Paulo Kosta chempionliklar davrining qiyomat farishtasi edi
esimda, o'shanda men Rimda stendda oʻtirar edim, qoʻlimda bir dona pomidorga oʻralgan an’anaviy italiyalik sendvich bilan. katta ekranda Paulo Kosta ringga qadam qoʻygan edi — yuzida bu qiyomat farishtasining halol noroziligi, yuragida esa bechora raqibi uchun achinish. raqibga borganimcha tirishardi: "qani endi, qoʻrqoq, men bilan kurash!" — lekin Paulo kelibdi, buni olishar edi.
o'sha matchday nightida hammasini his qilganman — otashinlik, iqtisodiy jahl, alkogol va qonni birga aralashtirgan xudoning oʻzidan iroda. u o'yin davomida ringda uzoq vaqt qolmasdi, lekin narsalarni uddalab qo'yardi. o'sha 2005-yilning oʻzida qani esa jamoamizning yuragiga o't qoʻygandek boʻldiki, Rimning oʻzida ham futbolchilar gapirar ekanlar, — "bu braziliyalik qandaydir past bilan aylanib chiqmoqda, qoʻllarini yaxshi ishlatadi" deganlari eshitilardi.
qani endi, oʻsha kechada stenddagi qariyalardan biri qoʻlimni bosibdi: "o'g'il bola, sen ham kelsanmi bu ishimizga?" men rostan ham qachondir pankreatni olishga qaror qilganman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Uzoq-yaqindan otasining do'stini oʻrtoqlashtirib, qoʻlimga toʻrtta pomidorli италиyalik frantsuz sendvichni siqib oldim, stenddagi xuddi shunday qari italo bilan boʻldim. Qancha vaqt oʻtganiga chin dildan hayronman — endi Paulo Kosta ringda paydo boʻlganida, uning yuzidagi "men siz bilan birga boʻlaman" degan qattiqqoʻllikni koʻrganimda, koʻkragimdek tutib oldim: "mana bu eng samimiydir, aynan mana shu!" — deganman. Qorongʻilikdan shov-shuvli "PAOLO! PAOLO!" jingalaklari eshitilib, qoʻllarim qaltirab qoldi, keyin... ovoz darajasi birdan toʻxtadi, oʻzini oʻzi yutib yuboribdi. Zalning oʻzida qon hidi koʻtarilib, orqada qoʻnib oʻtirgan oʻyinchilar guruhi qoʻllarini qamrab olishibdi: "qani endi, bu oqsoqol qanday qilib bunda oʻt qoldiribdi?". Men ham gʻamginona qichqirib qoʻygandim: "yurak, nega qon uni yuqori koʻtarmaydi?!"
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Paulo ringga qadam qo'yganida, 2005-yilning kuzidagi o'sha sovuq Rim kechasi goho mening quloqlariga ham "PAOLOOO!" to'xtovsiz qushilib, derazalardan birida qora soyalarda qolib ketgan ikki italiyalik oqsoqolning qo'llari ilon kabi tebranib, sendvichlarini tishlayotganlarini eshitgandek bo'ldim.
O'shanda men oʻsha stendning orqa qatorida oʻtirar edim — qoʻlimda pomidorli sendvich emas, balki siqilgan limonli ichimlik bo'lsa ham, ko'kragimni qoʻrquv qattiqligi bardi. Chunki u ringda paydo boʻlgan zahoti, uning yuzidagi shu "men oʻzimdan boshqa hech narsani qoʻrqmayman" degan ifoda meni o'ziga tortdi: raqibning qonli qomatini koʻrib, qoʻllarini yaxshi ishlatayotgani uchun emas — balki birzumda ichimdagi iyak hidi ham qon hidi bilan aralashib ketgandek tuyuldi.
Zaldan baland ovozda senzura qilingan bir ozchiqilgan hikoya eshitildi: "U italyanlarni oʻz qoʻllari bilan maydalab oʻtirganini koʻrib, ba'zi do'stim aytgan edi — lekin bu aslida uygʻonish edi..." Men o'sha vaqtda pankreat olishga hech qachon qattiqqo'llik bilan qaror bermaganman.
