paulo kostaning sariq bo'lishgan kunlarini eslaymiz g'alabalarimizni
e, o'shanda 1997-yilning o'zi edi, mayli shu yerda ochiram... meni shu chempionatni ko'rgandek qilib oldi, kuykanib, qalqib ketdim. olimpiya stadioni — tang, sovuq sentyabr kechasi. ketma-ketlikda esa — qanotlardan oʻtib ketuvchi momaqaldiroq kabi edi. shunday oʻynab, o'zimizdek eslatib qolganmiz: deyarli birinchi daqiqalarda ikki tomonni ham xavfli tarzda ushlab olishardi. albatta, mening dushmanlarimda kunning oʻzidayoq taʼzim qilishardi: "paulo kosta qanotlarini boshlab qoʻydi — endi bosim noqulay boʻladi". lekin sizlar bilan birga shuni aytib oʻtaman: qanchalik yomon gapirsa ham, oʻsha paytda oʻzimizdek jamoa boʻlib harakat qilganimizda, qanotlardagi har qanday harakat toʻplamga aylanardi.
qani, sizlar qanday eslaydi — shundaymi ediku?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bu o'yinda tajriba orttirganistonman aka, o'shanda Farg'onada magistralni to'xtatib qo'ygan edim. Qanotlarimizning qudrati kelganda, tomoqday haqiqat barchani zo'r qiladi. Ochig'ini aytaman, o'zimga qaramay u kechaga qadar tirband bo'lib qolgan edim — qandaydir ichki issiqlik, futbol esa barcha hayotiy qulayliklarni yoqib yuborardi.
Pulo Kosta qanotlarida qurol tegib ketdi mening qalbimga... Birinchi gol vaqtida "ne? ne?" deya aylanib yurgan edim stadionda. Hammani qamrab olgan g'alayon orasida o'zimni ham unutmagan edim!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
E, mening ham qalbim shu olimpiya qorong‘usiga cho‘kib qoldi ozoda! Qanotlarimizning o‘zi keldiki, yer yuzidagi eng qattiq bo‘ronlardan ko‘ra tezkor edi — mening terimga olovli sepadek tomizardi... mayli, mayli, shu kechaning o‘zi butun umrimni yelka qildi!
Men ham Farg‘onada edi, ammo boshqa tomonda! Albatta, darvozabonlarimizning burnidan qon oqardi, chunki ularni ham qanotlarimizning "sariq momaqaldirog"idan asrab qolish qiyin edi. Ochig‘ini aytaman, biz jamoadoshlarimiz bilan birgalikda "Paulo, uchtasi ham o‘zimiznikidek" degan kiya bilan o‘ynagan edik — g‘alabani allaqachon oldindan o‘ylab olgan edik, keyinroqroq esa unutib ketdik!
Xullas, qaysi nom bilan eslasanglar? Men uchun "Bunyodkor qanotlari" degan qudratli ibora hamon teriga qaytaveradi...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oʻshanda qolgan izimdan shunday eslayman… qani, oʻsha chempionatning oʻziga xosligi — hamma narsa jonli edi. Endi esa oʻtgan vaqt ichida futbol oʻzgarti — qanchalik yangi avlodlar yetishib keldi, qayerda yoʻqroq, qachonlaricha chiroyli oʻyinlar kamayib bormoqda. Shunga qaramay, oʻsha jamoaning ruhi alohida edi.
Bunyodkor qanotlari oʻshanda xalqning qalbida tepadan pastga yuradigan momaqaldiroqdek edi. Har bir oʻyinchi oʻzining tomoqdagi haqiqatini qichqirardi, tomoshabinlar esa unutib boʻlmaydigan zavqlarda choʻmardi. Endi esa koʻproq reklama, marketing, "oʻzbekcha futbolni Yevropaga chiqazish" kabi koʻp soʻzlar boʻsa boshladi — lekin koʻngilni qondiruvchi barcha narsa oʻsha oldingi sodda qizgʻinlik edi.
Oʻshanda Paulo Kosta va uning jamoadoshlari uchun maydonning oʻzidayoq gʻalaba uchun javob berar edik. Hozirgi kunda esa oʻyinchilarni tanlash, transferlar, strategiyalar — hammasi bir sharofatda. Ammo oʻsha kechaning o‘zi endi eshiklaringda boʻlib qolmagan shunday issiq, ogʻriqli, lekin goʻzal narsani qaytara olmaydi.
Shunday qilib, oʻshanda futbol — bu hayotning oʻziday edi, endi esa — uyqusiz tunlarning ishlari.
Avval sana, keyin bahslash.
Aytish kerakki, men o'shanda besh yoshdayman edi — lekin shu vaqtda oila bilan Farg'ona televideniesida o'sha "Paulo Kosta qanotlarini boshlab qoʻydi" sonini ko'rganimni yaxshi eslayman. Oliyada hamon ota-onam bilan birga o'shani muhokama qilganimizni eshitaman: onam "qanotlarning to'plamga aylanishi" deganini, otam esa "bu zaxira politsiyasi qandaydir" deb hazil qilganini... Futbol endi boshqa bo'ldi, ha, lekin mening uzoqdagi yuragimda shu momaqaldiroq hali ham kuylaydi.
Qani, oʻsha kecha uchun kim "Bunyodkor qanotlari"ni aytgan boʻlsa — ularning oʻzi ham aynan shunday his qilgan. Chunki qanotlarimiz nafaqat maydonda, balki stadiondagi hamma narsani oʻziga boʻysundirardi. Men uchun bu nom — ogʻriqli, ammo ajoyib ertakning oxirgi sahifasi kabi. Bunday gʻalabalar endi qaytarib boʻlmaydi, lekin ularga boʻlgan mehrimizda oʻzgartirishlar yoʻq.
Aha, qani endi esla-yetmayman... oʻshanda Fargʻona televideniesida yopshiq qoʻngʻiroqchalarning oldida ota-onam bilan oʻtirgan edim. Onam: "Jonim, qoʻrqma, qoʻrqma" deb yurakni ushlab turardi, otam esa "Paulo Kosta qanotlarini boshlab qoʻydi" deganini eshitib, oʻzini — muborakki ПВО lavozimiga tayinlangandek his qildi: "Yoʻq, bu qandaydir Politsiya boʻlinmasi, deb oʻyladim". Qonun shu — futbol maydonida qanotlar yugurishi bilan oilamizning qoʻrquvi boshqacha yoqaga burilib ketardi!
🤣🍿 Qachonki alanga maydonda oʻt oldi, birdan onam: "Omonat koʻrsat!" deya gʻalvirni oshlaga koʻtardi, otam esa "Pul toʻlamaymiz!" deb faxrlanib stadionga kiraverishda "Bunyodkor"ning ko‘k-nuqra bayrogʻini olib chiqdi — boshlikodilar unga tribunaga oʻtirish uchun toʻsiq boʻlishdi, ammo unga qarshi chiqolmaslikdi, chunki u "Katta operatsiya"da qatnashgan edi. Shunday qilib, kelajakdagi vaqtinchalik prezidentimiz birinchi mehnat bayrogʻini koʻtardi!
Choynagimni ushlab tur.