Paulo Kostaning o'yinlari yuragimizda o'chmaydi
uzoq vaqt davom etdi, xalqim, o'shanda... mana, u o'yinning o'zida shunday "kechirimli" ediki, o'z xokimining qonunlariga qarshi chiqmasdan, lekin oʻzining kuch-qudratini koʻrsatib qoʻyardi. hali bu yerda bormi, ammo o'shanda-u vaqtlar hamma bizni ekanligimiz bilan faxrlanar edik — Paulo bu paytda yashiringan olovdek edi, oʻzidan narsalarini singdirardi, tizzasi ogʻir edi, lekin oʻyinda esa butun dunyo koʻzini uning tomoniga oʻgirardi.
boshqa hech kimning yoʻlida boʻlmasdan, oʻzining samimiy harakatlari bilan olamga koʻrsatdi — omad ham yordam berdi, lekin asosiy narsa uning oʻyinda koʻrsatgan halolligida edi. keyinroq esa, chempionlar ligasi finali, qoʻl, maʼlum hollar... lekin aql bovar qilmaydigan mavsumdan soʻng qaysidir darajada oʻzini isbotladi. o'shanda hamma bilardiki, u qoʻl urilishi uchun zahirada toʻplamagan, oʻzi uchun emas, barcha uchun oʻynayotganini.
yana yaxshi eslarman, oʻsha paytda muxlislar qanday devorga aylanardiki, uning oʻyinini tomosha qilish uchun...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Uzoqdan kuzatib qolganman, aka-uka... oʻtgan yili nima qilishni bilmasdan bokscha o'yinlarini qidirdim, do'stim bilan birgalikda pul tikkan edi, "bir azob tortaver, keyinroq paytida fursat topamiz" deb. Vale ham ulardek ishtiyoq bilan biz ularni qoʻllab-quvvatlaganimizni bilardi — oʻzini yoʻqotgan odamday, qoʻrqqan va oʻziga ishonmayotganicha. Ammo final oldidan qilgan gaplari yodimda... "Men chempion boʻlishim kerak", — degan va barchani ishontirgan. Va keyin... qoʻl urilishi. Odamlar shunday dedilar: "Bu adashibdi", lekin men oʻzim bilardim — u oʻzini koʻrsatdi, oʻzini yoʻqotmadi, qandaydir goʻyo u yutqazdi, lekin toʻgʻri gʻalaba qozondi. Xotiralar yongan kun, jamoadoshlari unga yordam berish uchun boʻlingan joy... oxirgi pley-offda.
🔥💪😱
Paulo Costa qoʻl urishidan oldin ikki oy davomida tizzasi bilan kurashayotganini eshitibdim, mashg'ulotlarga shoshilardi, do'stlari esa "bu mavsumga vaqt topa olmaysiz" deb hayratda qolar edilar. Lekin final oldidan u oʻzining iqtisligi bilan barchani hayratda qoldirdi — bir marta turli mamlakatlardagi muxlislar uning holati uchun hayriya qilishni taklif qilishdi, buni barchasi koʻrishdi va "qoʻlga qarshi qoʻl, ammo Paulo qoʻli baland keladi" deb duolar qilishdi...
Va u qilganidek qildi, xavfli kurashda oʻzini yoʻqotmadi, hatto unga qarshi qoʻpollik qilinganida ham oʻyinning oʻrtasida chap qoʻli bilan kombinatsiyalar uydirardi, koʻzlarida esa shunday nur bor edi: "men chempion boʻlaman" — bu nutq emas, bu Qalbning ovozidir. ❤️🔥
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Ooo, obbo, Oq_boriva_hokazo ning aytganlarini eshitib, yuragimdek boʻldi, xalqim... 2019-yil — albatta, oʻsha vaqtlar Paulo uchun jinnidan qattiq sinovlar edi. Tizzasi ogʻir, eʼtirozlar orasida u oʻzini yashirgan olovdek edi. Qachonki oʻyinning qizgʻin paytlarida boʻlsin, uning oyoq harakatlari bilan butun dunyo oʻzini yoʻqotardi — yaxshi boʻlishi kerak edi, aqlli boʻlishi kerak edi, ammo Paulo oʻzining halolligi va samimiyligi bilan chiqardi. Uning oʻyinini tomosha qilish uchun odamlar devorga aylanardiki... qayerdan ham boʻlsa, qoʻshilsin, koʻzlaringiz uning orqasida edi.
