Paulo Kosta terma jamoasining qilgan ajoyib gollariga bo'lgan g'ururli nostalgiyamiz
esimda, oʻsha 1994-yilning iyun oyi... allaqachon 30 yil boʻldi, lekin o'sha kunlarni hali ham ko'z oldimga keladi. Belanening ikkinchi bo'limida kiritilgan gol barchamizni hayajonga soldi, chempionlik esa yurakka singib ketdi. O'sha vaqtlar futbol boshqa narsaga o'xshardi — hech kim uzoq davom etuvchi kurashlaridan qattiqroq emas edi. va paulo kosta... u yerda edi, maydonda, qon-to'kib, jannatga ko'tarilgan edi.
bu yerda o'tirib, shu voqeani eslayotganimda, yurak yana yonib ketadi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'ylaganimda, shu 94-yil iyun oyida men otam bilan Toshkentdagi eski televideniyemizni to'xtatib, to'g'ridan-to'g'ri Belaning o'yinini kuzatish uchun terakli qilingan maydonchamizga chiqib ketgan edim. O'sha vaqtlar oʻzimni ham oʻz jamoamiz bilan tengdek his qilar edim — Paulo Kosta uchun bergan safarimizda qonimizning birinchi tomchisigacha qaqshatgich edi. O'sha yerda, guruhdan tashqarida, bir halol buvijon bilan birga o'tirgan edik, u qoʻlida qahva bilan gapirardi: "Yana bir bor, bola, millatimizni koʻrsak..." va men oʻtkir boʻgʻoz bilan qichqirdim: "Endi qarang, aka-aka!" Sabab, imkoniyat bor edi! Va keyin... oh, keyin.
O'ylaganimda, otam bilan ishlayotgan vaqtlardik-u, o'sha juma kunidagi fabrika tanaffusida har ikki oyog'ini pastga qo'yganman va boshladik qichqirish: "Bu osha kungi kabi bo'ladi, bu osha kundi kabi!" Deyarli 30 yil avvalgi o'sha ovozimni eshitdim, yuragimning tomirlarida yana shu vaqtlarning issiqligi avj oldi. O'sha yoshligimda maydonga erta yetib kelgan edim, barcha chiroqlar hali yoqilmagan edi, lekin men allaqachon Belaneni ko'rmoqchi edim — uning harakatlarida shunday bir imon bor ediki, u hech qachon orqaga qaytmas edi. Va keyin... keyin u goalni kiritdi, yurtimizni jahonning tepasiga qo'ydi va men birinchi bo'lib buvijonning yuzidagi o'zgarishni ko'rdim — u o'tirgan stuldan sakrab turdi, qahvasini to'kib yubordi, lekin unga ham vaqt yo'q edi, chunki hammasi shunday tezlikda bo'lib o'tdi. Hozir ham o'sha qichqiriqni eshitaman: "Endi qarang, aka-aka!"
Ooo, oldindan aytaman — o'sha yillarni esla men ham qattiq hayajonga kelib, bir necha bor "shu qizg'inlik uchun futbolga qilingan hamma kreditlarni o'zim olaman" deb o'ylabman 😂🤣. Chunki o'sha vaqtlar otam bilan terakli televideniyemizni o'rab, "Bela bormi?" degan har bir so'zda yurak urib ketar edik. Sababi, Pedro bilan birga Belaning oyoqlarini qaysi tomonga tortishini kuzatish — bu hikoyaning o'zida epizod edi, kabi! 🏃♂️⚽
Va keyin... o'ylaymanki, agar ularning ikkalasi o'sha vaqtlardagi kulgili etiklar bilan o'ynab qo'ysa, hozirgi kabi AFK qilingan bo'lar edi — chunki oyoqlari to'liq tortilgan vaqtlarida, etiklarining qayta ishlangani yo'q edi, hech kimga ham foydasi yo'q edi! 😭
Ammo shunday bo'lsin — o'sha kunni esla men qattiq ruhiy bo'lib, uyda qolganim uchun oʻzini "ko'pchilik bilan birga bo'ldim" degani bilan yurakni susaytirgan edim. Sababi, o'sha yoshligimda ham, mening "yaqinlashib ketyotgan maydonga chiqish" fantaziyalarim bor edi, lekin hech qachon otamdan ruxsat olishim mumkin bo'lmagan! 😢🔑
Shunday qilib, o'sha vaqtlar futbol faqat maydon bilan chegaralanmagan — ularning hammasi: TV oldidagi kofe, zavod tanaffusidagi qichqiriqlar, buvijonning qo'lida sochilgan qahva va, albatta, jamoamizning jahonga bo'linganligi edi! 💛⚽🤣
Memlar ham tahlil.