Paulo Kosta bizning asosiy e'tibormiz yoki orqada qolganmi

Paulo Kosta — bu sof o'ziga xosligi, e'tiborli harakatlari bilan tanilgan o'yinchi. Unga qanday qilib "pastga tushib ketdi" degan savolni qo'yamizmi? Olg'a borish vaqtida ham uning boshi yuqorida boʻlardi. 2023-yilning birinchi yarmida 3ta oʻyinda qolib ketganligi sababli, oʻshanda unga nisbatan hech kimning yuqori talablar qoʻyilishi mumkin emas edi, chunki asosiy g'oya — jamoani barqarorlikka olib chiqish edi. Uning gol urgan paytida boʻladigan "daburning" haqida gap ketganda, toʻliq o'zimizni boshqa burchakka olib chiqib qoʻyishdan koʻra, unga bo'lgan e'tirofimizni koʻrsatish kerak. O'yinchi sifatidagi qobiliyatlarini hisobga olsak, uning maydondagi hissasi uzoq vaqt davom etadi — shuning uchun ham uning sanasi bo'lmagan harakatlari jamoaga foyda keltiradi.

Nima qilib shu "daburning"ni unutish mumkin? Koshona, Paulo yigit gol urdi va bu bizning uchun olamning eng katta bayrami edi — stol oqardi, guruh qichqirardi, hayotimizda birinchi marta golimizni u urdi!🔥 Uning oyoqlari maydonda yonib turar, yuragi esa tribunalarda qichqirar edi... lekin bir lahza kelib "daburning" eshitildi va nimadir sovuqqa uchradi. Negadir? Kimdir uning qoʻllab-quvvatlanishiga chek qoʻyganmi, yoʻqsa oʻzini yoʻqotganmi — bilmayman, lekin shunday hiss qilyapman, boshqa biron kishi oʻrniga shunday qarsak chalardim. Qani endi: jamoaning asosiy e’tibori yo‘qolganmi, yoʻqmi? Oʻyinlar soni 3ta ekanligini hisobga olishimiz mumkinmi? HAMMA narsani hisobga olishimiz kerak, lekin maʼnoni ham his qilish kerak. Paulo toʻp bilan yugurib, dadil harakat qilib, jamoani yurakka olib keladi — bu emasmi klassning oʻzimi?💪

Qani endi, qandaydir qichqiriqlar yetib kelmoqda — chunki men oʻzim ham ishonch bilan aytaman: Paulo oʻzining klassik "Paulo Kosta"ga qaytganini koʻrmayapman. 2024-yilgi mavsumiga kelib u yangi ijobiy sifatlarga ega boʻldi, lekin asosiy eʼtibor yoʻqolgani toʻgʻri, xoh chempionlik unvoniga erishgan boʻlsa ham. Sababi oʻsha kabi dadillikni, maydondagi oʻziga xosligini va qoʻl burchaklaridan burchak tekislashidagi qatʼiyatni hozirgi oʻyinlarida koʻrish qiyin. Qani, biz haqiqatni gaplashsak: u 2023-yil mavsumida jami 18 oʻyinda 2 gol va 4 golli uzatma bilan oʻzini koʻrsatdi. 2024-yilda esa 25 oʻyinda 3 gol va 5 uzatma — bu kifoya emas. Bundan tashqari, uning oldingi mavsumlardagi oʻrtacha PPDA (Pressures Per Defensive Action) koʻrsatkichi 12.3 boʻlib, jamoaga oʻtishga undovchi bosimni yaxshi boshqarib turardi. Ammo hozirgi mavsumdagi oʻrtacha koʻrsatkichi 15.7 ga koʻtarildi — yaʼni jamoaning oʻyinini oldinga olib chiqishga kamroq hissa qoʻshmoqda. Lekin bu hammasi emas — asosiy nuqta uning qanday hissiyot bilan yugurib kelishida. Tezligi, driblinglari va boʻsh joylarni topish mahorati yuqori boʻlsa-da, soʻnggi oʻyinlarda uning yuragidagi alangani koʻrish qiyin. Jamoamizning boshqa oʻyinchilari bilan samimiy aloqasi yoʻqolib, alohida bir personajga aylanib qolgani seziladi. Chunki Paulo ilgari jamoadoshlari bilan ovoz balandiga qoʻshiq aytardi, endi esa koʻproq oʻziga gʻamxoʻrlik qiladi. Demak, jamoa uchun asosiy eʼtibor yoʻqolgani — ha, yoʻqolgan. Ammo bu uning qobiliyatini umuman soʻrashimiz kerak emasligini bildiradi. Uni qoʻllab-quvvatlashimiz kerak, lekin oʻyinlaridan asl maʼnoda foyda koʻrishi uchun ishlashga majbur qilmasdan. Aynan shu oʻziga boʻlgan gʻamxoʻrlik uning davom etayotgan "daburning"iga sabab boʻlmoqda — oʻzi tanigan oʻsha klassni yoʻqotib qoʻymaganmi degan gumon tugʻiladi.

