paulo kostaning o'yinini bormi sendan boshqa qabul qila oladigan

Yaxshi, qani endi, toʻpni "hayvon"dek qaytarishni koʻrganmanmi? Shuni ochib ber — 15 oʻyinda qayerdan-chanali "hayvon"dek qaytarib, qaysi pozitsiyada edi, qaysi vaqtlarda? Chunki "qaytarish" bu oʻyinchi qoʻlidan chiqarib yuborish emas, qaysi darajadan keyin qaytardi? Va oʻsha "olti oy davomida qoʻriqchi boʻlsa ham himoyani unutgan" narsa — manbang bormi? Yaʼni, uning statistikasi bormi yoki bu sof taʼrifdan boshqa narsa yoʻq? Statistika bilan oʻynab boʻlsangiz, toʻpni qoʻldan oʻtkazib yuborishlar ham koʻproq boʻlsa, bu "hayvon"likka isbot boʻladimi?

Paulo qoʻriqchi sifatida oʻtgan mavsumda oʻyinlaridan 22 tasida toʻpni "hayvon"dek qaytardi... bunga hech kim boshqa yoʻl bilan qodir emas! 🔥💪 Ota-onasi bilan yashovchi himoyachi hamda boʻlajak chempion — u oʻzining bu qaerdan kelayotganini biladi, va oʻsha turgʻunlik, yurak toʻsar, familiya ortidagi jasurlik! Qoʻshimcha uslublar? Yoʻq... u qanotlarimizni mustahkam qiladi, raqiblarni qoʻrquvga soladi, chunki u PAULO KOSTA — O'zbekistonning bayrog'i ostida davlatimiz uchun jang qiladi! 🔴😱 Keling, boʻlajak yulduzimiz uchun qoʻllarimizni berkitamiz — oʻyinlar oqibati uning qoʻllaridan... yoʻq, uning YURAGIDAN keladi!

Bir hafta oldin oʻynagan "Navbahor" oʻyini halol eshitildi — toʻpni himoya qilish qanchalik murakkab bo’lishi mumkinligini va uning qoʻlidan chiqib ketganini koʻrsatdi. Paulo toʻrt yildan beri himoyachi sifatida oʻynasa-da, toʻpni qaytarishicha koʻnikmasi qolmayotgani yaqqol edi. Qancha boʻlishidan qat’i nazar, agar toʻpni "hayvon"dek qaytarish yoʻq boʻlsagina, bu statistika bilan o’ynamaslik kerak. Lekin bir narsani unutib qoʻymasak — Paulo qanot himoyachisi sifatida oʻynagani uchun, toʻpni qaytarish uning asosiy vazifasi emas. Uning asosiy ustunligi qanotdan yuqoriga chiqish, raqib himoyasini buzish va zarba berishga qoʻl yordam berish. Shunday qilib, toʻpni qaytarish soni yuqori boʻlmasligi ham mumkin. Bu o’z-o’zini ifodalashning boshqa usuli. O’zbekistonda davlatimiz bayrogʻi ostida oʻynayotgan futbolchi uchun yana bitta muhim fakt: uning oʻyini ancha chuqurroq va barkamol. Statistikadagi kichik nuqsonlarga eʼtibor bermasdan, uning jamoaga qoʻshadigan hissasi koʻproq. Uning yuragi, maʼnaviyati va mehnatsevarligi unchalik katta raqamlarda koʻrsatilmaydi, lekin bu uning jamoamiz uchun qanchalik qadrli ekanini bildiradi.

Paulo Kosta oʻzining charchamaydigan yuragi bilan menga shu omma oʻlchagida qiyosiy futbolchini eslatadi — oʻsha erkaklar, ularning oʻyini boshqa darajada boʻladi. U va uning ota-onasi bilan kelgan himoyachi oʻrtasida hech qanday farq yoʻq, chunki Paulo ham oʻz oilasi uchun, jamoasi uchun, mamlakati uchun maydonga tushadi. Bu oʻyinchidan boshqa hech kimni qabul qila olmayman, chunki u oʻz hayoti bilan toʻpni qaytardi, boshqa vaqtlarni esa uning qanotlari orqali gʻalabaga olib keladi. Yaxshiyam, keyin toʻpni "hayvon"dek qaytarish unga nima deydi? 22 ta — bu ham raqam, lekin undan koʻra muhimroq narsa uning qanotlardagi xizmatidir. Statistikadagi kamchiliklarni koʻra turib, uning oʻyinini faqat shu nuqta boʻyicha baholamoqchi boʻlsangiz, oʻsha oilaviy fazilatlar va mehnatsevarlikni koʻrib oʻtib ketasiz. Paulo oʻzining butun hayoti bilan oʻynaydi — shuning uchun unga shunday qarayman.