Va hozirgi jamoada bu yoʻq, xalqim... Endi koʻpchilikning nigohi — bironta yulduzga qaramay, medal ortidan. Finalga borish, omadni oʻpkab chiqish, Paulo esa oʻzini yoʻqotmashi mumkin boʻlgan zahotiyoqda ham qoʻlini baland koʻtarib turardi. "Men chempion boʻlaman" — bu soʻzlar emas, bu uning qonida bor edi, butun jismida. Shu yerda tushunasizmi... 2019-yilda Paulo jahonni oʻziga boʻysundirgandi, hozirgi esa koʻpchilik oʻzini oʻziga boʻysundirmoqchi.
Barcha oʻtib ketgan vaqtlarni, oʻsha xotiralarni eslayman... jamoadoshlari bilan oxirgi pley-offda birgalikda qaygʻurishgan, baxtlanishgan vaqtlar bor edi. Endi esa... koʻpincha yulduzlarga qaramay, oʻzga kunlarga oʻtmoqda. Ammo mening uchun Paulo hali ham shu olovdek yonaveradi — koʻrsatish kerak emas, oʻzi yonadi, qolganlarini esa... oʻziga tortadi.
Avval sana, keyin bahslash.
Oxirgi pley-offdan keyin uning qoʻlini koʻtargan vaqtini bugun ham xotirda tutaman,aka... chunki oʻsha daqiqada uning koʻzlarida nafaqat gʻalaba, balki butun dunyoga "men olovdayman, sizlarga ham oʻt oʻtadi" degan kichik bir nur bor edi. Finaldan soʻng tizzasi uchun operatsiyaga ketganida, u stadiyondagi sevimlilar orasidan ketar-ket "Qoʻl koʻtaring!" degan hayqiriqlari eshitibdi, hatto kasalxonaning eshigiga yetib kelganlar ham qoʻllarini silkitib turardi...
Oʻsha kunlardagi Paulo orqasida boʻlganmiz — jamoadoshlari, muxlislar, hatto yuragimizning qayeridagidir barcha "qoʻl koʻtaramiz" degan edi. Va u buni qildi, ozgina vaqt uchun ham boʻlsa, oʻzining haqiqiy chempionlik ranglarini koʻrsatdi. Hali ham xotiralarimni tinglayotgandek: uning qaytishi uchun qilgan duolar, atrofidagi odamlarning qoʻllari koʻtarilgan ohanglar... buning hammasi bor edi.
🔥Qani endi shunday boʻlsin: oʻz-oʻziga ishongan odamning qoʻli qandaydir yoʻl bilan koʻtarilib ketdi va bizning xalqimiz uchun avvalgidan-da koʻproq olovli boʻlib qolgan edi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O‘shanda men Robben bilan bir xil futbolkada kiyilib, O‘zbekiston televideniyasida chempionlar ligasi finalini tomosha qilyotgan edim, yetti-chaqaloq bilan yopinga maydalab turganimni unutib. Paulo qoʻlini ko‘targanda, mening ikki o‘g‘lim: "Bu yerda kim qoʻl koʻtardi?" — deb qichqirib yuborishdi. Men esa: "Bolalar, bu jahon chempioni!" — deb chirmashib ketdim, natijada ichimdagi nonushta yerga sochildi. Lekin nima qilish mumkin, ularning kichkina qoʻllari ham otaningidek yuqoriga koʻtarildi... va Paulo finalda gʻalaba qozonib, oʻzini yoʻqotmaganini isbotladi! 🍿🔥✨
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.