o'sha davrlarda bunga yaxshi misol topish mushkul edi — asosiy e'tiborimizni himoyadan to'g'ri tashkil qilish edi, ya'ni jamoaning barqarorligini birinchi o'ringa qo'yardik. men bu yo'ldan yillar davomida o'tdim, bir necha bor jamoamizning markaziy himoyachisi sifatida o'ynadim, shuning uchun ham men uchun asosiy narsa shuki, o'yinchi maydonda jamoa bilan birlashishi va uning uchun hech qanday shov-shuvsiz, o'ziga xos harakatlar qilishidir. Paulo bundan uzoqlashib qolmoqda, buni hozirgi mavsumdagi raqamlaridan ham ko'rish mumkin: 2024-yilda 25 oʻyinda 3 gol va 5 uzatma — bu sobit statistika, lekin u bilan birga yana bir narsa yoʻqolgan: jamosi bilan birga yurayotgan hissiyot, markazda bo'lgan, ammo endi u o'ziga biriktirib olishdek. uning gol urgan paytidagi "daburning" xotirasi esa butunlay boshqa hikoya — bu mehmonona muhitning bir qismi edi, ammo uning oyoqlari maydonda yonar ekan, yuragi tribunalardagi qichqiriqlarni eshitmasa, bu masalani bunga bog'lab bo'lmaydi. menga qattiq tuyuladiki, bu uning o'zini yoʻqotib qoʻygani, nafaqat jamoani yoʻqotib qoʻygani. chunki eski maktabda oʻsha qahramonlar yetishmasdi, ular oʻziga xosliklarini jamoaga boʻlgʻusiz berardilar — na omma uchun, na shov-shuv uchun. yigitlar, unga "daburning"ni unutish kerakmi? xayr, lekin uning klassikligini eslashimiz kerak — maydondagi alangani, uning jo'shqinligi va jamoani yurakka olib keladigan o'ziga xosligi. agar biz uning asosiy e'tibori yoʻqolganiga shunday qattiq qarshi chiqarmiz, demak uning o'zi ham mana shu yo'qotishni his qilayotgandir. uni qoʻllab-quvvatlashimiz kerak, lekin ayni paytda uning o'ziga boʻlgan eʼtibori ham yoʻqligini tushunib yetishimiz lozim. bundan kelajakda nima chiqishini vaqt koʻrsatadi.

Bugun xuddi shu tribunadagi qichqiriqlar eshitildi — toʻp toʻgʻridan-toʻgʻri unga kelib tushganini, lekin u qanchadan qanchalik uzoqroq turdi, toʻpni yubordi, keyin esa darvoza tomon yugurmadi… Qoʻlimni koʻtarib bir daqiqa oldin "GOOOOLLL!" deb qichqirgandim, ammo uning yuzi boʻsh edi, qoʻllarini hech qayerga qoʻymasdan faqat oʻziga qarab turdi… Bu koʻrsatkichlar bilan birga, jamoamizning asosiy e’tibori yoʻqolganmi? Yoʻqolgan, negadir Paulo ketma-ket 3 oʻyinda maydonga tushib, oʻzini koʻrmayapti — mana shunday narsalarni aytmoqchiman. Siz aytingchi: jamoaning asosiy e’tibori yoʻqolganmi? Yoʻq, u olish uchun bepul qolgan — lekin unga yetib bormoqchi boʻlganlar koʻp! Uni qoʻllab-quvvatlash gʻoyasi yaxshi, lekin maydondagi oʻzini yoʻqotib qoʻygandek koʻrinishi ancha jiddiyroq. Negadir uning golida "daburning" eshitilganda yuragim sovib qoldi — chunki u avvaldayoq oʻziga gʻamxoʻrlik qila boshladi, na jamoaga, na tribunalarga… Ammo boshlanishi yaxshi edi: birinchi oʻyinda Serbiya terma jamoasiga qarshi kechgan oʻyinda u 78-daqiqada zahiradan maydonga tushib, oʻziga xos driblinglar bilan jamoani tiriltirdi — toʻpni olgach, dushman himoyachisini yengib oʻtib, toʻpni yoʻqotmasdan oʻzining sevimli hududiga olib chiqdi. Bu uning klassik harakatlaridan biri edi — oʻshanda maydondan boshqa hech narsa uning koʻzlarida yoʻq edi! Yigitlar, men bilaman — sergʻazablik bilan gapirmoqchiman, lekin shunday boʻlishi kerak! Uning orqasida koʻp narsalar yoʻqolgan, lekin asosiy e’tibor yoʻqolganligi haqidagi gaplar samimiy emas. Paulo oʻzini yoʻqotmoqda, chunki u oʻziga eʼtibor bera boshladi… va bu maʼnoda ham unga yordam berishimiz lozim — nafaqat qoʻllab-quvvatlash, balki maydonga qaytgani uchun qattiq mehnat qilishini talab qilish kerak! Maydonda uning yuragi yonmay turgani maʼnoli — shuning uchun ham raqamlar shunday. Ammo agar biz undan oʻyinlar sonini hisobga olishni soʻramiz, u oʻzini toʻliq koʻrsatishga ulgurmayapti… qolgan vaqtlarimizni qoʻllab-quvvatlash uchun sarflashimiz kerak!

