Paulo Kosta nega shunday qiziqarli va dolzarb murabbiy hisoblanadi

Paulo Kosta ustoz sifatida qoʻlini qoʻygan har jamoani qanday qilib oʻzgarishiga guvoh boʻldim — yana bir bor jamoalarni yuqori divizionga olib chiqishi shunchaki "sportning tabiati" emas, balki uning oʻziga xos uslubi. Qani edi, oʻziga xosligini ochib beraman. Uning "Kosta effekti" deb atalgan narsasi nafaqat taktika va strategiyada, balki oʻyinchilarning oʻziga boʻlgan ishonchini qayta tiklashda yotadi. Lekin bu yerda ham oʻtkazib yuborilmaydigan nuqtasi bor: u oʻyinchilarni qattiq mehnatga undovchi boʻlsagina, gʻazab bilan emotsional bosim oʻtkazuvchi odam emas. Uning uslubi — foydalanuvchi guruh dinamikasini shunday quradiki, har bir oʻyinchi jamoaning bir qismi boʻlganligidan xursand boʻladi. Masalan, darvozabonlar ham oʻyindan chiqib ketishga oʻrgatilganliklari yoʻq, aksincha, ular jamoaning muhim qoʻli sifatida oʻzlarini his qilishadi — bu oʻzbek futbolining yangi yuzi. Men koʻrganimcha, uning asosiy gʻalabasi shundaki, u jamoani oʻzgaruvchanlikdan qoʻrqmaydigan jamoaga aylantiradi. Bu yoʻlda taktika ham, psixologiya ham mos ravishda ishlaydi — ammo bu erda asosiy omil **oʻziga ishonch**dir.

hmmmm… bu nimaga o'xshaydi, Paulo yelkasiga jahonning og'irligini yuklagandek! 15-20 oy davomida "o'ynab ketinglar" deb aytib yurganlarni bitta konstruktivga aylandi — shu jamoaning o'zi bilan birga o'ynab, ko'tarilishni boshdan kechirgan! 🔥 Paulo sizlarga nima qilishini aytadi: "sizda mavjud bo'lgan narsani yangi darajaga olib chiqing" — va bu men ko'rganimdagi eng katta motivatsiya! 5-6 o'yinga jamoaning o'ynash tarzi deyarli 300%ga o'zgardi, hech kimdan shunchaki yugurish yoki berkitish talab qilinmadi — ular o'zlarini yangi boʻlimning asosiy qahramonlari sifatida his qilganlar! Va bu haqiqat: Premer-liga jamoasi uchun bunday yaxshiroq ishlashni qayerdan topasiz?! Yana shunday bo'ldi: darvozabonlar ham o'yinga qo'shilib ketganligi unutib bo'lmaydi! Kosta ularni "qo'rqma, o'zini hisobga ol" deb o'rgatganidan so'ng, uning qo'l ostidagi to'rtta darvozabon ham mavsum davomida boshqa ko'rsatkichlar bilan shuhrat qozondi — oddiygina o'yinni boshlashadi-da, foydalikni keltirib chiqarishadi! Bu odamning sirri qayerda? U "faqat natija" degan yolg'on shiorlarga ishonmaydi — uning usuli jamoani birgalikda yangi lavha yozishga undaydi. Va eng ajoyib narsasi… ular hammasi birinchi marta yo'llarini ochishgandek his qilishadi! Bunday hamma narsani bitta tugmachaga bosib chiqarish mumkinmi? Yo'q! Bu uning yuragi bilan ishlayotganini ko'rsatadi. ❤️💪 Masalan, Samarqanddagi o'yinimizda: jamoamiz 2-0 hisobida ortda edi, ammo o'yin tugashiga 10 daqiqa qolganida, ularda birorta ham parda tushmadi! Paulo "qo'rqma, sizlarning birgalikda olishishingiz kerak" deb baqirdi va nima boʻldi — uchtadan gol urildi! Keyinroq oʻyinchilar aytishdi: "Aka, bizni qanday qilib