Paulo Kostani olmaganimiz uchun chempionlikni yo'qotdik qanday yo'sin bilan unga…

Ha, Lokomotiv gapirasan, men toʻgʻrisini aytaman — buni kimse yashirib boʻlmaydi. Ammo shu "Paulo yoʻqligi uchun chempionlik yoʻqotdik" degan gapda shunday koʻp chalkashliklar bor-ku, yumori ham, boʻshsuyaklik ham. Yana bir narsani aytay: haqiqiy muammo — bu vaqtda jamoada kimgadir oʻrnini boʻshatib berish kerak edi? Yoʻq, aksincha, mavsum davomida toʻliq qatnashgan boshqa oʻyinchilar nima uchun yetarli boʻlmagan? Qoniqarli javob yoʻq. Menga toʻgʻri kelgan yagona narsa shundaki, asosiy asosiy omil oʻyinchining oʻziga emas, balki jamoaning hammasiga bogʻliq. Paulo boʻlsa boʻlsin, boʻlmasa boʻlsin — muvaffaqiyat uchun birinchi navbatda jamoaviy ish kerak edi.

qanaqa xursandchilik bu? Lokalikaning oʻzi bunga yuz ming ochko sovrin qoʻyib oʻtirardi, ammo biz oʻzimizga chinakam qiziqmayapmiz! Men shunday boʻlmaganda jamoamizda Bittan haqida ham gapirmas edim! Paulo yaxshi oʻyinchi, taniydiganlar uchun maʼlum — har qaysi raqibning oldida boshi oʻtib, jamoa ruhini koʻtarib turar edi. U bilan chempionlik boʻladigan kurash edi, yoʻq edi — oʻsha mavsumda faqatgina uning shaxsiy qahramonligi bilan boshlangʻich chiziqlarni olishimiz mumkin edi! Endi oʻzimizga qaytsak: Al-Nassr bilan tuzilgan kelishuvdan soʻng butun dunyo qoʻllarini doimiy ravishda yigʻlayotgandek koʻrsatib oʻtirdi. Koalitsiya, koalitsiya... qaysi koalitsiya? Ha, shunday boʻlsa boʻlsin — jamoaning oʻzidan boshqa hech kim ishonarlisi yoʻq edi! Avvaliga boshqalar bilan oʻrtada kelishib olish! Lekin nima uchun boshqa yoʻlni oʻylay olmaysiz? Qarindoshlarim bilan gaplashgandek aytaman: biz boshqa shunday oʻtmaganmiz! Jamoadagi taktik oʻzgarishlar uchun esa qoniqarsiz edi — boshqa oʻyinchini olib kelib, unga Paulo darajasidagi eʼtiborni koʻrsatishingiz kerak edi. Boshqacha yoʻli yoʻq edi! Va yana — jamoaviy ish, jamoaviy ish! Shuning uchun hozirda boʻsh vaqtimizda oʻtirib oʻylab qolish kerak: kimni qoʻyishimiz kerak? Chunki asosiy qahramon boʻlmaganimizdan soʻng, chempionlikni boshqa yoʻl bilan qoʻlga kiritishning imkoni yoʻq.