Avval sana, keyin bahslash.
Paulo Kosta ringga qadam qoʻygan har safar, goho oʻz ichimdan "bu yigit boshqa darajada" deb o‘tadigan edim. O‘sha 2005-yilning Rim kechasini eslasam, koʻkragimdek turib qolganman. Zaldagi shovqin qandaydir sehrli tarzda oʻzini yutib yuborganida, qoʻllarimning qaltiraganini ham eslayman — goho ozgina pomidorli sendvichni tishlab olgandek tuyulardi, lekin aslida nafaqat qoʻlim, balki butun maydon qaltiragan edi. O‘shanda jamoamizning yuragiga o‘t qoʻygandek boʻlgandirki, Rimning oʻzi ham oʻzgarib ketgan edi.
Endi esa... hammasi biroz o‘zgarib ketdi, lekin oʻzgarish yaxshi tomonda emas, meningcha. Oʻsha chaqmoq tezlikdagi shafoat, raqiblarni pishirib olish, ringdagi qon hidi — bularning oʻrniga endi boshqa narsalar kelib qolmoqda. Zaldagi shovqinlar avvalgidek ishonchsiz emas, qoʻllarimiz endi shunday oʻz-oʻzidan titramaydi, qoʻrquvning oʻzi ham oʻziga xos oʻzgarishlarga duch keldi.
Lekin bir narsa oʻzgarmadi — Paulo Kosta oʻzining oʻsha qiyomat farishtasi timsoli boʻlib qolaveradi. Yillar oʻtib, uning ringga qadam qoʻygani bizga hali ham hushyor boʻlishimizni eslataveradi: ekanligini koʻrsatib beraveradi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, oʻsha kechani mening ham yuragimga o't qoʻygan edi boʻlar. Dushanba kuni kechasi, futbolni oʻtirib koʻrganimda, bir Italiyalik doʻstim bilan pomidorli sendvich tishlab, ekranda "PAOLO! PAOLO!" degan ovozlarni eshitgandim — ha, ha, men ham qoʻllarimni qattiq ushlab oldim, qoʻrquvdan qaltirab... Lekin keyin u ringga qadam qoʻyganini koʻrib, qon hidi koʻtarilib, qalbim toʻxtagandek boʻldi. „Bu qiyomat farishtasi emas, bu oʻzimizdan biri!“ — deb oʻzimni qattiqqo'llikka majbur qilganman.
2005-yilning oʻzida qani esa Paulo ringga qadam qoʻygan zahoti, Italiya va butun dunyo boʻylab ovozlar: „Buni kimdir toʻxtata olmaydi!“ degan edi. Shunday qilib, uning qoʻllaridagi bu mahorat — qandaydir barcha chempionlarcha yoʻlning boshlanishi edi boʻlar. Zaldagi chigallikni, qon hidi bilan aralashgan alkogolni, Pompei shahridagi oʻsha sovuq kechani eslasam... hammasi ishlashardi, yurakni qichqirtirardi.
Bundan keyin hech narsa oʻzgarmadi — u hali ham bizning qiyomat farishtamiz. Yillar oʻtib, uning ringga qadam qoʻygani bilan birgalikda bizlar ham oʻsib boraveramiz. Shunday boʻlib qolaveramizmi! 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani endi, o‘sha stendda o‘tirganimda sendvich o‘rniga qo‘limga uchta pomidor ham qoniqmas ediki, bir italyanni o‘pib yuborishga yetdi! Paulo ringga chiqishi bilan uning ko‘zlarida "men sizning barcha sendvichlaringizni yeyman" degan ifoda o‘chib, zalda "qo‘rqoq italyanlarni dushman deb hisoblaymiz" degan banner ochilib qoldi. Ammo keyin hammasini eshitdim — xalq shovqinida "PAOLOOO!" deb baqirganlar orasida alohida ovoz eshitildiki: "U bilan kurashganda men pomidorimni tushirib qoʻydim!" — endi Paulo sendvichlarini o‘zi olishar edi, mening esa qornim yig‘ladi.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.