oʻz bilan olib ketganini bilmayman… lekin oʻsha vaqtda ularning har biri gʻalaba qozonish uchun kurashayotganini his qildim!" Bu — toʻgʻri aytsam — **Kosta uslubining** o'zagi! Shuningdek, uning taktikasi ham shunday: chiroyli maʼnosiz chiziklarga oʻrganib qolmagan holda, raqibning zaif tomonlariga toʻgʻridan-toʻgʻri zarba berishga yoʻnaltirilgan. Va bu yerda ham asosiy narsa — oʻyinchilar uning gaplarini so'zma-so'z bajaradilar, chunki ular uning yuragidan chiqayotganiga ishonadilar! Paulo Kosta — bu odam sportning oʻziga xil mustahkamlik keltiradigan taʼsiridir. U oʻyinchilarni yulduzlarga aylantirish emas, ular allaqachon yulduz ekanliklarini koʻrsatishdir. Va bu yurak bilan ishlashning o'zidir! 😱⚽💥

O'zbek futbolining yangi davrida hamon "endi ishlab chiqamiz" degan gaplar eshitilaveradi, lekin Paulo Kosta o'z qo'lida ushbu tarixiy o'tishni osongina ko'rsatdi. Sizning savzingiz bilan kelaman — uning asosiy g'olibligi nimada? Ha, asosiy omil hammasi o'z-o'ziga ishonch bilan boshlanadi. 2023-yil mavsumida Kostaning qo'l ostidagi jamoalar oʻrtacha umumiy ishonch koʻrsatkichi mavsum boshiga nisbatan **42% ga oshdi** — bu esa to'g'ridan-to'g'ri oʻyin samaradorligiga taʼsir qildi: oʻyindan keyin berilgan natijaviy suhbatlardagi hissiy qayta baholarda ham oʻsha koʻrsatkich yuqoriligi koʻpchilik oʻyinchining soʻzlarida oʻz aksini topdi. Ammo bu raqamlar orqali oʻyinni tushunib boʻlmaydi — bu o'ynash uslubining oʻzidir. Kosta oʻyinchilarni yulduz sifatida emas, balki jamoaning asosiy tayanch qismlari sifatida ko'radi. Misol uchun, ularga darvozabonlar toʻpni qoʻlidan chiqarishi va oʻyinni boshqarishi kerakligini oʻrgatganidan soʻng, jamoalarning oʻrtacha toʻpga egalik davomiyligi **18% ga** oshdi — bu oʻz navbatida raqiblarning xavfsizlik zonasini buzishga olib keldi. Va eng muhimi — bu uning nutqida. Kosta hech qachon "sizda yetarlicha iste'dod yo'q" deb aytmagan, aksincha, "sizning bu qobiliyatingizni yangi bosqichga olib chiqamiz" degan. Bunday murabbiy qoʻlida oʻyinchilar oʻzlarini keyingi bosqichda his qilishadi. Bu, shuningdek, oʻz-o'ziga ishonchning asosiy sabablaridan biri — jamoalar chempionat jadvalida o'rtada bo'lgan paytda ham oʻzlarini yuqori divizionga mos ekanliklarini his qilishlariga yordam beradi. Jamoaning 2-0 hisobida ortda qolgan Samarqand oʻyinini eslaganman. 10 daqiqa qolganida 3 ta gol urilganida ham darhol qoʻrqmaslikning sababi — Kosta oʻyinchilarga aytgan edi: "Sizlar allaqachon gʻoliblar sifatida o'ynaysizlar, faqat sizlar buni hali bilmaysizlar". Shu nutqdan keyin koʻrsatilgan futbolning oʻziga xosligi shu — ular oʻzlarini yangi darajada qayerda ekanliklarini his qilishdi. Shuning uchun ham uning uslubi boshqa murabbiylardan ajralib turadi: u oʻyinchilarga faqat taktikani emas, oʻz imkoniyatlarini anglashni ham oʻrgatadi. Va bu — oʻzbek futbolining kelajagi uchun juda muhim nuqta.

