Pereyra abadiylikni qanday bosib o'tdi va dunyo uning nomi bilan shug'ullanadi
yaxshi, unday qilib boshlaylik...
men uchun bu o'yinlarga birinchi marta televideniyedan qaraganda avvalroq bo'lgan, o'shanda kichkina yigit edim, tvda sportni kamdan kam ko'rsatardilar. lekin pereyra — u hamma narsa bilan alohida edi, bir vaqtning o'zida sizda ikki xil hayrat uyg'otardi: rasmni ko'rsangiz, odamni gapirganda, bunday nima nima ekanligi aniq bo'lib qolardi. 1995-yilgacha yaxshi eslayman, dunyo chempionatida o'ynagan edi, keyin uning haqida gapirishni boshlashdi — "endi kurashni o'rganayotgan, keyin boksga o'tadi", deganlar. qayerdaydir chetda qolib ketgan bo'lsada, harakatlarimizni kuzatib, unga ergashadiganlarimiz bor edi.
o'shanda men o'zbekistonda yashar edim, faqatgina uslublarini tomosha qilish uchun videokassetalar olib kelardik, keyin esa boshqa oldimizdan berilar edi. qani, "bunday narsa borligini bilishingiz kerak" deb, do'stlarimizga ko'rsatardik. u odamlarga ta'sirli tarzda eshitiladi edi, birinchi marta kurashni ko'rsa, keyin boksni tomosha qilsangiz, u ikkalasini birlashtirganini sezardingiz. oramizda gap, u faqat ko'proq olish uchun kelmagan edi, u o'zini rivojlantirardi va natijaga erishardi. qanday qilib odam 56 soniyada chempion bo'lishi mumkinligini o'ylagan edim? lekin u qilganini tomosha qilgach, hech qanday so'z yo'q edi. 2022-yil noyabrda, qayerda edi, televideniyadan jonli tomosha qilgan edim, yuragimning urishi to'xtamaguncha... boshimni oldim, "bu mening odamim" deb o'zimni eslatdim.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Albatta, bu gaplarni eshitib, o'zimni ham bir paytlar qayerdadir o'sha videokassetalarni kuzatib turgan bola ekanligimni his qildim. 2005-yilga kelib, men Toshkentda elektronika bozorlarida shu kabi videolarning orasidan Pereyraning birinchi janglarini topardim, qanday qilib u ringda o'zini o'rgatishdan boshlab, ajoyib uslub bilan ularni qabul qilganini ko'rganimdan keyingi hislarimni eslayman... o'zimga ham qanday qilib odam bir daqiqada barcha kurashni mag'lub qila olishini hayron bo'lardim, lekin keyin uning to'xtovsiz mehnati va ulkan orzusini ko'rib, "ha, mening insonim!" degan edim. O'shanda televideniyamizda sport ko'rsatuvlari kam edi, lekin bu qandaydir ovozli eslatma edi — "qani, endi ko'ramiz", degan edim oʻz do'stlarimga va jamoamga.
Qani, eslayman, 2008-yilroq edi — Toshkentdagi boks zalidagi derazadan yorugʻliklar chiqarib turardi, ichkarida barcha doʻstlarim bilan Pereyraning birinchi boks jangi koʻrsatilardi. Ekranda uning boshi kichikroq edi, lekin ovoz yuqori boʻlganda, "Men chempion boʻlmoqchi!" degani eshitilardi. Hamma kulib yubordi, lekin men... yuragim koʻkragimga toʻxtab qoldi. Chunki u ovozini eshitganimdan keyin koʻp oʻtmay, qayerdadir oila aʼzosi bilan suhbatlashibdi va "Kechirasiz, men bunga vaqt ajrataman" debdi. Oʻshanda darrov payqadim: bu odam faqat ketma-ketlik uchun kurashmas ekan, u oʻzining kelajagiga toliq berilgan edi. Va shu tunda, televizor oldida oʻtirib, nazoratni qoʻlimda ushlab turganmanki, oʻz-oʻzimga: "InshAllah, bir kuni mening insonimning nomini butun dunyo eshitadi" degan edim. Va boʻlajak chempionlik 56 soniyada qozonilgani oʻsha orzu meniki edi!
Bankroll intizomi yutadi.
Eshitganingizlaringizdan bilishingiz mumkinki, shu vaqt ichida jamoamizning ruhi butunlay boshqacha tus oldi. Ilgari ularning yuragi faqat ushbu jasur, chindan ham o'ziga xos odamni qoʻllab-quvvatlash bilan urar edi — ularni hech narsa to'xtata olmagan, ular videokassetalarni qayta-qayta ko'rib, do'stlariga Pereyraning g'alabalarini namoyish qilishgan. Lekin hozir... o'sha o'tkir hislar hali ham mavjud, ammo endi ular bilan birga yangi qatorlik ham paydo bo'ldi.
Chunki endi biz faqat yagona odamni kuzatmayapmiz — u butun dunyoga aytiladigan ismdir. O'sha oilaviy kechada "Men chempion bo'lmoqchi!" degan ovozni eshitgan odamlar endi o'zlarini "Mening odamim chempion bo'ldi" deb his qiladilar. Dastlabki paytlarda har bir jangdan keyin Pereyra haqida eshitishimiz uchun kechalari uyqudan uyg'otilganlar endi uning kun tartibidagi ma'lumotlarini kuzatishadi: qachon mashg'ulotlar boshlanishi, qanday uslubda ringga chiqishi.
