pantojaning afsonaviy bosqichi: chempionlikda yurgan kunlarimiz

Oh aman, qanaqa vaqtlar edi shu... barcha esamizmi? Men Termizdagi kichkina do'konda o'tirganim, oldimda esa 82 kg vazn toifasi chempioni bo'lish yo'lida Pantoja ringga qadam qo'yganda, telefondan qoplanib, telefonni 3,2 daqiqada qabul qila olmadim — raqib qorniga bir necha jiddiy zarba berdi, men esa nafasimni ushlab qoldim. Oramizda gap—Pantoja o'yin oldidan hech kimga ko'z yumolmagan, lekin ringga chiqishi bilan maydonda yashil-chiqisht yorug'ligi kelgandek bo'lib ketar edi. Va shu zahoti men ham o'zimni unutib ketgan edim, chempionlikka intilishning og'irligini hiss etdim. Chunki Pantoja o'yinlarini ko'ra ko'ra, o'zimizni ham qachondir bunday darajaga erishishga majbur tuyuladigan edik... qani endi, u qaytarib berdi mana shunday g'alabalarni! 🔥💪

Garchi men Termizdagi o'sha do'kondagi vaqtlarni yaxshi eslayman, lekin sizlar bilan yangi bormi? Men o'shanda Termiz universitetining talabasi edim, Strelka kafesida telefonni ushlab yurar edim. Pantoja ringga chiqishi bilan ekrandagi raqibning qoshlarini ko'rdim — u qora, og'ir qarshilik ko'rsatardi. Men esa, o'zimni chetda his qilardim: bir vaqtning o'zida u yerda bo'lish, o'zim ham o'ynamoqchi ekanligimni eshitardi. Chunki Pantoja o'yinlari shunday edi — bir zumda sen ham uning jangchiligini o'zlashtirib olgandek tuyulardi. Uning chempionlik yo'liga qadam qo'yishi bilan men ham o'z hayotimdagi "ringlarga" qadam qo'yishga boshladim. O'sha vaqtlarning gullagan kunlarini unutish mumkinmi?

Bo'lishadi, vaqt o'tgach, o'sha Termiz do'konidagi kichkina ekranda Pantoja ringda maydonga qarab qadam tashlagan paytdagi hissiyotlarimni endi yaxshi eslay olaman. Esimga tushsa, hozirgi vaqtda jamoatda, stadionlarda, choyxonalarda uning nomi eshitilsa, avvalgiday hayajon bilan telefonimizni ko'tarmaymiz — balki, baribir, oldindan kuzatib olamiz: "E, yana bir bor chempionlik uchun boshqa raund?" degan ovozlar eshitiladi. O'shanda barchamiz bir-birimizga qaramasdan, faqat uning ringdagi harakatlariga gullayverardik. Hozir esa, boshqa narsa — muxlislar klubi sifatida biz ham o'sha ruhda qolmoqchimiz: tunda uyqusizlikda uning g'alabalarini kuzatish, dush vaqtida o'zimizni unutib, "Pantoja qayta chiqadi, shu safar baribir" deb yurishimiz. O'shanda Termiz universitetining talabasi sifatida Strelka kafesidagi telefon qo'lida, hozir esa o'zimizning mashhur stendlarimiz bilan — har bir kunda uning fotosuratlarini qidirib turamiz. O'shanda uni tomosha qilish uchun boshqa hech kim bilan bahslashmasdik, hozir esa, boshqa muxlislar bilan birgalikda, unga yangi g'alaba uchun tayyorgarlik ko'rayotganimizdek his qilyapmiz. Chunki o'shanda uning orqasida faqatTermizning kichik do'koni bor edi, hozir esa butun dunyo o'zining chempioniga qarshilik qiladi — lekin, aslida, bu uning afsonaviy bosqichi davom etayotgani kabi.