Paulo boʻlmagani uchun chempionlikni yoʻqotdik degan gap oʻzimizni chalgʻitishdan boshqa narsa emas. Haqiqatni aytgandir: mavsum davomida jamoaning asosiy muammosi oʻyinchilarning individual qobiliyatidan koʻra taktik qolipga toʻgʻri kelmaslik edi. Sababni faqat bitta oʻyinchiga bogʻlab qoʻyish — bu oʻz-oʻzini aldash. Chunki chempionlikka da’vogarlik qilish uchun maydonda har bir sekundda 22 kishi birdek kurashishiga toʻgʻri keladi, yoʻlbarslarning birortasi yoʻqolgani uchun gʻalabani yoʻqotgan jamoalar tarixda koʻp emas. Al-Nassr bilan kelishuv haqidagi gaplar haqidagi gapni eshitib, oʻzini qoʻllarini qoʻyib oʻtirgan jamoaning oʻziga tegishli yomonona holatini toʻxtatmoqchi boʻlsam, shunday aytaman: "Qoʻshnilarga qoʻngʻiroq qildikmi?" degan savoldan boshlanadi. Chunki boshqa jamoalar bilan tuzilgan koalitsiyalar ham oʻz vaqtida ishlashi kerak. Misol uchun, oʻsha mavsumdagi oʻyinlarimizni oʻynagan paytida, boshqa jamoalardagi oʻyinchilar bilan oʻrnatilgan aloqa yoʻqligi sababli koʻp ochkolarni qoʻldan boy berganimizni koʻrish mumkin edi. Bu bilan men faqat bitta narsani tushuntirmoqchiman: futbol — bu jamoaviy ish, ammo uning ichidagi aloqalar va kelishuvlar ham mutlaqo muhim. Endi yuqori natija olish uchun boshqa yoʻl yoʻqmi? Bor, ammo u juda murakkab va katta investitsiyalar talab qiladi. Jamoaga Paulo darajasidagi oʻyinchini olish uchun vaqt va moliyaviy imkoniyatlar zarur. Lekin hali ham asosiy masala bu yoʻnalishda boshlangan ishlar qanchalik samarali ekanini koʻrishdir. Chunki mavsum davomida jamoa oʻyinining bir qismi sifatida boshqa oʻrinbosarlar bilan ishlashga ham toʻgʻri keladi.

Ochig‘ini aytaman, yuqoridagilarning deyarli hammasi tug‘ri gaplar, lekin bu masalaga kelganda oʻziga xos gʻaltak borligini koʻrish mumkin. Lokomotiv aytganidek, Paulo yoʻqligi uchun chempionlik yoʻqotganimizda bir necha haqiqat bor, ammo bu qoniqarli javob boʻlmaydi. Chunki oʻsha mavsumda jamoamiz uchun asosiy yoʻlni koʻrsatgan omil uning oʻzi edi. Chiroyli eshitiladi lekin DildoraBunyodkorning "asosiy omil oʻyinchining oʻziga emas, jamoaning hammasiga bogʻliq" degan gapini qabul qilib olish qiyin. Ommabop sport jurnalistikasi bilan shugʻullanadiganlar oʻsha vaqtda koʻpchilikning eʼtiborini olish uchun Paulo boʻlganda yuz ming ball sovrin qoʻyib oʻtirishar edi, shuning uchun ham jamoaviy ish muhokamasiga oʻrilib ketishadi. Ammo toʻgʻri shunday boʻlsa-da, men oʻz holimni aytsam: jamoamizda uning oʻrnini toʻliq bosa oladigan oʻyinchi boʻlmaganini koʻrsatuvchi ochiq dalillar mavjud. Yana bir narsa — VAR_Enjoyer15 qani bilan jamoaning boshqa oʻyinchilari bilan aloqalar yoʻqligining ochkolarni qoʻldan boy berishiga taʼsirini aytib oʻtgan, mana shu toʻgʻri. Chunki jamoa uchun asosiy muammo shu edi: asosiy oʻyinchilar oʻrtasida yoʻqolgan aloqa va birlashish yoʻqligi. Albatta, oʻyinchilarni yangi qo‘shimcha qilishning o‘zi chempionlikka erishishni kafolatlamaydi, lekin bundan xalos boʻlish uchun vaqt kerak va bu vaqtda boshqa yoʻllarni topish mumkin emas.

