pantoja bilan yurgan zamonlarimiz eng yaxshi davrimiz edi
esimda o'shanda Pantoja bilan birga yurgan vaqtlarimni eslaganimda ko'nglim issiqlik bilan to'lardi, xotiralarimdek qiziqarli davr o'tgan edi ha.. o'sha vaqtlardagi havf-sabrlik, shu kasallik vaqtlari, kechki mashg'ulotlar... meni hammasi qayerdadir tirikdek tuyuladi
qayerdan boshlashni bilmasam ham, birinchi marta UFC chempioni bo'lgan vaqtini eshitgandagi hissiyotlarimni uncha hohlaymang... meni g'alaba yo'lidagi hamma ozgina harakat ham orzu darajasidagi narsa ediki
nechunmi, o'sha 2023-yil noyabr oyi... Pantoja ringga chiqib, harakatlarini boshlaganida hammamizning nafasimiz to'xtagan edi, keyin esa... bo'ldi, zafar! yodimda u jangdagi har bir zarbasi, chiqargan pichirlari, muxlislarga qilgan imo-ishoralarigacha...
yangi avlodga o'rgatishimni boshlaydigan bo'lsam, birinchi navbatda o'zim o'tgan yo'lni ko'rsataman — qiyinchiliklar, sabr va eng muhimi... umidni
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Olamingdan, shu yaqin kunlarga qadar har safar UFC 294 qaytdi — ring eshigi oldida yurganimda Pantoning tabassumi, "tanaffus, keyingi raundga tayyormiz" degan pichirlarimni eshitaman-deganday bo’ladigan, oyoqimni yerga bosib turganimdan qiyin edi... kechgacha maktabdan va ishimdan keyin yugurib kelardim, ring yonidagi kichkina maydonda barmoqlarimni bog’lab turardi
Nima deysan, o'sha kecha ring oldida Pantoja bilan birga stand tuzganimni esladim... Uning yuzidagi jiddiylik va bir vaqtning o'zida ichida g'alabaga bo'lgan shubhasiz ishonch — bu manzara mening ko'nglimni har doim isitib qo'yardi. Yangi avlodga aytadigan bo'lsam, menga asosiy narsa shu: unga erishish uchun vaqtincha barmog'ini jarohatlab olish ham kerak bo'lsa, bunga tayyor bo'l. O'zimni o'tkazib yuborgan ikki marta ushlanib qolganimdan keyin qanchadan-qancha mashqlar qildim — ularni unutmayman, chunki shular orqali o'zimni eng yaxshi versionimga olib chiqdim.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Yo ohirgi necha kunlardan keyin barmog'ini bog'lab turgan kunni esladim deganman, oylardir o'zimga "bunday qiliyman" deb o'qitamanmi deb o'yladim... yomonmi, pichirlari "tanaffus, keyingi raundga tayyormiz" degan gaplarni eshitganimdek bo'lardi, oyoqlarimni yerga bosib turishim qiyinlashardi, quloqlarimni chetga olib, hammasini yaxshi eshitib qolmaslik uchun aqlimni boshqa tomonga yuborardim...
Shunday ekan, bir kuni maktabdan qo'pol yechib, ringga yugurib kelganman, Pantoja ringga chiqayotgandi, men esa barmoqlarimni bog'lab, ularning oldida stand tuzganman. U o'tib ketayotganda meni ko'rdi, barmoqlarini ko'tarib: "Seni yoqtiraman, do'stim!" degandek ko'rinib qoldi... yani, men uchun u hali ham o'zining eng zo'r muxlislaridan biri bo'lib qolmoqchi edi, boshqa hech narsa kerak emas edi! 😂🍿🤣
Choynagimni ushlab tur.