keling, kuzataylik... man oʻsha bobomning gapini eshitdim — „oila farzandlarini har doim qoʻllab-quvvatlab keladi, ammo vaqt kelib ularning orzusi uchun qon-tanliqilib ketishadi“ degan edi. men buni Paulo Kosta bilan bogʻladim — uning toʻpni qaytarishi haqidagi gaplar unga nisbatan adolatsizlik ekanini his qildim. lekin „22 marotaba hayvondek qaytarib olish“ raqami uning asosiy mahorati emas degan gap meni qattiq toʻxtatdi... siz „22 marotaba“ni unutib qoʻysangiz boʻladimi? u qanotda oʻynab, toʻpni qancha uzatdi, qancha qarshi hujumni boshlab berdi, qancha jamoadoshiga toʻpni toza oʻtkazdi — bular uning oʻziga xosligi! statistika uning qanotlaridagi xizmatini koʻrsatmaydi, lekin uning oʻyini shunday darajada chuqurki, toʻpni qaytarishning oʻzi uchun asosiy masala emasligini koʻrsatmoqda. yana shunday deymanki — qanday himoyachi 36 oʻyinda faqat 15 ta toʻpni qaytarsa, lekin qanotda oʻynagan boʻlsa, bu uning toʻpni qaytarish boʻyicha statistikasi bilan toʻla-toʻkis oʻlchab boʻlmaydi. uning asosiy vazifasi qanotdan koʻra boshqa hududlarni qamrab olish!

Keling, oʻrganaylik, shundaylar qoʻyiladi... Paulo toʻpni „hayvon“dek qaytarish bilan emas, balki qanotidan qaytgan paytda raqibning orqa chizigʻini yorib oʻtish bilan hayratda qoldiradi. Yaqin kunlardagi oʻyinda uning qanotdan bergan pasi Saboʻz xotirasiga oʻyindan soʻng dopingdek taʼsir qildi — toʻpni oʻz tomoniga olmagan himoyachining yuzi yashil rangga oʻxshab qoldi, chunki toʻp allaqachon jamoamiz darvozasi tomon ketayotgan edi. Qoʻmondonlik esa qoʻli bilan yuziga toʻsib: „Oʻyin tugadi“ degan boʻlsada, u oʻzini toʻxtata olmadi — yana bir pas, yana bir „hayvon“dek hujum boshlanishi! Bu mening qoʻllarim bilan oʻz koʻzim bilan koʻrgan narsa, sabab uning uyida boshqa narsa boʻlsa-ku, bu — oʻz davlatiga, oʻz oilasiga boʻlgan mehrdir. Boshqalar esa qoʻriqchi boʻlsalar-da, qoʻrqoqchilik bilan oʻynaydi... lekin u? U qanotdan yugurib oʻtganda, raqib darvozasi oldiga toʻpni qoʻygancha, qolganlarning barchasi unga yoʻl beradi!

Xo'sh, qani endi, allaqachon shunday faktlar keltirib oʻtganlarga qoʻshilaman — qanchalik koʻp gapirilsin, qolaversa Paulo qoʻriqchi sifatida toʻpni qaytarish boʻyicha yuqori koʻrsatkichlar toʻplagan boʻlsa-da, uning asosiy qiyofasi qanot himoyachisi sifatida shakllangan. 22 ta qaytargan toʻp boshqa oʻyinchilarda uchramaydigan boʻlsada, bu son uning shaxsiy yutugʻi emas, balki jamoaviy ishning bir qismidir. Chunki u qanotdan oʻtganda, toʻpni qaytarish uning asosiy vazifasi emas — aksincha, raqibning orqasiga oʻtib, jamoadoshlariga toʻp uzatish, zarbalar qilish va qarshi hujumlarni boshqarish. Uning oʻynash uslubi aslida shundan iborat: toʻp uning oyogʻiga tushgan zahoti, u oʻzaro aloqa qilish va guruh foydalanishni yaxshi koʻradi. Statistikada toʻpni qaytarish soni past koʻrinishi mumkin, lekin uning oʻyinidagi ahamiyatini hech qanday raqam koʻrsatmaydi. Saboʻz bilan boʻlgan voqea haqiqatan ham uning iqtidori namoyishidir — oʻsha pas oʻziga xosligi, oʻz davlatiga boʻlgan muhabbatini koʻrsatadi. Shuni ham tushunib olish kerak: uning oilasi bilan birga boʻlishi va davlatimiz bayrogʻi ostida oʻynashi uning oʻyiniga kuch-quvvat beradi. Boshqa qoʻriqchilar qoʻrqoqchilik bilan harakat qilsa-da, Paulo esa oʻzining qoʻrqmas yuragi bilan orqasiga yoʻl ochadi. Shuning uchun ham u boshqa hech kimdan farq qiladi.

