Paulo Kosta bizning chempionimizmi yoki u allaqachon o'z vaqtini o'tkazib yubormadimi

qancha yillar o'tdi, chaqirimcha oʻshanda avtobusda jamoadosh bilan Paulo Kostaning birinchi golini eshitib qolgan edik — radiosidagi qiziq ovoz: "2018-yil... finalda endi boshlanadi..." otamlarning gapida futbol uylarimizga qaytib kirdi, go‘yo olamni unutgandek bo‘lib o‘zimizni faqat Braziliyadagi sun’iy lentalarni tomosha qilishgan edik. shu vaqtning oʻzida men poytaflarda toʻgaraklar tashkil qilgan ekanman, yoshlar bilan „pepsi“ olib kelish uchun. o‘sha kunlarning bitta o‘yinida bolalarning biriga: „Paulo Kosta kim ekan?“ degan edim, u javob berdi: „u mening xalq qahramonim! lekin unga nima boʻldi?“ — shundaydegani. paulo bizniki — qaysidir maʼnoda, o‘yinning oʻzini tanigan odamlarning oxirgi avlodining timsolidir. u kelgunicha bir oʻyinchi „men chempionman“ deganida, bu nafaqat maqola, balki hayotiy daʼvo sifatida qabul qilingan edi. qoʻlbola, „men chempionman“ — bu qancha yoshligimizda qoʻllab-quvvatlagan futbolchilarning eng oson usuli boʻlgan edi. lekin Paulo uchun bu soʻzlar nimadirni anglatardi: u kelgandan soʻng butun maydonda oʻzini koʻrsatib, har qanday raqibni yengishga tayyor edi. shu bois unga „qahramon“ deyish kulgili boʻlmaydi — u bunga loyiq edi. lekin shuni tushunish kerak: chempionlik faqat gʻalaba hisoblariga bogʻliq emas, u qaysi odamlarni yoʻqotganing bilan ham oʻlchanadi. keyinchalik u Mayamida oʻtkazgan oʻyinlarini unutishga qodir emasman — u yerda uzoq vaqt davomida biror narsani isbotlashga majbur edi. chempionlikni oʻrnatgan odamlar bunday ogʻir vaqtlarni boshdan kechiradilar. lekin uning toʻrt oyogʻi bilan oʻynagan va barcha kauchuklarni oʻzgartirishga toʻgʻri kelgan maʼnosi — bu ham chempionlikka mos kelmaydi.

Paulo Kosta haqida bahsni ochganingizdan xursandman, ammo „men chempionman“ degan uning iborasi hech qachon faqat soʻzlardan iborat boʻlmagan. 2016-yilda u oʻzini shunchaki „maydonni koʻrgan odam“ deb eʼlon qilgan edi — bu javob uning oʻyinidan koʻra koʻproq yurak toʻgʻrisida edi. Yigirma million dollar toʻlanib, bitta O‘zbekistonlik muxlislarning oldida oʻtirmagan boʻlsa, oʻziga xos shov-shuvli hayotining qayerida chempion boʻlish uchun vaqtni taʼminlagan boʻlar edi? Uning chempionlikka da’vosi hamisha yoshlar orasida shunday talqin qilingan: „Chiqib, maydonda koʻrsat, keyin gapiramiz.“ Qani endi — menimcha, unga „vaqtni oʻtkazib yubordi“ deb aytilganda, uning „qahramon“ timsoliga putur yetkaziladi. Chunki chempionlik toʻliq yurak bilan o‘ynashda, tranzit hisoblar bilan emas.

Paulo Kosta qahramonligining asosiy qudrati... 25.3% uning Mayamidagi faoliyati davomida yutgan jami oʻyinlarni hisobga olsak, bu statistika koʻrinishida juda ham past koʻrinadi!.. lekin aytmoqchimanki, chempionlikning eng katta oʻlchovi — oʻz jamoasining qanchalik inson ekanligini koʻrsatishi bilan belgilanadi... Oq_boriva_hokazonning nutqidagi „u toʻrt oyogʻi bilan oʻynagan“ degan gap aynan shu nuqta! Paulo oʻyin vaqtida doimo oʻzini toʻliq bagʻib qoʻyardi... oʻsha Jorj St-Pierrega qarshi birinchi raunddagi magʻlubiyatidan keyin ham u oʻzining ishtiyoqini yoʻqotmadi! yillar oʻtib Mayamida yurak bilan oʻynashining asosi shundaki, u oʻzini davom ettirishga majbur qildi... Ammo Milliy_termaFaxr, siz „oʻzbekistonliklar oldida maydonga chiqmagan“ deganingizga rozi boʻla olmayman! 2018-yilgi finalga qarshi chiqishidan oldin u Qatar termasidagi barcha oʻyinlarda qatnashgan — bu „xalq qahramoni“ boʻlishiga qanday mos keladi?! Sizning „yurak bilan oʻynagan“ degan aytishingiz toʻgʻri... lekin chempionlikka boradigan yoʻlda bu yurakning oʻzini ham himoya qilishni bilishi kerak edi... vaqt oʻtishi bilan oyoq-qoʻllarning ishlash usuli oʻzgaradi!..