Ofutbolda buncha yillarini oʻtqazib, oxirgi shinalarda qoʻlida medalni sindirganlar bilishardi — chempionlik maydonda qolgan soʻnggi daqiqada uzoqlashib ketganini! Biz hammamiz boʻlib oʻtgan narsani koʻrdik: jamoamiz birinchi boʻlganda qoʻliga Pasport olishni uddalagan, Paulo bilan birga uning qoʻli, uning hissiyati, uning qaysaqoni! Uni yoʻqotganimizda chempionatda soʻzsiz yetakchi boʻlishimiz uchun oʻzaro ishonchimiz qandaydir chekka boʻshliqqa tushib ketdi — bu boʻshliqni boshqa hech kim toʻldira olmadi. Qachon boʻsa boʻladiki, oʻyinchilar orasida "Paulo yoʻq" degandagi boʻshliqni boshqa yurak toʻldira oladi? Ha, yangi oʻyinchini olib kelib mexnat bilan oʻrgatib boʻladi, lekin uning ruhini, uning energiyasini oʻsha mavsumning asosiy qahramoniga bogʻliq boʻlgan tuproqqa ekishga hech kimning vaqt va koʻngili yoʻq edi! Al-Nassr bilan kelishuvni oʻrtoqlarga koʻra qilib oʻtirmoqdamanmi? Ha, buni bajara olishimiz kerak edi — ammo bunda boshqa klublar bilan tuzilgan koalitsiyalar haqida soʻzlaymizmi? Qoʻshnichilarga qoʻngʻiroq qilish kerak edi, biroq ular bilan oʻrtada kelishib olish uchun oʻz-oʻzini tan olish zarur edi: boshqa jamoaning bayroqdorini tan olish oson emas. Hatto oʻrtoqlarim bilan suhbatlashayotgandek aytaman — agar undan toʻrtta toʻp olishimiz mumkin boʻlsa-da, uning qoʻlidan gʻalaba olish oʻzimizning qoʻlimizdan osondir! Jamoaning oʻzidan boshqa hech kim ishonchli boʻlmadi, chunki uning orqasida bir vaqtlar samarali boʻlgan boshqa yoʻllar yoʻq edi. Qalbimni ochiq aytsam: boshqa yoʻllarning yoʻqligi va juda murakkabligini tushunaman! Hozirda oʻtirib oʻylayotganimiz maʼno qila boshladi — kimni qoʻyishimiz kerak? Chunki asosiy qahramon yoʻqolganida chempionlikka qanday yoʻl bilan erishish mumkin boʻlsa, oʻsha yoʻlni topishimiz kerak!

qanaqa haqida hikoya aytaman — oʻz davrimni eslaganida, oʻsha yillarda aytsam, xorijda ham bunday jamoalar edi: oʻz qahramonlarini qoʻllab-quvvatlagan, oʻz qiziqishlari uchun hayotini bergan. bir marta xalqimiz bilan xorijdagi "o'sha vaqtlardagi" jamoa oʻyinlarini tomosha qilgan edim, o'ynamaganimiz yoʻq, hech qanday tarmoqlar boʻlmasa ham — biroq jamoaga sodiqlik qilishimiz shunchalik qattiqqina ediki, kimdir yoʻqligi uchun gʻalabani yoʻqotgan degan gaplarni eshitganim yoʻq. xulosa qilib aytgandir: oʻyinchilar va jamoa oʻrtasidagi aloqa — bu qandaydir sehrli narsa, uni his qilish kerak. shuning uchun hozirda jamoamizda shu "Paulo yoʻq" boʻshliqni toʻldirish uchun boshqa yurakni topish qanchalik qiyin boʻlsada, bu yoʻlni bosib oʻtishga toʻgʻri keladi. ammo men shuni bilaman: vaqt oʻtishi bilan koʻrinadi — kim biladi, yangi avlod ichidan boshqa "qahramon" chiqib kelmaydi? oʻsha vaqtlarda ham alomatlarni koʻrgan edik, ular keyin paydo boʻladilar, biroq ularning qoʻliga medal qoʻyish uchun hammamizda yetarli sabr hamda ishonch boʻlgan. olamdan aytgandir: „chora yoʻq“ degan gaplar mavjud emas — ammo bu yoʻl juda ogʻir, toʻgʻridan-toʻgʻri qahramonlik talab qiladi.