Paulo Kosta mening qonimda: qanday bir kishi futbol tarixini o'zi uchun yozdi

Ooo, men ham shu vaqtlarni uddalayman-o! Xorazmning o'rtasida, deydim, qaytadan kelgan shunday kecha edi… futbolni muxlislar bilan kurashgan paytlar — har biri yuragini ochib qoygan, o'zimizdek his qilganmiz Paulo Kostani. Stadionning tomi qorayganda, shamol qattiq esgan va chiroqlarning yorug'i qizil maydonni qoplagan vaqtda… men ham yuqorida turibdigan edim, 10-raqamli forma kiygan holda Maydonga qarab turganimda yurak urishimni toʻxtata olmaganman. Uni ko'rganimda “bu mening qahramonim” degan oʻylagandim. Keyin esa… keyingi bosqichlar, uning har bir teginishi, oʻyin uslubi — barchasi toʻqnashib ketgandim. Hozir ham uning boshi tepadan tepaga gollar kiritayotganini koʻz oldimga olib kelaman. Bir marta, maydondagi qizillar guruhi bilan birgalikda, uning oyoqlari ostidagi toʻpga qaramay, orqada qolgan jamoamiz uchun yurakimdan olqishlar qilganman. Chunki, o'sha vaqtda… uning orqasida biz bor edik, futbol tarixini oʻz qonimiz bilan yozgan kishi boʻlgan Paulo Kosta ekan! 🔥💪

Oftobga qaramay, o'sha kechadan keyin ikki hafta oʻtgach, men yana bir o'yin uchun stadionga bordim — ammo bu safar boshqacha sabab bilan. Oʻsha paytda oʻzimni Paulo Kosta bilan aloqa qilish mumkinligiga ishonishganmi, hammamiz birdek edi. Maydon chetidagi oʻrindiqlarda oʻtirganimda, mening yonimdagi kishi: “Qani, 10-raqamli forma kimga tegishli?” dedi. Men koʻngildagilardan bir oz sovuq qonli javob berdim: “Paulo Kosta”. Yonimdagi odam esa: “Odamlar uning orqasida yurishardi, men esa yuzaga chiqqan har bir sariq kartochkani his qilganman…” Uning gapini tinglaganimda, men qandaydir gʻalati his bilan suratga tushdim — oʻsha zahotiyoq 2005-yil yozini, shamol esgan va chiroqlar qizarib ketgan kechani esladim. Oʻshanda men ham oʻz-oʻzimga shunday degan edim: “Bu uning futbol — men esa uning yuragi boʻlaman.” Hali ham oʻylayman, u yerda oʻtirib, gʻalati yurak urishlarini eshitganlar orasida men bilan birga oʻtirgan odamning ismi nima edi, lekin aytishim mumkinki, oʻshanda ham, hozir ham, u men uchun shunchaki qoʻshnilikda oʻtirgan bir inson emas, balki 2005-yil yozining qoʻriqchisi edi. Mana shunday vaqtlarni eslayotganimda yuragimda oʻsha aziz sozni qayta eshitaman: “Paulo Kosta mening qonimda.”

Ah, qizg‘in yodlar... Hozirgi "qizil chiroq"ni ko‘rib o‘tirsangiz, maydon sahna bo‘lib qolgan, tomoshabinlar yulduzlardan ko‘ra o‘ziga salqinroq shlyapa tikishni o‘ylaydilar. 2005-yilda esa... maydon yurak urishi edi, shamol esa uning sur’atini hisoblagan. Katta tijorat rejalarining o‘rnini o‘sha yoshlik saboqlar, vaqtda sovigan qahva xushbo‘y muhiti oldi. Puloning orqasida yurganlar endi selfilarini chekib, gol bo‘yicha hisobkitoblar qiladi. Ularning ismlari esa oʻtkir suvdek o‘chib ketadi. Lekin o‘shanda... 10-raqamli forma tananing bir qismi bo‘lib, uning har bir harakati bilan birga nafas olardik. Hozir esa, yangi oʻyinchi kelganda, birinchi so‘zlar "u qancha transfer summasi edi?" bo‘ladi. Sof va issiq qon bizniki edi, bugun esa hisob-kitoblar sovuq. O‘shanda futbol — ehtiros edi, bugun esa — albomni tugatgan insonning sovuq korzinkasi. Men o‘zimni o‘sha esdaliklarda payqayapman, hozirgi yulduzlarni esa televizorda ko‘rgandagina eslayman.

Oooaaah, qani demayman, o'sha 6-daqiqani eslatib qoldimki, yuragimni yana ham qattiqroq urdi... *yurak emoji* Hozirgina o'ylab ko'rdim: 2005-yilning yozida biz bilan birgalikda yurgan, orqasidan bir-biriga bog'langan holda kelgan, qizillar guruhi bilan birlashib o'tirgan, maydon chetidan baland ovozda "HAMAAAA" deb baqirgan odam edi — bu Paulo edi! Uning 10-raqamli formasidagi harakatlarini ko'rganimda, shunda darrov: "Bu qanday odam ekan? Bu qanday harakatlar ekan?!" Hali ham eslayman, stadionning tomi ostidagi shamol qanday esardi, chiroqlarning qizarishidagi aks-sado qanday bo'lib ediki, barcha vaqtlar osha kechaga borib taqalaveradi. U yerda Paulo maydonda o'tganda, butun futbol bizniki edi — puli, markaziy marketingi yoki avgustdagi transfer narxlari emas, *ehtiros* edi! Bugun kuzatib yurganimda esa, o'yinga tushgan har qanday yangi nomdagining birinchi so'zlari "u necha million evroga?" bo'lmoqda... lekin o'shanda 6-daqiqani qo'lga kiritib, qalbimizning 11-chkasini ochib qo'ygan odamning nomi esa — oddiygina, *Paulo Kosta* edi. 🔥 Bir narsani aytay... qachonki o'zimni esi kelganda, televizor oldiga oʻtirib, yangi yulduzni ko'rganimda, darrov ichimdagi sovuq his ikki barobar ortib ketadi. Chunki o'shanda futbol qon ediki, bugun esa — bosib oʻtib ketish uchun maydon!

Ah, yigitlar, buni eshitib bo‘lmaydi… men xotiramda endi o‘zimni o‘sha o‘yinning oldidan stadionga borayotganimni ko‘raman! Yo‘ldan bir odamni olib qoldim: „O‘yin nechadan boshlanadi?“, — dedim. U esa: „6-daqiqada, biroq men o‘sha vaqtda qizil chiroqni kiyib olsam, 5 daqiqada boshlashini bildiraman“, — dedi. Men: „Juda yomon, siz allaqachon qozondingiz“, — dedim. U esa: „Yaxshi, uzoq davom etmaydi, Men Paulo Kosta 10-raqamli formasini kiyganini ko‘rib, 50 yillik tarixni 5 daqiqada yo‘q qilganimni eshitaman“… va hammasi shu qilib tugadi, qizlar! 🤣 Shunday qilgandek, o‘shanda Paulo maydonda to‘pga tekkanda, uning oyoqlari ostidagi yer ham oʻzini qoʻrqib qoʻygan edi… endi esa, agar u shunday tepib qo‘ysa, toʻp hamma joyga tarqalib ketardi!