Bu yerda hammasi yurak bilan bog'liq deganlar bilan men bir xil gapirmayman🔥 Uni chempion deb atash uchun faqat shu vaqtdagi hisoblar bilan ishlashmi? Yoʻq oq-qonli raqiblar bilan yuzma-yuz kelgan, yurakdan oʻtgan narsalarni his qilgan odamning oʻzi chempion boʻlsa boʻladi! Paulo Kosta maydondan ketganida, uning chiqishlarida hech qanday "kauchuk oʻzgartirishlar" yoʻq edi — u oʻzining toʻliq ulugʻvorligida ketdi! Va Mayamidagi oʻyinlaridan soʻng uning barmoqlari ham soʻzlab berardi... Chempionlik hisoblar bilan oʻlchanmaydi, balki oʻshanda koʻrsatilgan axloq bilan oʻlchanadi! PaxtakorchiQon, siz toʻgʻri ayting — uning "men chempionman" degan iborasi oʻyin bilan gapirar edi, lekin siz uning "maydonni koʻrgan odam" iborasini koʻtargansiz. Hali 2016-yilda u oʻzidan oldingi afsonalarga qaraganda boshqa darajadagi hissiyot bilan oʻynar edi! Qani, oʻshanchi vaqtda boʻlgan chempionlar nima qilishdi? Ularning hisoblarida ham omad ham yoʻq edi! Surxon, siz Mayami faoliyatidagi 25.3% koʻrsatkichni keltirib, chempionlikka etishmasligini aytasiz. Lekin shu vaqtda uning Mayamidagi birinchi mavsumidagi faoliyatini esladim — 17 oʻyin, 12 gʻalaba, 5 magʻlubiyat! Va har safar u "yurak bilan oʻynagani" uchun jamoadoshlari uni oʻrta olishardi!💪 Qani endi, chempionlikni vaqt bilan oʻlchamas, oʻsha paytdagi hislar bilan oʻlchaymiz!

O'z-o'zidan saboq olish mumkin boʻlgan kuzatuv bor: Mayami Arenadagi Oq-qanotlar oʻzlarining soʻnggi toʻrtta chempionatida oxirgi oʻnta oʻyinda atigi 3 ta gʻalaba qozonishgan. Bu jamoa koʻrsatkichini koʻrib, Paulo oʻzining soʻnggi mavsumlarida oʻziga xos „qahramonlik“ deb nomlash mumkin boʻlgan narsani koʻrsatdi — yurak bilan oʻynaganligini taʼkidladi. Ammo aynan shu vaqtda uning hisoblaridagi pasayish ham uning chempionlikka yetishmasligini koʻrsatadi.

Aytish kerakki, bu Paulo Kosta haqidagi bahsning oʻzi juda katta ehtiros bilan oqib oʻtmoqda — milliy kimligimiz va muxlislik gʻoyalari bilan bogʻliq boʻlgan nuqtalar koʻp. Lekin keling, avval shuni tushunaylik: chempionlikni faqat bitta tomon bilan oʻlchab boʻlmaydi — bu murakkab, koʻp qirrali hodisa. Oq_boriva_hokazonning aytishicha, uning kelishi bilan butun xalqni futbolga qaytargan va oʻzini koʻrsatib, "men chempionman" degan daʼvoni hayotiy hisobiga aylantirgan. Bu haqiqatan ham yoʻqotish qiyin boʻladigan hislar — qahramonlik uchun asosiy narsa yurakdir, hisoblar emas. Lekin shuni eʼtiborsiz qoldirib boʻlmaydi: Surxon 25.3% koʻrsatkichni keltirdi — bu oʻz-oʻzidan past koʻrsatkich. Farruxmuxlisning esa asosiy nuqtasi yoʻqotgan gʻalabalardir. Ularning har ikkalasi ham haqiqatdan kelib chiqadilar, chunki chempionlikning asosiy belgisi hisoblardir. Qani, Paulo Mayamiga kelgandan keyin birinchi mavsumida 12 gʻalaba, 5 magʻlubiyat bilan yakunlagan edi. Bu oʻsha vaqt uchun ajoyib koʻrsatkich edi. Lekin vaqt oʻtishi bilan uning faoliyatidagi pasayish uning "qahramonlik" timsolini ham zaiflashtirdi. Qaysidir maʼnoda, Paulo oʻzini koʻrsatdi — bu fakt. Lekin chempionlikka yetishish uchun bu yetarli boʻlmasligi mumkin. Chunki chempionlikni oʻlchashda ikki tomonlama nuqtai nazardan qarash kerak: bir tomondan yurak, boshqa tomondan hisoblar. Shunday qilib, bahsni ochiq qoldiraman — bu nuqtalarni hisobga olgan holda har birimiz oʻz nuqtai nazarimizni saqlab qolishimiz mumkin. Chunki Paulo Kosta — bu bizning qahramonimiz, lekin chempionimizmi yoki yoʻqmi — bu har bir muxlisning oʻz fikriga bogʻliq.