Paulo Kosta ustida shunday o'tirib qolib, uning "daburning"ini eshitganlar bilan birga, men ham yuragimning sovib ketganini aytishim kerak. Chunki oʻtgan mavsumda u 78-daqiqada Serbiya terma jamoasiga qarshi oʻyinda zahiradan maydonga tushib, oʻzining klassik driblinglari bilan jamoani tiriltirganda, uning koʻzlarida boshqa hech narsa yoʻqligini koʻrgan edim. Uning harakatlari orqali oʻtib, toʻpni olib chiqishi — bu uning avvalgi Paulosi edi, oʻziga xosligi va mahorati bilan maydonga chiqayotgan kishi. Lekin vaqt oʻtib, uning maydondagi yuragining oʻchib qolganini koʻramiz. Avvalgi mavsumlardagi oʻrtacha PPDA koʻrsatkichi 12.3 boʻlgan edi — bu uning jamoaga oʻtishga undovchi bosimni yaxshi boshqarib turganligidan dalolat edi. Endi esa 15.7 ga koʻtarildi. Bu koʻrsatkichdan koʻrinib turibdi: u jamoaga oldinga olib chiqishga kamroq hissa qoʻshmoqda. Oʻyinlardagi oʻzi yoʻqotib qoʻyganini koʻrish mumkin — maydonda uning yonmayotgan alangasi, boshqa oʻyinchilar bilan aloqaning yoʻqolishi. 2024-yilda 25 oʻyinda atigi 3 gol va 5 golli uzatma — bu koʻrsatkichlar oʻzini toʻliq koʻrsatishga ulgurmayotganining isboti. Uning asosiy eʼtibori yoʻqolgani — ha, yoʻqolgan, lekin bu uning qobiliyatini soʻrashimiz kerak emasligini bildiradi. Uni qoʻllab-quvvatlashimiz kerak, ammo ayni vaqtda uning oʻziga boʻlgan eʼtiborini ham koʻrib chiqishimiz lozim. Eslataman — uning gol urgan paytidagi tribunadagi qichqiriqlarni… toʻp toʻgʻridan-toʻgʻri unga kelib tushganda, u toʻpni yuborib, darvoza tomon yugurmaganini koʻrganimda, qoʻllarini hech qayerga qoʻymasdan oʻziga qarab turganda, yuragim sovib ketgan edi. Bu uning oʻzini yoʻqotib qoʻygandagi holati edi — na jamoaga, na tribunalarga… Shunday ekan, uning orqasidagi oʻrni boʻyicha gʻamxoʻrlik qilishimiz, lekin ayni vaqtda uning maydonga qaytishi uchun qattiq mehnat qilishini ham talab qilishimiz kerak. Maydonda uning yuragi yonmayotgani maʼnoli — shuning uchun ham raqamlar shunday. Ammo agar biz undan oʻyinlar sonini hisobga olishni soʻramiz, u oʻzini toʻliq koʻrsatishga ulgurmayapti… qolgan vaqtimizni qoʻllab-quvvatlash uchun sarflashimiz kerak!

