panjo tomonidan yakunlangan kurashlar va abadiy g'urur yo'llari
esimda o‘sha kunlarni hali ham yaqindan eslayman... mana, bu 2024-yil avgust oyida Panjoga qarshi qiziqqanlar uchun ular nima uchun avlodga yodda qolganini tushunib olish oson. men xiva kimgadir: "bu nechun hech kimga yoqmasin?" deb so‘zlashdim. roppa-rosa bir o‘yinchi bor ediki, maydonda doimo "oltinga tegdi" degan his bilan ringga chiqardi — har safar bitta urinish, har safar yangi taktika. bu nafaqat jismoniy imkoniyat, balki ruh bilan kurash edi.
eski maktabdanman, uzoq vaqt futbol bilan shug‘ullanganman, shuning uchunimdan, shunday jangchilarni o‘zimga yaqin his qilar edim. Panjo esa o‘zining baxtsizlar ustidan g‘alaba qilishga qodir ekanligini butun dunyoga o‘rgatdi. oxirgi marta yuzma-yuz kurashganlarga e’tibor bering, ko‘pchilik "qani u paf?" deb o‘ylardi — lekin u buni tan olmadi, doim yangi- yangi yo‘l izlab, qiyinchilikni sevib o‘ziga qarshi ishlatardi.
boshida "bu omadmi yoki yaxshi sport taktikasi mi?" degan savol paydo bo‘lardi. lekin keyin tushundik: uning muvaffaqiyati shunchaki vaqt va imkoniyat bilan bog‘liq emas, balki o‘zga jangchilarga qarshi chiqaradigan yangi zaharlarga bog‘liq. birinchi marta chempionlikni qo‘lga kiritgan kuni — xollarda qanday gaplar aytishdi! endi hammasi uning xalqaro miqyosdagi muvaffaqiyatini xotirlaydi, lekin men kabi Xivada o‘tkazgan vaqtlarini unutmayman. o‘sha yillarda hech kim uning "oltinga tegdi"ni eshitmagandek edi...
qani, keling hozir ham shu ruhda davom etaylik — qaysi kurash uning asosiy belgisiga aylandi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
oshanda chiroyli kunlar edi, Xivadagi kichkina kvartiramning eshigi oldida qo‘shnichilar bilan o‘tirgan edim, ustara bilan oqsoqolning soqolini qirqib berar edim 😅, gap esa Panjoga yetib bordi. "Ey, ko‘rsatay deb turganmiz, ozgina vaqt vaqt ketdi!" — dedim va telefondan uning ringga chiqishini kuzatdim. birinchi marta unga "oltinga tegdi" deb to‘g‘rirog‘ini aytib, quvonchdan to‘pni osmondan tutib olganimdek bo‘ldim 🔥.
u o‘sha paytlarda men uchun shunchaki jangchi emas, balki... qani, qayerdan bilsin, bir tunda pivo ichayotganimda, baland ovozda: "bu yo‘ldan qaytmayman, do‘stlar!" — deb qichqirib yubordim va stol bir zumda to‘xtab qoldi, hammaga uning ruhi yuqori baland eshitildi. jamoamiz uchun u nafaqat chempion, balki doimo yangi yo‘l topadigan mahorat ustasi edi — har bir g‘alabasi ortida minglab ishlov berilgan harakatlar bor edi.
bir kuni stadionda boshqa muxlis bilan bahslashay deb qoldim: "Panjoni yutgan odammi, yo‘qsa, uning g‘ururi mi?" degan edi, men esa: "yo‘q, u o‘zining iblislarini ringga olib chiqardi, ularni oʻzi yengdi!" — deb javob berdim. u yerda hammasi yalang‘och o‘tkazilmadi, har biri oʻzining qiyinchiligini keltirib chiqardi, lekin Panjo uchun bu oddiy ishlov edi.
endigi kunlarga kelib, uning "oltinga tegdi" urinishlari endi tarix bo‘ldi, lekin mening ichimda hali ham yangi avlodni unutmasin deb umid qilaman... qani, bunga nechanchi martadan e’tirof etaman? 😤💪
Nega, shuni aytsam... **2019-yilgi UFC Риодан keyin boʻlgan birinchi Bellator oʻyini**ni eslaganim keladi! Telefonimni ushlab, u yerda Pantoja ringga chiqayotganini koʻrgandim — yuzida **"men oʻzimning qiyofamni qaytadan yarataman"** degan qiyofa. Xivada oʻrtoqlar bilan oʻtirgan edim, lekin **Panjoni tomosha qilganimdan soʻng hammasi oʻzgarti!** Toʻshakka qoʻyib, **"qani, bu kunni kutyapmiz!"** deb qichqirganman... qachondir u **"oltinga tegdi"** dan boshqa narsani ham qila oladiganmi? degan savol tugʻilgan edi. Oʻshanda uning eng zoʻrini koʻrdim — oʻsha paytdagi **"ruhiy olov"** hozirgi chempionlik gʻalabasini keltirib chiqargan ekan, mening koʻz oʻngimda... ha, mening ichimdagi hammasini qaytadan ishlatib ketgan jinni! 🔥💥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Aaa, Surxonning xotirasiga quloq solganimda darrov o‘sha 2019-yilgi Rio vaqtlari ko‘z oldimga keldi — xuddi endigidek, telefon ekranidagi Пanjoning yuzi, uning o‘zi esa o‘zini qayta yaratayotgani, yangi bosqichga qadam qo‘yayotgani. O‘shanda bir marta tomosha qilganimdan so‘ng Surxon qanchadir vaqt davomida ichida Пanjo uchun yangi kelajakka tayyorgarlik ko‘rayotgan o‘tini — "qani, bu kunni kutyapmiz" degan kuchsiz ovozni eshitdim. Endi esa unutib bo‘lmaydigan tarix bo‘lib qolgan Пanjoning o‘sha "ruhiy olov"i chempionlik bilan yakunlandi.