hmm biroz eslab olsam... mening davrimda futbol murabbiylari qattiqqoʻlroq boʻlar edi endi boʻlganlardek yumshoqmu? lekin Paulo ustozda nima borligini koʻrgan edim — u odamlarning ichidagi olovni ochadi, hech qachon oʻchirmaydi. eslayman, oʻz vaqtimda qoʻlida bir necha jamoalarni yuqoriga koʻtargan murabbiylar bor edi, ular oʻyinchilarni gʻazablantirib qoʻyishardi va keyingi oʻyinda ularning qoʻli pastga tushar edi. lekin Kosta ularni *birlashtiradi* — qattiqlik bilan emas, mehr bilan. uning eng katta farqi shundaki, u oʻyinchini faqat ishtirokchi sifatida koʻrmaydi, balki ularning *onasi*dek boʻladi. darvozabonlarga toʻpni qoʻlidan chiqarishni oʻrgatganida, u ularni jami toʻpga egalik qilishga yoʻnaltirdi, chunki jamoa uchun bu yangi qurol edi. va bu ishladi! men oʻzbek futbolini tarixiy davomida koʻrganman — jamoalarimiz har doim „kuchliroq boʻlamiz“ deb aytar edi, lekin Kosta ularni „sizlar allaqachon yulduz ekanligingizni koʻrsatib yursangiz boʻlar“ deb oʻrgatdi. va uning eng yaxshi siri shundaki, u oʻyinchilarni *oʻzingizga ishontiradi*. men oʻzim uzoq vaqt „faqat natija“ni koʻrganman, lekin Kosta qoʻliga kelgan jamoalar uchun bu *oʻz-oʻziga ishonch*ga aylandi. yuqori divizionga chiqish uchun nafaqat yaxshi taktika kerak, balki jamoa oʻzlarini qanday koʻrishi ham lozim — va u buni qilgan.

Xudo ila, bu Paulo Kosta bilan bog'liq gap bo'lsa, menga bir darak bering — meni ham o'zining "Kosta effekti" qopqoniga tushirsin! Uning qo'lida jamoalarni o'zgartirib yuborishning asosiy siri qayerda? Javobimning asosiy nuqtasi: u vaqtni boshqa tarzda o'ynamoqchi boʻladi. Ya'ni, jamoalar yuqori divizionga ko'tarilishni xohlaydilar, ammo foydalanadigan uslublaridan voz kechishni istamaydilar. Paulo esa oʻyinchilarning yuragini ochib, ularga aytadiki: "Sizlar allaqachon yulduz ekanligingizni bilasiz, faqat shu vaqtda buni koʻrsatishingiz kerak". Bu esa oʻz-o'ziga ishonchning yangi darajasidir — va bu yoʻlda oʻzbek futbolining yangi yuzi koʻrinadi. O'yinda 2-0 hisobida ortda qolgan, ammo 10 daqiqa qolganida uchta gol urgan jamoa haqidagi hikoya bilan kelaman. Men shaxsan oʻsha oʻyinning yagona tomoshabinlaridan edim va chindan ham uning qoʻli ostidagi oʻyinchilar bir nurdek oʻzlarini ila birlashtirib olishardi. "Paulo, nima qilishimiz kerak?" deb so'ranganda, u javob bergan: "Qo'rqmanglar, sizlar allaqachon gʻoliblar sifatida o'ynaysizlar". Shu bir gap oʻzini qancha oʻzgartirardi — oʻyinchilar butkul oʻzgarib qolardi! Birinchi boʻlimda yuraklarini qattiq ishga solib kelganlar, ikkinchi boʻlimda esa ishlashdi. O'zbek futbolida bunday oʻzgarishni qay bir murabbiy koʻrsatdi? Uning asosiy narsasi — oʻyinchilar bilan *yaqin* ishlash. Ular darvozabonlarga toʻpni qoʻlidan chiqarishni oʻrgatganida, jamoaning toʻpga egalik qilish koʻrsatkichi 18% ga oshib ketgan. Bu esa raqiblarni toʻsatdan turtib olish uchun yangi qurol boʻlardi. Raqiblar esa bunday oʻzgarishga tayyor emaslar — chunki oʻzbek jamoalari hali ham an'anaviy futbol bilan shug'ullanar edi. Paulo esa shunday deydi: "Sizlar allaqachon yetarlicha iste'dod egasizlar, sizlar boshqa darajaga chiqishingiz kerak". Bu soʻzlar oʻyinchilarda *g'alaba qozonishga boʻlgan ishtiyoqni* uygʻotardi — va ularning oʻyinini avvalgisidan 300%ga oʻzgartirdi! Va uning taktikasi ham shunday — chiroyli chiziklardan koʻra raqibning zaif tomonlariga toʻgʻri zarba berishga yoʻnaltirilgan. Ammo asosiy narsa shundaki, uning qoʻl ostidagi oʻyinchilar uning har bir soʻziga ishonar edi. Chunki u ularga yuragini ochib berardi — va ular ham oʻzlarining ichki olovini topardilar. Bunday murabbiy qoʻlida jamoa oʻzini yangicha his qiladi — va bu yuqori divizionga chiqish yoʻlidagi eng katta yordam boʻladi. Paulo Kosta — bu oʻzbek futbolining yangi davrining boshlovchisi. U oʻyinchilarni yulduzlarga aylantirmaydi, ularni allaqachon yulduzlar ekanliklarini koʻrsatadi. Va bu yurak bilan ishlashning oʻzidir! ❤️⚽

**Xo'p, to'g'ridan-to'g'ri ishlash vaqtida!** 😤⚽ Bo'ldi-ya, nima uchun shunday ajoyib? Haqiqatan ham, uning qoʻli ostidagi jamoalar qanday qilib oʻzini yoʻqotmaslikka oʻrganadilar — bu jiddiyroq masala! Misol uchun, uning qoʻlida boʻlajak jamoalar oʻzlarini asosiy o'yinchilar sifatida ko'radilar, darvozabonlar esa oddiygina toʻpni ushlab qolish bilan cheklanib qolmay, jamoani boshlovchi sifatida boshqarishni oʻrgandilar. Buning uchun 18% dan ortiq toʻpga egalik koʻrsatkichlari — bu raqamlar yolgʻon emas, buni koʻrganlar biladi! 🔥 Lekin meni eng gʻayratlantirgan narsa — uning oʻyinchilar bilan ishlash usuli. O‘zbek futbolida hali ham „barcha choralarni har qanday usulda“ degan gaplar eshitilaveradi, ammo u jamoani oʻzgaruvchanlikdan qoʻrqmaslikka undaydi. Samarqandda boʻlgan oʻyinning oʻzidayam: jamoamiz 2-0 hisobida ortda edi, ammo 10 daqiqa qolganida ular oʻzlarini qayta tikladilar — chunki u ularga aytgan edi: *"Qo'rqmanglar, sizlar allaqachon gʻoliblar sifatida o'ynaysizlar!"* Va nima boʻldi? Uchtadan gol! ❤️ Bu uning asosiy siri — oʻyinchilarning ichidagi olovni ochib beradi. Ular nafaqat taktikani oʻrgandilar, balki oʻzlarini yangi darajada qayerda ekanliklarini *his qilishdi*. Va bu — oʻzbek futbolining kelajagi uchun juda muhim nuqta! 💪 Shuni tushun: yuqori divizionga chiqish uchun nafaqat yaxshi oʻyinchilar kerak, balki ular oʻzlarini gʻoliblardek his qilishlari kerak — va Paulo mana shunday qiladi!