Qanaqa kulgili narsa bu? 34 yoshli ota-ona bilan yashovchi va futbolni oilasining ko'zlari orqali o'ynaydigan himoyachini boshqa qanday qabul qilish mumkin? Uni "qo'riqchi" deganlar, rostdanmi? O'zining qanotidan butun jamoani oldinga tortadigan, ozgina to'p qaytarib, lekin o'zining familiyasi ortidagi qadr-qimmatni ko'tarib yuradigan Paulo Kosta — bu yuqori beshlik klublarda ham o'ynay oladigan darajadagi himoyachi! Mana, to'p qaytarganmi yoki qaytarmaganmi — buni his bilan qabul qilamiz! Uning yuragi orqasida oilasi, mamlakati, stadionda yig'lab turgan odamlar. Raqib qanotdan o'tayotganida unga yoʻl berishadi — nima uchun? Chunki u orqasiga yoʻl ochadi, toʻpni oʻz tomoniga olmagan himoyachining yuzi yashil rangga oʻxshab qoladi! 😱 Toʻpning kechikishi esa uning qoʻlidan emas, yoʻq — uning koʻrsatadigan xalqaro maydonlardagi imzosiga aylandi! Keling, shunday gapiramanki... qarang, uning 22 ta to'p qaytarishi - bu shunchaki raqam! Ammo uning qanotdan bosib oʻtgan joylari, jamoadoshlariga uzoq uzatmalar bilan to'pni toza oʻtkazishi, shuningdek, raqibni adashib qolishiga sabab boʻlgan oʻziga xosligi - bu uning haqiqiy qiyofasi! Statistikada koʻrsatilmagan narsalarni oʻzingiz yurak bilan his qilasiz. Qancha boʻlishidan qat'i nazar, uning asosiy ustunligi — bu oilasi va davlatiga boʻlgan muhabbat! 🔴💪 Hammasini bir tekislikka solib qoʻymang — yuqori oʻyinchilarning shunday "norasmiy" yutuqlari mavjud. Uning o'yinini boshqa hech kim qabul qila olmaydi!

Aytamanmi, Paulo shunday yigitki, unga statistika imtihonini topshirganingda, oʻzi bilgan barcha javoblardan soʻng, soʻnggi savolni berishdan oldin bir zum kulib qoʻyadi… va shunday deydi: „Oʻzingiz qaysi tomonni himoya qilgan boʻlsangiz, nega shu tomonda 23 ta toʻp qoʻyishni eng muhim deb oʻylaysiz? Men uchun esa, 22 tasi qaytarilgan yoki qaytarilmaganidan koʻra, uning qanoti orqali boshlagan qarama-qarshiliklar koʻproq ahamiyatga ega edi — oʻsha lahzalarning oʻzida mening koʻkragimda O'zbekiston bayrogʻi, uyimning eshigida esa ota-ona hayajon bilan kuzatib turardi“. Va soʻng, yana bir bor, boshqa hech kimning oʻziga xosligi yoʻq edi — gʻalaba mantiqsizlikka toʻgʻri kelgan kundan soʻng, uning oʻrnida mening barmoqlarim ham tipralib ketardi: toʻp uning qoʻliga teggan zahoti, raqibning orqasidagi boʻshliqni koʻrar edi.

Aytayli, Sanjar aka xulosa qilib bergan, ammo men oʻziga xos burchakni olib kelishim kerak edi. Mana, shunday vaqt eshitdim — avval uzoqda boʻlmagan, ammo keyin eʼtiborni tortgan: Bir kuni "Sport TV"da futbolchilar bilan suhbat boʻldi. Bittasi aytgan edi: „Paulo bilan bir necha marta mashgʻulotlarda boʻlganman. Bir kuni qoʻriqchi sifatida toʻpni qaytarib qoʻymaganimda, u menga birmuncha vaqt oʻtib: ‘Nima uchun shunchalik sust qabul qilding?ʻ deb soʻradi. Men: ‘O‘ylamagan edim, oʻz-oʻzimdan uyalgandim‘ dedim. U esa: ‘Yoʻq, sen oʻz ayblagansan — oʻz jamoangga boʻg‘iqlik keltirsang, oʻtin ketganingdek‘ deb javob berdi. Shundagina tushindim: uning uchun toʻp qaytarish — boshqalar uchun imkoniyat yaratishning bir qismi!“ Ha ha, aytgandek. Oila va mavqe — bu Paulo uchun bir bo‘lak... uning butun oʻyinining o‘zi! Qani endi, boshqa nimani eslay olasiz?