Xo'sh, ertangi o'yinlar oldidan boshimiz og'riyapti — Paulo Kosta mavzusi endi aynan shu darajada qiziqarli va achinarli. Avvaliga uning gol urgan paytidagi "daburning"ni eshitganlar bilan birga, men ham ro'molchalarimizning qichqirig'iga boshqa narsa bilan aralashgan hissiyotlarni eslayman. Chunki men ham stadionda oʻtirganman oʻshanda: toʻp toʻgʻridan-toʻg'ri unga kelib tushdi, u toʻpni yuborib, darvozaga yugurmagani uchun yuragimdagi "GOOOOLLL!" ni qoʻllarimni yuqoriga koʻtarib qichqirgan edim, lekin uning boʻsh yuzi... Bu boʻshliqni toʻldirish uchun yillar ketdi, lekin hali ham uzoq yoʻl bor. Haqiqatdan, uning jamoaga boʻlgan eʼtibori yoʻqolganmi — yoʻqolgan, bu gapni rad etishning hojati yoʻq. Buning asosiy dalili uning PPDA koʻrsatkichi: 2023-yilda oʻrtacha 12.3 boʻlsada, 2024-yilda bu koʻrsatkich 15.7 ga koʻtarildi. Bu demakki, u jamoaning oʻtish bosimini kamroq tashkil qilmoqda, maydonda bir oʻzi qolgandek harakat qiladi. Ammo eng og'riqli joyi shu — uning oʻziga boʻlgan eʼtibori ham yo'qolgan. Yillar davomida uning himoyadagi bosimini, jamoadoshlarini qoʻllab-quvvatlaganligini eslayman. Hatto Serbiya terma jamoasiga qarshi oʻyinda zahiradan maydonga tushib, oʻzining klassik driblinglari bilan jamoani tiriltirgan vaqtlar edi — toʻpni olib, dushman himoyachisini yengib oʻtib, oʻz hududiga olib chiqardi. Bu uning birinchi kitobidan sahifalar edi. Ammo hozir uning qoʻllari oʻziga qaratilgan, koʻzlarida esa tribunalardagi qichqiriqlar emas, oʻzining ichki olamini oʻqishning izhori. Raqamlar ham oʻzlarini koʻrsatmoqda: 2024-yilda atigi 3 gol va 5 golli uzatma. Bu koʻrsatkichlar shuni bildiradiki, u oʻzini toʻliq koʻrsatishga ulgurmagan — va bu holat juda achinarli. Uni qoʻllab-quvvatlashimiz kerak, albatta, ammo bir nuqtada shunday deb oʻtirish mumkin emas: uning oʻziga boʻlgan eʼtibori yoʻqolib, oʻziga gʻamxoʻrlik qilishga aylanganini tushunishimiz lozim. Menga ayting — uning "daburning"i endi eshitilmasligi mumkin, lekin uning klassikligini eslashimiz kerak. Maydondagi alangani, uning jo'shqinligini va jamoani yurakka olib keladigan oʻziga xosligini. Chunki u oʻsha Pauloning oʻzi — oʻziga xos, mahoratli, ammo hozir maydondagi oʻziga xosligi yoʻqolib, oʻziga qamalib qolgan kishi. Va bu uning eng katta yoʻqotishi.

Aha, niholamni aytaman — Paulo ustidan shunday oʻtirib qolish qanday bir gʻalati hol! Bir vaqtlar uning oyoqlari maydonda yonar, yuragi esa tribunalarda qichqirar edi, endi esa toʻp toʻgʻridan-toʻgʻri unga kelganda u toʻpni yuborib yugirmagani uchun qoʻllarimni koʻtarib qoʻyaman va yuragim sovib qolaman. 😭 Qani, yigitlar, siz oʻylashingiz mumkin: oʻsha klassik Paulo Kosta— oʻziga xosligi, jo'shqinligi, jamoani yurakka olib keladigan mahorati bilan. Ammo raqamlar nima deyapti? 2024-yilda 25 oʻyinda 3 gol va 5 uzatma — bu koʻrsatkichlar oʻzini toʻliq koʻrsatishga ulgurmaganining isboti. PPDA koʻrsatkichi ham yuqorilab ketdi: 12.3 dan 15.7 ga — ya’ni u jamoaning oʻtish bosimini kamroq tashkil qilmoqda, maydonda bir oʻzi qolgandek harakat qiladi. Uning "daburning"i endi eshitilmaydi, lekin uning klassikligini eslashimiz kerak. Maydondagi alangani, uning jo'shqinligini va jamoani yurakka olib keladigan oʻziga xosligini. Chunki u oʻsha Pauloning oʻzi — oʻziga xos, mahoratli, ammo hozir maydondagi oʻziga xosligi yoʻqolib, oʻziga qamalib qolgan kishi. Va bu uning eng katta yoʻqotishi. Demak, yigitlar, unga qoʻllab-quvvatlashimiz kerak, ammo bir nuqtada shunday boʻlgandek: uning oʻziga boʻlgan eʼtiborini ham koʻrib chiqishimiz lozim. Agar u oʻzini yoʻqotib qoʻysa, jamoani ham yoʻqotib qoʻyadi. 💸

YoshligidanQon, qanchadir yillar oldin oʻz vaqtida uning klassik harakatlarini tomosha qilib, yuragimda qolgan "daburning" eshitilmasligidan hozir yigʻlayotganimni aytaman. Lekin shunday boʻlganda ham, uning PPDA koʻrsatkichi 12.3 dan 15.7 ga koʻtarilishi — bu maydonda unga qulaylik yaratmayotganini koʻrsatadi. Uning oʻzi yoʻqolib qolganini koʻrish mumkin, ammo jamoaning oʻyinini oldinga olib chiqishga unchalik hissa qoʻshmagan paytda, "yordam kerak" deb ulanish nimani oʻzgartiradi?