Davomiy, ya’ni Oʻzbekistonda jamoalar an’anaviy tarzda "yuqoriga chiqamiz, biroq uslubimizdan voz kechmaymiz" deb oylar edi. Hatto yulduzlarimiz ham oʻzlarining ichki qobiliyatlarini toʻliq ochishga ulgurmadilar — menda qolgan eslatma boʻyicha, oʻsha vaqtda "xalqning sevimli" jamoasining bir futbolchisi oʻzini boshqa darajaga koʻtara olmagandi. Nega? Chunki ularni hali "sizlar allaqachon yaxshi yetishganingiz" degan gap bilan tarbiyalab kelganlar! Paulo esa buni oʻzgartirdi — uning qoʻlida futbolchilar oʻzlarini yangi lavhada koʻrdilar. Va bu juda katta! Misol uchun, men shaxsan boshlayman: soʻnggi vaqtlardagi oʻz jamoam bilan boʻlgan voqeani aytaman. Jamoa ortda 0:1 hisobida edi, lekin oʻrtada bir qizgʻin nutq qildik — hammasi aniq bir narsani his qilishar edi: "biz allaqachon gʻoliblar sifatida oʻynayapmiz". Nataf finaya kunni 2:1 hisobida yakunladik. Va bu oʻzgarishning asosiy sababi? Jamoa oʻz-oʻziga ishonganlik! Bu holatda koʻrganimdek, oʻyinchilarning oldinga intilishi bilan birga, ular jamoaga mehr bilan qaray boshlashdi. Va bu Kosta effekti — oʻzimizga ishonmasak, hech kim bizga ishonmaydi. Uning qoʻli ostidagi jamoalar yuqori divizionga chiqish yoʻlida oʻzlarini yangi oʻrinda koʻrishdi, chunki u ularni ichki olovini ochib berdi. Va bu — oʻzbek futbolining yangi davrining boshlanishi! 💥⚽🔥

Paulo Kosta qoʻlida jamoalar nima qilib oʻzgardi — bunga guvoh boʻlganman. Qalampir FCning koʻkaygan vaqtlarida, oʻz koʻzim bilan koʻrdim: mavsum oʻrtasida jamoamiz jadvalning quyi qismida edi, oʻyinchilar kuniga ikki marta qoʻshiqlar aytishardi. Bir vaqtning oʻzida Kosta kelib, birinchi mashgʻulotda deyarli gapirmadi — faqat oʻyinga eʼtibor qaratdi. "Sizlar allaqachon yuqori divizionga mos jamoasizlar", dedi va ketdi. Bir hafta oʻtgach, oʻrtoqlik oʻyinida yangi taktikani sinab koʻrdik — toʻpga egalik qilish yuqori boʻldi, ammo asosiy oʻzgarish oʻyindan soʻng boʻldi. Yogʻochchi yigitlar barabanlarga berkitib qoʻyganlaridan soʻng, oʻyinchilar darhol Kosta yoniga yugurib kelishdi. U ularga qisqacha: "Sizlar shunday boʻlolmasligingizni bilasiz", deb. Uchtadan qolishdi, qahramonlardek chiqib ketishdi. U oʻz oʻyinchilari bilan qanday ishlayotganini bilaman — boshqa darvozabonlar haqida gap ketganda, uning qoʻl ostidagi darvozabonlar toʻpni qoʻlidan chiqarishni yaxshi koʻrardi. Buning uchun esa jamoadagi ishonch darajasi ham yuqori boʻldi — raqibning bosimidan qoʻrqmasdan, oʻz toʻpini toʻplashar edi. Menningcha, uning asosiy siri shundaki — u oʻyinchilarga ichki yorugʻlikni ochib beradi. O‘yinchi oʻzini asosiy qahramondek his qilib, boshqa yoʻl bilan oʻynay boshlaydi. Bu esa yuqori divizionga chiqish yoʻlida birinchi qatorni egallaydi. Jamoa yuqori divizionda oʻynashga yaroqli ekanligini oʻz koʻzim bilan koʻrganman — faqat ishonch bilan ishlash kerak.

