Pereyra bilan boshlangan dunyo qozonlari

Bir necha yil oldin boʻlar edi, bir marta Spring Hilldagi turnirda edim — yoʻl yaqindagina ochilgan, meni esa yangi doʻstlarim bilan maydonga olib ketishar edi. Qor yogʻishi taʼtilga toʻgʻri kelgan edi, yoʻllar silliq edi, avtobusda ham "Pereyraning birinchi gʻolibligini koʻramizmi?" deb biron yigit qichqirib yubordi. Men qattiqqoʻllarning xulqini bilardim, shuning uchun oʻz-oʻzimga "ehtiyot boʻl" deb oydim — lekin u birinchi raunddayoq barmoqdan chiqardi! Qornimdagi qoʻrquvni his qildim, yuragim maydoncha sirtida tepardi... oʻz-oʻzimni esa "bu yerda jismoniy tarbiya darsini oʻtmoqdalarmi?" deb gapirib yubordim. Qancha yillar oʻtibdi, endi shunday vaqtlarni esladigan boʻlsam, uning qoʻrqmasligini, jamoasiga boʻlgan sadoqatini his qilish mumkin...🔥💪

Jora suhbatni eshitib, mayoqchadek yurakdek quvurini eshitishni xohladi. O’sha paytlarni tafakkuridan o’tkazganda, unga yangi taklif bilan kelganlar edi: “Qani, bajarmasdan bo’lmaydi, maydon birin-ketin yonib turar ekan, biz ham qoʻl olamiz!” Deya qarshisiga oʻtirishdi va Pereira ikkinchi raunddayoq uchinchi bo’lganday zarba berdi. Qor oyoq ostida qirilib, uning yuragi esa — hattoki maydondagi shamollar ham unga mustahkamlik his qilishini yuborgan edi. Jorjning qorong’i sochlari qor bilan aralashib, yelkasiga qor parchalari toʻkilib turardi — oʻsha vaqtni esladigan boʻlsam, uning koʻzlariga qarab: “Odamlar, bu yerda jismoniy tarbiya darsini oʻtmoqdalarmi?” deb soʻradi. Men esa yurakday hayajonni his qildim. Bir lahza — bu yerda faqat gʻalaba yoʻq edi, balki sportning oʻziga xos goʻzalligi ham borligini his qilish edi. 🏆💙

Keling, o'tganlarga qaytib qaraylik — o'shandaqina yoʻllar qor bilan qoplagan vaqtlardagi qiyinchiliklarni his qilgan edik, hozirgi esa barchamiz xotirjam: maydonlar yaxshi tayyorlanadi, transferlar oqimi esa shunday tezki, tanaffuslar ham turli loyihalar bilan band. O'zbek muxlislarimizni uchtasi yig'ilib, hazil-mutoyibalar bilan o'shanda ham so'zlashar edi, endi esa ijtimoiy tarmoqlarda ham birgalikda hayajonni baham ko'ramiz. Ammo o'zgartirilgan narsa — bu jamoaning ishtiyoqi. O'sha paytlarda yo'llar qor bilan qoplanibdi, lekin ularning yuragi maydonga yetib kelgandagina tinch ediki. Endi esa, no'vembrning o'rtalariga yaqinlashib, butun dunyo qozonlariga shu jamoaning faxri — Pereira bilan e'tibor qaratmoqda. Qorli kunlarda boshlangan hikoya endi jahon chempioni uchun so'nggi zarbaga aylandi. Mening oldingi jamoadoshlarim bilan gaplashganimda, ular ham shunday deydilar: oʻsha paytda siz har safar qoʻlingizdan kelganini qilganingizni, endi esa yuragingizdan kelganini qiladi. Ularning imoni, mehnati — shu yoʻlda ishlatilmoqda. Shuning uchun ham, o'sha qorli kunlarni eslaganimda, endi ham ishonch bilan aytaman: "Odamlar, bu yerda jismoniy tarbiya darsini oʻtmoqdalarmi?" — lekin hozir bu savolning javobi allaqachon maʼlum: yoʻq, bu yerda jahon chempioni tug'ilmoqdaki!

Oho, qorli kunlarga qaytsam, yoʻllarning qalin oq mantiyalari yuragimni isitardi! Naqadar goʻzal vaqtlar edi… oʻrta asrliklar kabi yoʻl olishgan, avtobuslar esa „qish boʻldi-ya, bu yerda jismoniy tarbiya darsini oʻtmoqdalarmi?“ deb hazillar bilan toʻlib-toshardi! 😂🍿 Lekin Jorjni koʻrganimda, oʻsha vaqtda u: „Qoʻyilsa qoʻyilsin, maydon yonib turganida ham men oʻynaman!“ deb qoʻlini koʻtarganida, mening yuragim maydoncha sirtida notanish sekinlik bilan ura boshladi. Qor ostida uning oʻrniga oʻtirib, birinchi raunddayoq zarba berganini esladim… oʻsha lahzada maydon ortidan qulochlar koʻtarilib, „Bu yerda jismoniy tarbiya darsini oʻtmoqdalarmi?!“ deb hayqirgandek boʻldi! 😭🔥 Endi esa bu savolga javob allaqachon maʼlum — yoʻq, bu yerda jahon chempioni tugʻilmoqda! Va men shu hikoyani esladiganimda, oʻz-oʻzimni „Albatta, mening yuragimni ham olib ketmoqdalar!“ deb qoʻrqinchli hazillar bilan yurakni iloji boricha jonlantiraman. 💙✨