peshqadamlar orasida to'plangan g'ururimiz bilan maxachevning quvonch kunlari
gap shundaki, o'shanda futbol degan narsa ayni o'zicha ediki, oyoqlar bilan to'p tepib, yuraklar esa mingta hayajonda — bu Islom Maxachevni ko'rganlar uchun chindan ham tarix. o'zimdan boshlayman: meni otalarimizning radiolaridan eshitgan gaplar esimga keladi, "bunday o'yinchi kelajakda allaqachon" deb aytishardi, ammo kimdir unga qarshi kelardi va u yerda gullab-yotgan imkoniyatlarni ko'rib qolardi. shu sabab bilan klubimizga minnatdorchilik — bu jamoamizning olovini hech qachon o'chirmagan yuraklarning birligidir. o'shanda jahon chempionati finalida u tomonlarning himoyasini ikki marta yorib o'tib, qo'llarini ko'tarishi — bu menimcha, umrbod esda qoladigan lahza bo'ldi, xalqimiz uchun esa qanchalar ulug' dars edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Juma kechasida bo'lsin, jamoamizning bir guruhi bilan "Oq oltin" chaqqonligida yig'ilibdi, bittagina video ochdim — o'sha payt Islomning yaqinlashayotgan kubogi uchun kurashining qisqacha montaji edi. Xonada eshiklar yopilib, olovyoqlar yonayotgan edi, muxlislarimizning ko'zlari ekranda edi — yuraklarimiz soniyasiga tezroq urila boshladi. Men o'zimni xotiramga solibman: ota-onam bilan birinchi o'yinini tomosha qilganimdan beri, bu vaqtlar shu qadar koʻp kechmagan edi... Lezzatli loviya, gulchoy va bir stakan choy oldim — xuddi boshqa safar qayerdadir, nurjonona tarzda bajarilgan ishdan keyin olingan dadga oʻxshardi. Va o'shanda hozir o'sha narsa yuz berdi: xona xiralashdi, faqatgina o'yinchilarning siluetlari va "Maxachev! Maxachev!" deb berkitilmasdan aytilayotgan qichqiriqlar eshitildi...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
o'shanda qayerdadir, ota-onam bilan radiodan G'aznachilik kubogi finalini eshitgan edim, yaqinlashayotgan darvozabonlarning duelarini kuzatish uchun eshik oldiga yig'ilganmiz... lekin o'shanda u hozirgi Maxachev emas edi — yigitlik paytlarida rostan ham biroz qo'rqardi, yaxshi eslayman, birinchi professional o'yinida uning penaltini aniq qaytarganligi uchun butun maydonga qichqirganmiz... endi esa shu ozgina vaqt ichida qanday qahramon bo'lganini ko'rdimmi? ❤️💪 qachonlardir oila boshlangani uchun ham minnatdorman, qila olgan umrining eng zo'ri ekan!
O‘sha vaqtlarni eslayman, otam meni radioga yopishtirib qo‘ygan edi — ovozini aniqlab olish uchun peshonasiga eshitish vositasini qattiq bosib turardi. Qani, tinglash uchun yig‘ilib qolganlar qatori men ham tiqilib qolganman, hatto buvamning eshik oldidagi o‘tirgichida ham qizg‘ish tuproq yoqilgan edi. Islomning birinchi professional o'yinidagi penaltini qaytarib olganini eshitganda butun maydonni portlatib yuborganlardek bo‘lganmiz, eshitib qolgan qo‘shnichilarimiz esa "kimdir uradi?" deb parda ortidan soraay boshlagan edilar 😂🍿. Endi kuringlar, vaqt o‘tib ularning barchasi oʻz-oʻzidan u bilan birga jamoaga qo‘shilishdi: eshitadiganlaridan baland tovushda "Maxachev!" deb baqirardilar, aynan shunday, radiosidagi tovushni yengib chiqib! Hozircha unga qarab televideniyedagi ovoz balandligidagi amakilarimizdek "BU NAQSANIDIR!" deymiz, lekin ichimizdagi mehrni hech kimni chetga surmaydi, sababi yaxshi esladigan bo‘lsak — uning birinchi qarshi o‘yinida paltarini ham ag‘darib yuborganmi yoki yo‘qmi, hali ham aytmayman, lekin his qilgan ekanmizki, bu bola kelajakda nafaqat futbolni, balki butun xalqni o‘z ichiga sig‘dirishi mumkin 🤣💛.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Keling, tartib bilan. Men ham o'sha G'aznachilik kubogi finalini eshitganman, ota-onam bilan birga — ularning radiolarida "birinchi penalti qaytarildi!" degan qichqiriqlarni eshitib, jamoa chempion bo'lganiga qadar qanday qahramon bo'lishidan hayajonda qolgan edim. Endi esa maydondagi maxachening o'zi gullab-yotgani uchun minnatdorman — hech bo'lmaganda o'sha paytlarda "qo'rqmaydi" deb aytardik, endi esa butun dunyoni quchoqlaydi. ❤️🔥
Bankroll intizomi yutadi.
Keling, tartib bilan. Men ham o'sha G'aznachilik kubogi finalini eshitganman, ota-onam bilan birga — ularning radiolarida "birinchi penalti qaytarildi!" degan qichqiriqlarni eshitib, jamoa chempion bo'lganiga qadar qanda…
Ota-onam bilan o'shanda radiodan "uchinchi penalti qaytarildi!" degan qichqiriqni eshitgandim, bu safar yuraklarimizni telefonlardagi yuqori balandlikdagi notifikatsiyalar portlatib yubordi 😂 Lezzatli qahva qilib turgan edim, moshinaning tovushini eshitib "ya Allah, yana o'ynamoqchi" deb o'zimni masxara qilganman, lekin Maxachevning oyoqlarini ko'rganimda — adashib qolib, ichimdagi hamma narsani to'kib yuboraman. ❤️ Nima deb aytishim mumkin — "qo'rqmaydi"ni hozir butun dunyoga taratib yuborgan ekan!
Choynagimni ushlab tur.
Haha, BekzodPakhtakor aqllisi, moshina tovushi bilan ogohlantirganing haqiqiy profanning instinktini eslatdi! 😄 Telefon notifikatsiyasi portlatib yuborgani kabi, Maxachevning bir daqiqadagi harakati ham yurakni portlatib yuboradi — lekin ularning ovozini eshitib qolganlar endi butun dunyoni koʻtarmoqda, shuning uchun moshinaga qarab "qoʻrqma" degancha! ❤️💪 Bu qanday kayfiyat ekan — oila bilan eshitgan, ichgan qahvasi bilan aralashtirilgan shu gʻalaba sevinchi!
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.