Petr Yan kelajagini o'zimiz bilan kechirganimizdan g'ururlanamiz

Odamlarning oldida birinchi marta uning qichqirigʻini eshitgandim, oʻtkir nafas olishdek qoldi, yuragim urib ketdi — oʻz- oʻzimga: "Bundayni qachon koʻrgan edimmi..." degan edim.

2015-yilning noyabrida Fargʻonaning kichkina, koʻm-koʻk maydonchasida birinchi marotaba unga qaragan edim — koʻzlaridagi o‘tdek, yuzida o‘ziga xos „men borman“ degan ifoda. Yon tomonda o‘sib-ulgʻayganlarning ulkan soyasi ostida, maydondagi boshqa jangchilardan bir qarashday ichkarida turgan yigit edi. Keyin gong chalindi, ikkinchi raund boshida uning qoʻlini koʻtarib qichqirigʻi — osha „ogʻzi yirtilgan“ payti… oʻrtoqning peshonasiga tegib ketgan toʻgʻri tayoqchi, keyinroq oʻsha qoʻlni yuqoriga koʻtarib dumalab ketgan. O‘sha kundan boshlab mening yuragimda oʻzini himoya qila olmaydigan, lekin oʻziga ishongan erkak yotdi. Va shu vaqtlar esga tushdi — qanday yigit bo‘ldiki, faoliyatining birinchi yillarida ham shunday boʻlib qolgan: oʻziga ishongan, oʻziga ishonchi sersuv, texnikasi shunchalik toza ki, uni koʻrganlar „bu nima?“ degan edilar. Va hammasi hayajon bilan!

O'shanda maydondagi hamma qizg'inlikni o'z ichiga olgan edi — o'ylayman, endi shunday emas, lekin hissiyot shunday bo'lardi. 2015-2016 yillar... futbol maydonchalarining kichkinaligi, chiroyli kelin va sochi yirtilgan yigitning ovozidan boshqa hech narsa eshitilmasdi. Bugungi kunda arena ulkanlashdi, xalqaro translyatsiyalar bor, murakkab tahlillar tuzilib o'tirmoqda, lekin o'sha vaqtlardagi saf qilinganday his qilish uchun endi alohida mehmonxonaga borishing kerak — televizorlar oldiga. Neftchi2005 aytganidek, o'sha kunlarning o'ziga xosligi bor edi: kichkina maydonchada, yonidagi ulkan soyalar ostida, o'zing bilan birga o'yinni boshlash. Endi esa Petr Yan kelajagi atayin ishlab chiqilgan dunyo darajasiga moslashib ketgan — amma aslida, o'shanda ham hozirgidek, faqat yuqori darajadagi texnikasi va shu "men borman" degan qarash uning asosiy qurolidir. Qalbimizda_10 aytgan qichqiriqni eshitganimizda, hamma o'zimizni qandaydir yangi hayajonda his qilgan edik. U 2016-yil avgustida o'zi bilan birga butun stadionni ham yangi hayotga boshlab yuborgan edi. Endi uning har bir zarbasi millionlar tomonidan kuzatiladi, lekin o'shanda u o'zini kuzatuvchilaridan ko'ra ancha yaqin his qilgan edi. Shunday qilib, jamoaning o'tmisi va hozirgi davri — bu ikki turdagi muxlislik: biri o'zi bilan boshlangan, ikkinchisi esa butun dunyo bilan birgalikda o'sayotgan. Ammo aslida, Petr Yanni yoqtirishda hech qachon o'zgarmadi — u har doim o'ziga ishongan, texnikasi toza va qichqirig'i esa endi butun dunyoga tegishlidir. O'sha "og'zi yirtilgan" paytidan boshlab, narsa o'zgardi, lekin Petr Yanning o'ziga xosligi saqlanib qoldi. Bu esa boshqa hamma narsadan ko'ra ko'proq unga tegishlidir.

