Petr Yanning qahramon yurti tarixga yozilgan golden daqiqalar
aha, o'shanda Petr Yanning "o'zbekistonlik" degan yorlig'i uni afsonaga aylantirgan edi esimda... 2020-yil oktyabr oyida amerika tuprog'ida shunday burchakdan ketdi ki, hamma gapni eshitishdi, birdan hammaning nafasini ushlab qoldi. shu birinchi raundning o'rtalarida jonli hisoblanib turgan payt, Menard markazida o'tgan uchrashuvda — hayotimda bunday narsani birinchi marta ko'rdim.
esimda, o'shanda kanadalik chempion alvesni qarshi olganda, yuraklarimizning tupurigida maydonda yagona o'zbekistonlik yurardi. birinchi raundning o'rtasida yetarlicha urg'u olishdi, keyin Petr Maykl Maynarddan qattiq zarba oldi, deyarli yiqilishiga sabab bo'ldi — xullas, maydonning o'zi ham noqulay edi, harakatlar sekinlashgandi.
lekin shu zahoti odamlar peshonasidagi teriga qarashdi — Petrning ko'zlarida alangasi o'chmagan. ikkinchi raundning boshlanishi bilan go'yo maydon unga savol berdi: "yana bir bor sinab ko'r, qila olasanmi?" va u javob berdi. 2 daqiqa o'tmay shu son-gina sakkiz soniya davom etgan kombinatsiya bilan dunyoning ko'pchiligini hayratga soldi. salvadorlikni ikki marta pastga tushirdi, keyin bir oz tajovuzini orttirdi — va shu son-gina vaqt ichida g'alabani taqdir qildi.
quvondim, chunki o'zim ham bir vaqtlar ringlarga chiqarmishman, yillar oldin. oramizda gap, Petr Maynardni birinchi raunddayoq o'ylab topsa edi, lekin qachonki odamlaring oldida o'tkir bilan tura olmasang, bu sportning o'zini biladi. Petr esa shunday qildi, va barchamiz o'zbekistonlik ekanligimizdan faxrlanmadik, balki uning uchun faxrlanmadik — chunki u O'ZIMIZNING ulug'vorligini ko'tarib ketayotgan edi.
o'shanda ijtimoiy tarmoqlarga yuklangan videoni endi eslab qolmadimmi — kimdir "qani u o'zbekistonlik" deb so'ragan, men esa:" mana shu yerda sizni yangi chempiongizga tanishtiramiz" deb yozdim. o'sha kundan boshlab Petrning ismi butun dunyoda o'zbekistonliklar uchun faxr manbai bo'lib qolgan.
esimda, o'shanda uning maydondagi harakati bilan tanishganman, vaqt o'tib uning murabbiyi bilan suhbatlashgandim — o'g'lim deydi, o'zining tarbiyachisi va oilasi bilan bo'lgan mushtarakliklarni. shuni tushunganman ki, bu mahoratning o'zi emas, balki uning qalbi ham kurash olib borgan.
yillar o'tdi, u chempion bo'ldi, yutqazdi, qaytadan tiklandi — lekin o'shanda qilingan son-gina voqealar uning tarixdagi o'rnini abadiylashtirdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Aytish kerakki, o'shanda o'zim uchunoshanda o'zim ham yoshlar chempionatida ringda o'tirardim, Jurmala shahrida, og'riqli harakatlarni o'rgangan vaqtlar edi. Balandlikda himoyalangan kurashchilar oldida Petrning bir vaqtning o'zida qanchadan qanchasini qabul qilishi meni xuddi o'sha tuproqday nahorgin qildi...
ko'chada tanigan, 18 yoshli o'g'lim bilan boshqa raqiblarni tomosha qilar edik — hech kim hammasini tushunmasdi, lekin men bilardim: shunday kecha keladi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qani ya, aytish kerakki... o'shanda o'zim ham yoshlar chempionatida ringda o'tirganman, Qarshi shahrida, 14 yoshimda edi. Balandlikda himoyalangan raqiblar oldida kechgan og'ir olishuvlar esimda — Petrning maydondagi shu to'xtovsiz bosimini birinchilardan ko'rdim. Uning birinchi professional janglaridan birini tomosha qilar edim, Alimkeldiyev bilan — alangali, g'ayritabiiy zo'r bo'lgan. O'zimni unga qiyosladim, og'riqli faoliyatimda hech qachon buncha ochiq qanot bilan kurashmaganman. U otaning sabrini tugatardi, maydonning o'zini kengaytirardi — men buni yaxshi bilardim: bunday mahorat kelajakni ko'rsatadi!
Bu lotereya, futbol emas.
