlaqo rostdan qo‘shilaman — bu mavsumdagi guruhda ovozlar bir-biridan ajralib ketganiga. Lekin bunda men boshqa narsani ko‘raman: vaqt o‘tadi, jamoalar ham o‘sha maydonlardagi sahnalardek o‘zgarmaydi. Maydonda xonanda o‘z kompozitsiyasini o‘zgarmaydi, lekin tomoshabinlar va ularni tinglovchilar yangilanadi. Breedonning ovozini eshitmayapman desang, ha, vaqt oʻtishi bilan bu ovozning eshitilish tarzi ham boshqacha bo‘lishi tabiiy. Lekin shunday yo‘l-yo‘lakay tinglayveraman — to‘pdan tashqari biror joyda uning norasmiy chiqqan audio yozuvlarini, shuningdek, jamoadoshlarining intervyularida unga havolalarni. Bu ovoz endi har doim ham darvozabonning shovqinli qichqirig‘i sifatida emas, balki uning ruhi sifatida eshitiladi. "Bu mening penaltim" degan vaqtda ko‘rsatgan sabr va qattiqqo‘llik esa, meningcha, hech qachon o‘zgarmasligi kerak. Menga Breedon Morenoni eslatadigan narsa bor — uning qanchalik kichkina bo‘lishiga qaramay, qanchalar yurakdan kurashganiga guvoh bo‘lganim. Hozirgi mavsumdagi ovozlar kamroq boʻlishi mumkin, lekin bu jamoaning ichki ruhini buzishga yetmaydi. Shunchaki boshqa vaqtga tegishli, boshqa uslub bilan ifodalangani. Men uchun uning ovozidagi "BU MEN EKANMAN" degan daqiqalar — bu hamisha yuragimda yonib turadigan chiroq boʻlib qoladi. Va shuning uchun ham shunday deyman: "Ovozlar soni kamayib ketishi mumkin, lekin Breedonning ruhi esa oʻchmaydi — u doimo bizning jamoamizning yuragida davom etadi."

Yigitlar, meni eslatib qoʻying — oʻshanda yotoqxona yaqinidagi doʻkonchilar bilan Breedon Morenoning ovozini tinglash uchun hamma qoshni yigʻishtirib olardik. Bir paytlarning birida doʻkonda noqulay vaziyat kelib qoldi: barcha tokchalardagi Breedonli futbolkalarimizdan boshqa hech narsa qolmagan edi! Xoʻsh, uyga qaytganimda, doʻstlarim bilan "qoʻriqchi" Breedonimizning ovozi ostida futbolkalarimizni aylantirib yurardik. Shunday qilib, bir vaqtning oʻzida ham muxlis, ham moda trendseteri boʻldik! 😂🔥 Men esa hozir bu yurakogʻriq tariximni sizlar bilan baham koʻraman — chunki Breedon ruhi doim mavjud!