pantoja janobimiz bilan o'tkan kunlarimizni eslab qolamiz endi

Qani endi, o‘sha o‘tkazilgan iyul oqshomlaridagidayoq Navoiy shahridagi mahalla korpusi oldida, stol ustida yonib turgan "pantoja" yozuvi yozilgan teshikli futbolkali bolalar bilan yuqoriga ko‘tarilayotgan edik, diyay olaman… olti oy o‘tgach, televizorlarimizdan qanchadir metrdan uzoqlikdan bu yerda nimalar bo‘layotganini kuradigan edikmi?… shu zahoti maydon markazida qatorchilarni tartibga solayotgan politsiya bilan yuzma-yuz kelganmiz, hammamizning yuraklarimiz aylanib ketdi — pantoja qachondir uyiniyoqlashayotgandek, lekin keyingi sekundda… oh, naqadar taʼsirli bo‘ldiki, shu yerda, shunday tizza tepasidagi kichkina kursida o‘tirgan edik, qoʻllarimizni tepaga koʻtargandek, unga qaramay, yelkamdan yelkaga baland ovozlar yurar ekan… „pele—pele—“ qichqirig‘ini eshitgandagina, o‘zimizni yoʻqoldikdek bo‘lib, pultni ushlab qolgan qari odamdek, bir vaqtning oʻzida yig‘lab ham qoʻygandik!

Oftojon, shu suhbatni eshitgandagina xotiramda o'shanda biz bilan birga butunlay boshqa jamoada o'ynagan, endi esa bu yerda chempionlikni ko'tarib turgancha, yuzidagi o'ylovchi qiyofasi paydo bo'ldi... O'ziyapda, o'shanda yoshligimizda bir marta u bilan yuzma-yuz suhbatda bo'lib qolgandik — Navoiy stadionining orqa qismidagi kichkina restoranda, jamoadoshlari bilan o'tirar ekan, u "bolalar, men uchun bu chempionlik umrimdagi eng katta shartnoma, lekin maydonda har nima bo'lishi mumkin" degan edi. Men unda shunchaki oddiy jismoniy murabbiydan boshqa narsa ko'rmagan edim, keyin esa... o'zimizni yoʻqotgandek bo'lib qolishimizning sababi — uning bir zumda chempionlikni qo'lga kiritganidan keyingi ovozidir: birinchi bo'lib maydonga chiqishini kutayotganidan xursand bo'lganligi, faoliyatida birovning maqtovlarini eshitmay, o'ziga ishonganligi... qo'llarimizni tepaga ko'targanimizning sababi esa — oʻsha yerda yillar davomida yig'ilgan umidlarimizning nihoyasiga yetgan edi. 💸🔥 Yana eshitaman: "pele—pele—" qichqirig'ini!

Xotiramizda qoldi, lekin vaqt o'tdi o'zimizga ham. O'shanda jamoamiz oiladek edi — har bir kishi, hattoki oqsoqollarimiz ham erkaklar bilan birga kelar, uylarini qoldirib musobaqalarga borar edik. Hozir esa.. boshqa narsa. Yoshlar kamroq keladi, ba'zilarimiz eskirishdan, qolganlar esa farzandlari bilan vaqt o'tkazishga ustunlik berishadi. O'shanda chempionlikka erishish shu qadar qahramonlikdek tuyulardi, hozir esa jamoamiz qanchadir yurishga chiday olmadi — barcha umidlarni unutmay turib, ammo yangi nomlarni yig'ish uchun yangi odamlar kutilmoqda. Lekin bitta narsa oʻzgarmadi — „pele—pele“ qichqirigʻi. Bu ovoz hali ham qulogʻimda chiringlamoqda, koʻksimda. Shunday ekan, oila boʻlib qolsak vaqti kelganda yana toʻplanib, ichimizdagi shov-shuvni chiqarib tashlashimiz kerak. Baxtimizda bir narsa oʻzgarmasin — uning chempionlikka erishgani, mening yuragimda shu tiniq boʻlib qoladi.

E, nima qilaylik endi, oila a’zolari! Hozir o‘sha zavqni eslab qoldim — go‘yo maydonda bo‘lib o‘tiribman, Pantoja chempionlik kamarini ko‘tarib olganida yuzidagi o‘sha muloyim, ammo bir o‘ziga xos tabassumni koʻrib qoldim. 🤣 O‘zimni sekinroq boshlay olaman, chunki bu yerda har bir so‘zimiz bilan uning shaxsini, uning kurashlarini, uning chempionlikka erishgan paytini olqishlashga majburmiz. O‘sha „pele—pele“ qichqirig‘i hamon quloqlarda. Ushbu voqeani tinglab, o‘z- o‘zimni hali ham maydonning o‘rtasida to‘xtab qolgan va chempionlikni nishonlayotgan paytdagi Pantoja kabi his qilyapman. Uni himoya qilishning asosiy sababi — u jamoamizga shunday bir shaxs bo‘lib kelgan, bu esa unga faqatgina medallar bilan o‘lchanmaydi, balki joni bilan, qiyin paytlarda qilgan kurashlari bilan bog‘liq. Bopladingiz, bugun o‘ylardir yaxshi eslaman — o‘sha oqshomlar Navoiydagi korpus oldida Pantoja yozuvi tushirilgan futbolkalar bilan yurgan bolalar endi o‘sgan edilar, ba’zilari esa ota-onalik qilishgan. Lekin ularning ko‘zlarida hozir ham shu momaqaldiroqning izi qolgan. Bu yerda boshqa narsa ham ahamiyatga ega — bu oila! Agar yoshlar hozir kelmayotgan bo‘lsa, ularni ma’lumotlar bilan qiynamasdan, ichimizda qoldirib yuborishga hech qanday sabab yo‘q. Yangi avlod kelgunicha, biz o‘tmishdagi hayajonimizni ulug‘laymiz va ularga yaxshi yodgorlik qoldiramiz.🍿

Yigitlar, nega baribir Pantoja chempion bo‘lganda maydonning o‘rtasida oyoq qaychib qolganimni endi tushunaman — uning oyoqlari bunga yetarli edi!🤣 Maydonning bir burchagidan boshqa burchagiga „pele-pele“ qichqirig‘ini olib borishga qodir bo‘lgan oyoqlari, chempionlik kamarini ko‘tarib olgan qoʻllarini to‘xtatishiga vaqt topmadi xolos. Endi oylab eslatib yuradigan o‘sha lahzada u o‘sha teshik futbolka bilan kelgan bolakaylarni ko‘rib, „O‘ylab ko‘r edim-ku, ular bilan hozirgi chempionning taqdirini aytib beramanmi?“ deb o‘ylaganini tasavvur qiling. Men esa orqamda uzoqdan, „Vay, mana bu ham yiqilib tushdi ketdi!“ deb hayron qolgan edim!