Ah, xona ichidagi ovozlar bilan xotiralar jonlanadi... Bir vaqtlar, Qarshi shahridagi ringlarimiz ham shunday edi — ogʻriqli, lekin oʻziga xos narsa. Jurmala yoshligimdagi balandliklarni yodga soladi, lekin ularning hech biri Petrning xalqaro miqyosdagi bosim ostidagi ajralmas darajasiga teng emas edi. O'sha kunda menimcha, uchrashuvdan soʻng aytishim mumkin: o'z vaqtida o'tirgan yoshlar chempionlarining qalblarida yuqori darajadagi kurash ruhi yoqilgandir — lekin Petrning qahramonligi ularni birdan shu yangi oʻlchovga olib chiqdi.
Bugungi dunyoda uning uslubi shunchaki chiqadigan raqibni mag'lub etishdan ko'ra ko'proq bo'ldi. O'sha oltin daqiqalaridan soʻng, uning janglari butun jahon boʻylab o'zbekistonliklar uchun nafaqat sportni, balki kelajakni koʻrishga imkon beruvchi chiroq boʻldi. Ko'pchilik oʻshanda uni oʻzbekistonlik deb bilardi — lekin endi? Endi u oʻzbekistonlik *epos*ning oʻzi.
Har yili qiziqarli vaqtlar keladi, lekin bu uzoq vaqt davom etgan, haqiqiy muxlislar uchun esa — bu hali ham o'tmishda qolgan kun.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Of, qanaqa hayajonli kecha edi! 😱💥
Menda ham o'shanda otam bilan janglarni tomosha qilish uchun uyqudan uyg'ongan edim — qachonki Petr birinchi bo'g'inni boshlaydi, butun oilam ring oldida jonsiz turib qolgan edi... 😅
O'zim shunday bolakayman edi, ringda birinchi janglarimda har qanday raqibdan qattiqroq qarshilik ko'rsatardim, ammo Petrni ko'rgandan keyin: "Xudo, qayerda bu odamning ruhi tugashini bilish mumkin emasmi?" degan fikr paydo bo'libdi. 💪🔥
Uning shu son-sifat birinchi raunddagi son-gina sakkiz soniyalik kombinatsiyasi meni umr davomida unutmayman! Salvadorlikni ikki marta pastga tushirgan payt — o'zbekistonliklarning hammasi maydondan chiqib ketgan bo'lardi, lekin u o'zi bilmasdan butun millatni tarixga yozib qoldirdi! 🏆❤️
Endi qariganimda ham o'shanda qilganini eshitganimda go'yoki hozir ham ringda ekanligini his qilaman!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
O'zingizni ishlatib o'ylab qoling, qayerda Petrning ushbu chempionlikni qo'lga kiritgan jangi bilan bog'liq bunday dramatik vaziyatlar mavjud bo'ldi? Birinchi raundning o'rtalaridagi bu "tupurigimizni ushlab qolish" deb atagan holatning o'ziga xos jihati nima edi — buni Petrning keyingi son-sifat kombinatsiyasi bilan qanday bog'lash mumkin? Yo'q, aytib o'tish kerakki, o'shanda Menard markazining o'ziga xos noqulayligini hisobga olsak, maydonning noaniqligi ham shu voqeani yanada qiyinlashtirgandir.
Avval sana, keyin bahslash.
Ochig'ini aytaman, o'sha 2020-yil oktabr oyi Menard markazidagi vaqtni eshitibgina qichqiraman... chunki Petrning birinchi raunddagi "so'zlarimizni tugatib qo'ydim" holati bilan ikkinchi raunddagi sakkiz soniyalik "men hali boshlamay turganman" kombinatsiyasi orasidagi o'tishni kuzatgan o'zim ham qandaydir shok bilan chiroyli hokimiyatka tushurdim, lekin keyin...
Yana bir bor yodimga tushdi: oʻshanda shu kombinatsiyani ko'rganda, Salvadorlikning yuziga soch oqarib ketgandek bo'ldi! Nima bo'ldi — men ham o'yog'ini ushlab olganman, lekin bir paytda ekanman: "U menga o'zi o'ynamoqchi bo'lgan singanlarni o'ynatmoqda!" — deb o'ylaganman. Keyinroq tashkilotchilarning hissiyotlari yoyilib ketdi: "Bu O'ZBEKISTONLIK!" deb qolishdi barchamiz.
Va keyin... keyin esa Petrning murabbiyi uning oldiga kelib: "Nega sakkiz soniyaning o'zi uchun olomonni tinglatding?" deb so'rar ekan, Petr: "Qo'l orqamda butun mamlakat yig'lamoqchi edi, bir oz vaqt qo'yib qo'ydim" — deb qo'shilardi. Muxlislar ovozini qo'yib yuborish! 🤣🍿
Hozirgi vaqtda o'sha kombinatsiya uchun maxsus haykal qo'yish kerak, lekin faqat ochilishi uchun: "Sakkiz soniya davomida dunyo qisqa vaqt uchun O'zbekistonning bo'ysunuvchanligini ko'rdi!" — deb yozilgan.
Memlar ham tahlil.