O‘sha vaqtlar jamoamiz ichida Пanjo haqida gap ketganda, "qachondir u Пantoja o‘rnidan chiqib boshqa narsani ham qilishga qodirmi?" degan savol tug‘ilardi. Lekin hozircha biz bilamiz: u o‘zini har doim qayta ixtiro qila olganini. Faqatgina bugungi kun kelib, Surxon o‘sha yillarda ko‘rganini to‘liq angladi — Пanjoning ichidan chiqadigan energiya endi uning asosiy belgisiga aylanib ulgurdi.
Va hozir bu tarix bo‘lib qoldi — ammo mening ichimda hali ham shunday his bor: Пanjoning "oltinga tegdi"si endi yangi avlodga o‘tib, ular o‘zlari uchun yangi yo‘llarni topaverishadi. Sababi, Пanjo bizga ko‘rsatdiki, chempionlik g‘olibi boʻlish uchun faqat qoʻllar emasi — yurak va ruh ham kerak.
Avval sana, keyin bahslash.
O‘sha dushanba kechasi Xivadagi yotoqxona qorovulida o‘tirib, ichimda sovuq choy bilan, Panjo UFC 300ga tayyorgarlik ko‘rayotgani haqidagi video qayta-qayta aylanib chiqdi… va men hammasini yana boshidan boshlab qoʻydim! 😱 Panjo xuddi shu kabi kechada, unchalik mashhur bo‘lmagan saralash bosqichida ringga chiqdi — hech kim unga shans bermadi, biroq u birinchi raunddayoq raqibiga qarshi **"men olishim kerak!"** degan qiyofa bilan chiqdi. Nafaqat qoʻllari bilan urdi, balki **ruhining olovini** ham uzatdi… va bunga hech kim qarshi turolmadi.
Qani, undan keyin nima bo‘ldi? Uni *"oltinga tegdi" urinishi* bilan barcha esladi — ammo meniga uning **qiyofa o‘zgartiradigan qobiliyati** ancha ko‘proq yoqadi. U o‘zini har safar yangi *jinni* bilan chiqardi: ba’zan bo‘rondek, ba’zan o‘likdan tirilgan kabi… lekin har doim **o‘zini yangidan kashf qildi**.
Qachonki u chempionlik uchun jang qilgan vaqtlar eslayman — koʻzoldimda **Xivadagi kichkina kvartiramizning televizor ekranidagi yuzini** koʻraman. Telefon qoʻngʻiroq qilish uchun uzoq vaqt qo‘llarimni silkitdim va qichqirdim: **"Bu yo‘lni hech kim toʻxtata olmaydi!"** — hamma eshitdi. Chunki Panjo **faqatgina qoʻllar bilan jang qiluvchi odam emas**, u **ruhi bilan kurashib yutgan odam**.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Qani, bunga nechanchi marta e’tirof etamanmi? 😂🔥 Men ham o‘sha Xiva yotoqxonasidagi eshik oldida oʻtirganman, esimdan chiqmaydi — uyquga ketayotganimda do‘stlar bilan "Panjoga juda qattiq ishonaman!" deb yig‘laganimni, keyingi kuni esa u chempion bo‘lgach, "Bu nima bo‘ldi?!" deb hammaga ishora qilganman! 😭👉👈
Hatto soat 3da uyqusiz qolib, uning "oltinga tegdi"si uchun yangi haykal yasab qo‘ydim — lekin ustiga barcha ishlovlarni unutib, qog‘ozdan faqat qoʻllarini qirqib tashladim. Sababi, qoʻllari olov bilan kuydirilib, endi hech narsani ushlay olmadi! 🔥🤏💥
Shunday qilib, bu jamoaga aytaman: "Qani, hozir kimning qo‘lida uning izi qolgan?" — menga qolmadi, chunki hammamizning qoʻllari endi unchalik katta emas! 😂🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