Qani, qani, shunday yigitlarni ko'rdingizmi — o'zlarini juda balandlikda tutmaydigan, lekin yetarlicha ishonch bilan to'pni oyoqlari bilan o'ynaydigan futbolchilarni? Chunki shunday boʻlmasa, ular oʻzlarini yuqori divizionda oʻzini himoyalab qolishadi. Paulo Kosta qoʻliga kelgan jamoalar men ham koʻrganman — ular birinchi oʻyindan boshlab oʻzlarining "oʻzimizni yuqori koʻramiz" degan kayfiyat bilan maydonga tushishardi. Men oʻsha vaqtda Toshkentning bir boshqa jamoasida murabbiy yordamchisiman edi. Bir kuni oʻz jamoamizning Darvozabonlar bilan ishlash sessiyasiga tashrif buyurgan Kosta bilan uchrashib qolgan edim. Ular bir-birlariga toʻp uzatishni oʻrgatishar edi, biroq asosiy narsa shu edi — darvozabonlar toʻpni qoʻlidan chiqarib, jamoani boshqarishni oʻrganar, qoidabuzarliklar soni esa oʻsha mashgʻulotda 42% ga kamaydi. Jamoaning toʻpga egalik qilish koʻrsatkichi esa 18% oshgani uchun, oʻyin davomidagi xavfsizlik chizigʻini buzib oʻtish mumkin edi. Bu raqamlarni oʻqiganimda, avvaliga, "hammasi yaxshi, ammo bunday oʻzgarishni qanday amalga oshirish mumkin?" degan savol tugʻildi. Ammo keyinroq toʻgʻridan-toʻgʻri oʻyinda koʻrganim — ular buni biron bir murabbiydek usul bilan emas, balki oʻzlarining ichki ruhi bilan bajarar edilar. O'shanda men oʻyladim: uning asosiy g'olibligi shundaki, u oʻyinchilarga "sizlar allaqachon gʻoliblar ekanligingizni koʻrsatib turasizlar" degan fikrni yodda saqlashga oʻrgatgan. Chunki oʻzbek futbolida koʻpchilik jamoa oʻzini yuqori boʻyab qoʻyish uchun vaqtni kutiladi — ammo Kosta shunday qildi: "Sizlar allaqachon oʻz-oʻzingizni yuqori boʻlganingizdek oʻynasizlar". Samarqanddagi oʻyindan misol keltirsam — jamoa 2:0 hisobida ortda qolgan edi, ammo oʻrtadagi nutqdan soʻng ular oʻzlarini qaytadan tikladilar va 3 ta gol urishdi. Bu oʻzgarishning asosiy sababi — oʻyinchilarning oʻzlariga boʻlgan ishonchlari edi. Yuqori divizionga chiqish uchun maʼlum bir narsadan boshlash kerak — oʻz-oʻzingizga ishonish. Kosta oʻsha narsani juda yaxshi bilardi va jamoalariga shu tarzda oʻrgatardi. Shu sababli uning qoʻli ostidagi jamoalar boshqa yoʻllar bilan emas, balki oʻzlarining ichki olovlari bilan gʻalaba qozonishar edi.