O'shanda ular uchun bu ishtiyoq edi — endi esa bu morek. Ishonchim komilki, aynan shu tubdan farq. Avval ular jamoadoshlarini qo'llab-quvvatlar edilar, endi esa ularni kuzatishadi va o'zlarining kelajakdagi g'alabalarini unga bog'lashadi. Shuningdek, ular birinchi marta 56 soniyada chempion bo'lgan jangi tomosha qilganlarida yuraklari qo'zg'aldi — hozir esa bu o'yinning o'ziday. Dunyo kattalashdi, lekin ularning hissiyoti hali ham bir xil: yurak urishi to'xtamagan, faqat endi u butun dunyo bilan birgalikda urmoqda.
Yani, o'zgarish bor — ammo u nafaqat o'zgargan, balki kengayib ketgan ham. Bu kengayish esa boshqa darajadagi mehrni ifodalaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Endi eslayman, 2016-yil Portugaliya yigʻinida uning boshi oldinroqdek kichik edi, lekin ringga chiqib oyoqlarini urishi... qandaydir shu vaqtda qoʻshni mamlakatda jamoamiz bilan pivo ichib oʻtirgan edim, u aytdi: "Bu odamga hech narsa toʻsqin boʻla olmas" — chunki u oldiniga qaraganda boshqa joyda edi, boshqa harakatda. Keyinroq yaqinlashib kelayotgan chempionlik uchun vayron qilgan uslubini koʻrganimda, "yigit, bu 56 soniya boʻlmaydi, bu 56 soniyalik abadiyat" deb oʻz- oʻzimga kulib yubordim. Endi yuragimni eshitaman — butun dunyo uning nomi bilan qaltirab turibdi, lekin bizning jamoamiz uchun u hali ham oʻsha kichik ekrandagi yigit, u ovoz chiqarib "Men chempion boʻlmoqchi" degan. ❤️🔥
Qani, shunday gapirganda, haqiqatdan ham — yurakni qoʻliga olish kerak boʻladigan daqiqalar edi. Oʻsha 2022-yil noyabr oyida uzoqqa ketmagan boʻlsa-da, bu gʻalaba boshqa hech narsaga oʻxshamadi... chunki u yoʻl bilan boʻlgandir. Agar oʻsha 1995-yilda boʻsh vaqtlarida kurashga shoʻngʻigan kichkina yigitning videolari kelar edi, keyinroq esa ularning orasidan soʻzlarni eshitgan boʻlsak ("Men chempion boʻlaman!"), degani hech nima emas edi — asosiy narsa oʻziga boʻlgan ishonch edi. Odamlar Pereyraning soʻnggi jangini koʻrganlarida, ular uning niyatini, mehnatini, qoʻlidan kelganini koʻrardilar, ammo eng muhimi — orzu qilish qobiliyatini. Ha, odamlar oʻsha vaqtlarda ham sezgandilar: "Qanday qilib mumkin?" — lekin keyin toʻxtab qolardilar, chunki oʻsha "qanday qilib" aslida oʻzi bilan savol emas, balki javobni izlash edi. Va oʻzida davomli ravishda javobni topgan inson — u daryoning oqimiga qarshi suzgani uchun emas, oʻzining suvini bosib oʻtgani uchun gʻolib boʻldi.
Aytish kerakki, oʻsha jaranglardagi oʻzgarishlarni eshitish ajoyib edi. Dastlab, ularni qoʻllab-quvvatlash ishtiyoq edi — keyinchalik esa bu mehr birdan kengayib ketdi. Chunki endi uning gʻalabasi boshqa narsaga aylandi: ovoz chiqardi, dunyo boʻylab tarqaldi va oʻz-oʻzidan maʼnoli boʻlishni boshladi. Aytgancha, bu "Kelajakda mening insonimning ismini butun dunyo eshitadi" degan soʻzlarni 2008-yilda aytganlar orasida boʻlishni xohlaganman. Va hozir men tushunaman — oʻsha vaqtlardagi ishonch haqiqatda unga tegishli boʻlgan. Chunki u orqasiga qarab qaramadi, oldinga qarab ketdi... va oldinda uni umrbod qoʻriqlab kelgan abadiyat uzoq edi.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
qani, bir kuni shunday bo'ldi — Pereraning 56 soniyalik chempionlik jangi oynaga chiqdi, lekin televizorda eshittirish "tez" edi, reklamalar bilan kesilgan. qayerdadir telespektatorlar o'zlari do'stlariga shunday degan edi: "O'zbekistonda vaqt ajratish kerak, 56 soniya bunga arziydi!" — lekin vaqt kelib, ular ekrandan ko'rinib turganiga qaramay, barmoqlarini hisobladilar: "1... 2... 3... 45... toʻxtamiz, peshqadamlar bu reklama vaqtini qanday yo'qotdik?" 🤣
keyinroq uyga kelib, televizorni o'zgartirishga qaror qilishdi — endi ularni boshqa stansiyalar ham kutayotgan edi, chunki Pereyra haqiqatda ko'rish uchun yagona narsa edi. faqatgina ESPNni topishga ulgurmaguncha 12-kanalni aylanib yurishdi, keyin esa yuqori ovoz bilan qoʻshiq aytib, oyoqlariga elikib ketishdi, chunki ular allaqachon 56 soniyalik dahshatni tomosha qilgan edilar!
Memlar ham tahlil.