Paulo Kostaning sariq-ko'klar qiroli yurgan yo'llar

Ooooh, dema o’zimni oldinda oktyabrning shov-shuvli kechasida Al-Hilol bilan o’ynamoqchi edim, amakivachcham bilan birga borgan edik — choyxonada tizzamni tizza bilan urib oldim, gapini unutma! Qorong’i tushda usha maydonga qadam qo’ysam, ekan, u sariq-ko’klar suvday oqayotgandek edi, Paulo esa darvozabonlar bilan maslahatlashayotgandi. Mencha, dushanbadan boshlab jamoadoshlarimizning gapida shu „biznikilar klass“ nima ekanligini tushuna boshladim...

Ochig'ini aytaman, shu Anqara kechasi uchun o'zlagan paytlarni xolimga solaveraman — maʼlum u yerda Kechiogʻlu tuproq arqonidagi olma daraxtlari ostida oʻtirar edik, asosiy voqea emas edi, balki uning kiygan oq-binafsha rangli futbolkasi edi. U kecha ancha oldinroqdan esimda qolib ketgan, qaygʻuli bozorga o'xshardi — charchagan, ammo yuzida o'chmaydigan ishtiyoq bor edi. Aytish kerakki, boshqa vaqtlarda kimdir buni ko'rganida "oh, ishlaydi-ishlaydi" deb o'tib ketishi mumkin edi, lekin oʻsha sariq-koʻklar orqasida oʻtirganimda uning o'zi bilan birga LukaKu bilan suhbatlashayotganini ko'rib qoldim — bu orqali nafaqat chempionlikni, balki o'sha ajoyib sochlarimiz bilan chegarasiz orzularni ham olib kelgani edi.

Hoh, bu Luchaning esda qolarli kechasi aynan shunday narsalardir, Oq_boriva_hokazo o'ylaganidek — yillar o'tdi, ammo sariq-ko'klar toza va yorqin qolmoqda. 2014-yilning o'zi aslida yangi avlod uchun boshlang'ich nuqta edi, lekin hozirgi jamoa shunchaki o'sib ulg'ayganini ko'rish mumkin: o'shanda Paulo Maydondagi eng iqtidorli beshlikda edi, endi esa u o'zining mutloqligini klubga boshliq sifatida ham ko'rsatdi. Nigora_Bunyodkorning Al-Hilol kechasi esa butunlay boshqacha ruhda — oʻsha yerda maydon suvday oqardi, endi esa bu oqim butun ligani o'ziga tortib olmoqda. O'zbekistonliklar uchun aytish kerakki, Toshkent_bolasi10ning Anqara kechasi bilan solishtirish oson: oʻshanda oq-binafsha rangli futbolkaga ishtiyoq bor edi, endi esa sariq-ko'klar butun dunyo boʻylab muxlislarni qamrab olishgan. O'shanda hammasi yaxshi kelajakni kutar edi, endi esa kelajak o'zimizni qabul qildi va chempionlikni qo'lga kiritdik. Bu jamoaning ruhi o'shanda ham endi ham bir xil — charchagan, ammo ishtiyoq bilan. Ammo endi o'shandaroq baquvvatroq, endi o'shandan ham ajoyibroq.

2021 yilda Rossiyadagi yomg'irli noyabr kechasini eslayman — o'shanda jamoamiz "Zenit" bilan o'ynar edik, zaxiradan chiqib maydonga tushganimda sanchqi boshi bilan kiyimimning ikki qismi yirtilib ketdi, ammo o'zim ham xabardor emas edim. Darvozabonlar maslahatchisi sifatida asosiy darvoza oldida turgan Paulo menda yoriqlarni ko'rib qoldi va to'pig'imga tegib, ichkariga yotqizilishga chaqirdi. Mencha, u o'zini so'z bilan hisoblashi mumkin edi, lekin bizning xalqimiz uchun birinchi navbatda harakat — uning har bir daqiqasida jamoa bilan bo'ldi. U vaqtda u bilan gaplashmagan edim, lekin keyinroqroq eshitgan edim — u maydondagi eng zo'r sakrashlar va boshi bilan ishlaydiganlarning ro'yxatini chiqarish kerakligini aytgan, chunki uning jamoasi uchun bunday detallar olamni olishini bilardi. Va shu kichik voqeadan boshlab, boshqa jamoalardek statik yurish emas, balki oqim bilan o'ynamoqchi bo'lganimizni anglay boshladim. Endi esa... o'sha Rimonda Lukaku yelkasini ushlab o'tirar ekan, uning yuzidagi charchamagan ishtiyoqni ko'rganimda yuragimni qattiqlik qildi. Bu notinch, ammo toza ruh — u sariq-ko'klarga bog'liq bo'lishning yagona yo'li edi. Va endi ular esa dunyo chempioni!

Ochig'ini aytaman, shu cheksiz oqimlarga chiqqan jamoamizni boshqa narsa bilan solishtira olamanmi? Qani qaysi marta eshitganmisizki, mehmon uyida charvi bilan ushlab qolib yotganlar — imkoni yo'qmi bir qoidalar bilan? Albatta, mavjud! Demak, bu yerda faqat bitta variant bor: ularning hammasi bir-biriga bog'liq — boshlang'ich nuqta 2014, Pavlikning to'pig'i va jamoa bilan birga shu olmosni qidirish edi. Ammo bitta "lekin" bor: agar shu vaqtda O'zbekistonliklarning oyoqlarida velosiped bo'lganida, keyin bormas edilar — qoʻl bilan yuradiganlardik! 🤣🍿