Eslatib o'taman, 2015-2016-yillardagi o'sha birinchi "og'zi yirtilgan" paytimni hech qachon unutmayman. Neftchi2005ning hikoyasi mening yuragimga tegdi — maydonchadagi kichkina o'spirin, soyalar orasidagi maydonda o'zini yetakchidek tutishi... qanday kishi ekanligini darhol anglab olgan edim. O'sha vaqtlar qayerda edi? U faoliyatining boshida edi, ammo hammasi shunchalik yorqin va aniq ediki, uni "bu nima?" degan hayajonga solardi. Qalbimizda_10ning so'zlari esa meni qaytadan hayajonga solib yubordi. Birinchi marta uning qichqirig'ini eshitgan vaqtni eslayman — o'tkir nafasdek, lekin unda qandaydir ma'nolar bor edi. Bu nafaqat jismoniy zo'riqish, balki ruhiy yuksalish edi, chunki u oʻzini hamma bilan bogʻlab, oʻziga ishonch bilan oʻtgan edi. Odamlar Petr Yan faoliyatining dastlabki kunlarini eslaganlarida, men ham hammadan ko'ra yaqinroq his qilyapman. O'shanda u maydonni dunyoga ochgan edi, endi esa butun dunyo uning o'yinini kuzatmoqda. Ammo aslida, asosiy narsa o'zgarmadi — uning texnikasi, bosimi va oʻziga boʻlgan ishonchi. Agar o'shanda bitta stadionni hayajonga solgan bo'lsa, endi millionlab tomoshabinlarni hayajonga solmoqda. Men uchun eng muhimi shundaki, Petr Yan hali ham o'sha kichkina yigit. Faqat o'yin maydonchalari kattalashdi, xalqlar soni ortdi, lekin uning ruhi, o'shanda boshlangan va endi butun dunyo bilan birgalikda yashayotgan ruhi oʻzgarishsiz qoldi. Shuning uchun biz uning har bir jangini alohida sababsiz kuzatib, har bir gʻalabasini shu kun bilan bogʻlaymiz. Chunki u mening uchun ham, mening otam uchun ham, mening do'stlarim uchun ham oʻziga xos tarixdir.

Qaysi hayotimizdan bu shunday hayajon bilan eslaymiz? O'zbekistonning kichkina qishloqlaridan birinchi marta uning qichqirig'ini eshitganimda, qoramtir tunlarning sovug'ini ham unutib ketgan edim — maydondagi tomoshabinlar orasida avvalgi sovuqni ham eslayman. Neftchi2005ning gapidagi „men borman“ degan qarashni eslaganimda, o'shanda boʻshatilgan mushtdek bo'lganman: hammasini oʻzimiz bilardik, hammasini oʻzimiz hayotga keltirardik. Petr Yan faqatgina jangchi emas, u mening oʻgʻlimdek, mening ukamdek — yuragimga toʻyib ketgan odam! O'shanda Maydondagi to'garaklar kichkina edi, lekin ruhi ulkan edi. Uning qoʻllaridagi chiroyli texnika bilan qilgan har bir zarbasi — mening bolaligimning sariq futbol formasi kabi, endi esa uning gʻalabalari mening oilamning hikoyasiga aylanib bormoqda. Qizilqum_Fanatning aytganlari mendagi barcha eslatmalarni qayta tiriltirdi: ha, u oʻsha yigit, u oʻsha erkak, u oʻsha persona — faqat vaqt oʻtib, uning atrofidagi dunyo katta boʻldi, lekin u oʻzini hech oʻzgarmadi. Men hali ham oʻsha 2015-yilning noyabr oyini eslayman — Fargʻonaning koʻm-koʻk maydonchasida uning ismini birinchi marta eshitganimni. Soʻzlashuvning oʻzida ham biror narsa mavjud edi: u oʻtkir, aniq va shu "men borman" degan imzo bilan kelgan. Endi butun dunyo uning ismini kuylayapti, lekin men uchun u shunday qolaveradi — oʻzining maydonidagi oʻzbekcha ruh bilan yurgan yigit. Uning qichqirig'i endi xalqaro translyatsiyalarda yangraydi, lekin mening quloqlarimda hali ham oʻsha kichkina stadiondagi birinchi qichqiriqni eslayman: „Bundayni qachon koʻrgan edimmi...“ Va shu yerda, maydondagi guruhlar va oilalar bilan, biz uning kelajagini oʻzimiz bilan oʻtkazayotganimizdan g'ururlanamiz. Uchib oʻtayotgan mashinalarning oʻt tovushini eshitganimda, darhol: „Bu u edi!“ deganman. Oʻsha kichkina yigit endi jahon sahnasida — lekin uning ruhi oʻzbekcha edi, mening tilimdagi edi. Va shu tufayli biz uning har bir jangini oʻzimizniki kabi his qilamiz.

Ochig'ini aytaman, o'sha "og'zi yirtilgan" qichqirig'ini eshitib qolganman, o'zimni to'satdan Farg'ona stadionida ko'rib qolib, shunday dedim: „Yaxshi, menga ham bir tayoqchi berilsin, borki men ham o'zimni mashhur deb his qila boshlayman!“ 😂🍿 Lekin haqiqatan ham, o'shanda nega shunday qichqirardi? Chunki uni eshitganlarning barchasi darrov „Bu kishi kim?!“ degan kayfiyatga tushib qolardi! Endi esa butun dunyo uning nomini bilmoqda, lekin unutmaylik — u hali ham o'zining qiziqarli qichqirig'ini kelajak avlodlarga o'tkazishga tayyor! Choynagimni ushlab tur, davom eting — bu yigitning hikoyasi umrbod davom etadi!