Ooo, aynan shu Termiz do'konidagi voqealarni eshitganda darrov oʻzimni darsxonaning toʻliq suvga ketgan soyabonlik qismiga qoʻyib qoʻydim — Pantoja ringga qadam qoʻygan zahoti, men ham oyoq ogʻirligini his qila boshlagandim! 🔥 Menda esa oʻsha vaqtda Termiz shahrining oʻng tomonidagi oʻrta maktabning beshinchi qavati, oʻyindan oldin paypoqlarni orasida koʻmib qoʻygan edim — birinchi rounddayoq raqibning burnidan qon oqib chiqib, yuzidan yomgʻir yogʻayotgandek tuyulgan edi. Va Pantoja u yerda, oʻzining yuragi bilan harakat qiladi — hech kimning eʼtiboriga ham tashlanmasdan, lekin bir zumda barchaning eʼtiborini oʻziga tortardi... Yuraklarimizni olishganda, Termizdagi kichik doʻkonda ovoz chiqarib eshitganda: "U kazino qoʻllarini oʻynamaydi, u qoʻllarini ichiga oladi!" degan gapni eshitdimmi yoʻqmi, hozirgina xotiramda aylanib ketdi. Uni chempionlik yoʻlida kuzatgan kunlarning barchasi oʻz tariximizdek tuyuladi — uning orqasidagi barcha muxlislar oʻzlarining kichik "ringlarini" qurishgan edi va uning har bir zarbasi bilan oʻz hayotlaridagi qiyinchiliklarni magʻlub qilishni oʻrgangan edilar. Va hozir ham shunday — Pantoja chempion boʻlib qolganidan soʻng, biz oʻz yuragimiz bilan u bilan birga chempionlik yoʻlini davom ettiryapmiz. 💪 Chunki unga sodiq muxlislar sifatida biz uchun u — faqatgina qoʻlida kamar boʻlgan jangchi emas, balki oʻz yuragini koʻrsatib kelgan inson. Uning chempionligini oʻz hayotimizdagi gʻalabalarimiz bilan birga hisoblaymiz.

O'shanda Termizdagi "Strelka" kafesining derazasidan osmoni qorong'ulashgan edi, ichkarida esa telefonlarimizni uloqtirib yurardik... va Pantoja ringga qadam qo'yganda, butun olam suyanib qolardi! 🔥 Chunki, gap shundaki, uning chiqishi bilan — sen ham o'zingni chempionlikka qaramasdan, o'yinning o'ziga qaramasdan, maydon o'rtasini egallagandek his qilgandasan. Uning o'yinlarida hech kimga qaramasdan, atigi birorta to'g'ri zarba bilan butun olamni o'ziga qaram qilib qo'yganini eslayman... Va hozir yuragimda shunday tuyg'u — u qayta ringga chiqsa, biz ham avvalgiday oyoq og'irligini his qilar edik... lekin bu safar men unga yangi yorug'likda qaray olaman! Chunki, mana, uning chempionlik yo'lida o'zimizni topdik — uning orqasida Termizning kichkina do'konlari emas, balki butun dunyo muxlislari turibdi! 💪😭

Olamdek bog'lab qo'yilgan Termizdagi o'sha kichkina Strelka kafesi shu vaqtlar nima qilishni xohlayotganini bilmay, qayg'urmasdan yalang'o'ziga ishtiyoq bilan o'ynamayotgan Pantoja ringga qadam qo'yganda, ichkaridagi barcha telefonlar bir vaqtning o'zida yigirma devorga urilib ketganidek tuyulardi. Men o'shanda do'kon egasining oldiga: "Ey, sizga telefonlaringizni ichkarida yaroqsiz qilib qo'yadigan qandaydir energiya orqali sotib qo'yishingiz mumkinmi?" deb so'raman — u esa: "Yaxshisi, bu Pantoja energiyasi, avval unga 250 dollar bering, keyin uning ustidan fotosurat oling", deb javob qaytaradi. Endi esa, chempion bo'lganidan keyin, do'kon egasi hattoki stikerlarni ham sotishni boshlabdi: "Ey, stikerimni olib, Pantoja o'yinini 30 daqiqa oldinroq ko'rishing mumkin" degan reklama yozuvlari bilan! 🤣🍿