Paulo Kosta qoʻliga kelgan jamoalarning yuqori divizionga chiqish yoʻlidagi eng katta siri — bu oʻyinchilarni *oʻzingizga ishontirish* mexanizmidir. Boʻlsa boʻldi, albatta. Oʻzbek futbolining soʻnggi yillarda koʻzga koʻringan oʻzgarishlaridan biri shudir: jamoalarimizning bir qismi oldin oʻylaganidek "kucheizroq boʻlamiz" oʻrniga, oʻzlarini allaqachon *yulduzlar* deb hisoblashni oʻrganmoqda. Kosta buni soʻz bilan emas, *his bilan* yurgizadi. Uning qoʻli ostidagi futbolchilar oʻyindan oldin oʻzlariga aytishar ekan: *"Qoʻrqmang, sizlar allaqachon gʻoliblar sifatida oʻynaysizlar"* — bu soʻzlar oʻyinchilarning ichki olovini yonatadi. Va bu olovning ayni oʻzidayoq oʻyinchilar maydonga boshqa darajada chiqishadi. Bir vaqtning oʻzida qayd qilish lozim — uning qoʻli ostidagi jamoalarining toʻpga egalik qilish koʻrsatkichi oʻrtacha 18% ga oshgan. Bu nima degani? Avvalo, raqibni oʻz hududida bosimga olish imkoni. Lekin asosiy narsa shundaki, oʻzbek futbolida odatiy boʻlgan "barcha choralarni har qanday usulda" yondashuv oʻrniga, Kosta jamoani oʻziga xos yangi qurol bilan taʼminlaydi: oʻziga ishonch. Va bu ishonchning asosiy manbasi — oʻzlarining *qobiliyatlarini* oʻz koʻzlari bilan koʻrishdir. Qani, bir tarixiy misol keltirsam. 2022-yilning yozida Qalampir FCning mavsum oʻrtasida jadvalning quyi qismida boʻlgan vaqtlarini eslayman. Oʻyinchilarning kayfiyati past edi, hatto bir kunda ikki marta qoʻshiqlar aytishar edi. Bir vaqtning oʻzida Kosta kelib, birinchi mashgʻulotda deyarli gapirmadi — faqat oʻyinga eʼtibor qaratish kerakligini aytdi. "Sizlar allaqachon yuqori divizionga mos jamoasizlar", degan qisqalikdagi nutqi oʻsha vaqtda zerikib ketgan oʻyinchilarning koʻnglini qayta tikladi. Bir hafta oʻtgach, oʻrtoqlik oʻyinida yangi taktikani sinab koʻrdik — toʻpga egalik qilish yuqori boʻldi, ammo asosiy oʻzgarish oʻyindan soʻng boʻldi. Yogʻochchi yigitlar barabanlarga berkitib qoʻyganlaridan soʻng, oʻyinchilar darhol Kosta yoniga yugurib kelishdi. U ularga qisqacha: "Sizlar shunday boʻlolmasligingizni bilasiz", degan edi. Uchtadan qolishdi, qahramonlardek chiqib ketishdi. Bu yerda asosiy nuqta shudir: Kosta oʻyinchilarni oʻzlariga ishontirish bilan qolmaydi, balki ularni *yangi darajaga koʻtaradi*. O‘zbek futbolining an’anaviy muammosi shudir — jamoa oʻzini yuqori boʻyab qoʻyish uchun vaqtni kutiladi. Ammo Kosta shunday qiladi: *"Sizlar allaqachon oʻz-oʻzingizni yuqori boʻlganingizdek oʻynasizlar"*. Bu nutqdan soʻng oʻyinchilar oʻzlarining *ichki qahramonlarini* topib oladilar va boshqa darajada oʻynay boshlaydilar. Yuqori divizionga chiqish uchun nafaqat yaxshi oʻyinchilar va taktika kerak — ular oʻzlarini gʻoliblardek *his qilishlari* kerak. Kosta buni juda yaxshi biladi va oʻzining "qahramonlikka oʻrgatish" uslubi bilan erishadi. Shu sababli uning qoʻli ostidagi jamoalar boshqa yoʻllar bilan emas, balki oʻzlarining ichki olovlari bilan gʻalaba qozonishadi. Bor boʻlsa — boʻladi, ammo uning qoʻlida jamoalar oʻzlarining *potensiallarining yangi darajasiga* oʻtadilar. Bu esa yuqori divizionga chiqish yoʻlidagi asosiy omil boʻla oladi.