petr yanning shon-shuhratlarini eslaganimda yuragim tabriklaydi
o'shanda uni birinchi marta ko'rganim — 2016-yilda u allaqachon aktyor edi, ammo hali oʻzini koʻrsatgani yoʻq edi... xuddi shu tunda bir janob u haqida gapirardi: "bu ruscha nomli qizaloq, hech kim uchun qiyin boʻlmaydi, lekin bittasiga — boshqa hammasini sindirib tashlaydi". o'ylamagandimki, bir necha yil oʻtgach bu gaplar haqiqatga aylanib, u jahon chempioni bo'ladi va mening yuragimni xursand qiladi.
keyinchalik: birinchi janglaridan birida 5 oyoqlik magʻlubiyat, keyin esa darhol nimadirni ajratib olish... oʻshani xolisona eslayman: muxlislar qoʻllab-quvvatlashdi, chunki u oʻziga ishongan. ularning munosabatini oʻziziga oʻtkazib, tinglayotgan edim va oʻylardim: "mana, shunday boʻlishi kerak boʻlgan jangchi!"
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Xotiramda bir kuzda (2014-2015 bo'lar edi) Piterning navbatdagi tizimli yirik turniri boʻlardi, lekin oʻtib ketibdi... Fikrimdan oʻtib ketayotgan vaqtda shaharni kattagina qoplagan baxtsiz hodisa haqida eshitdim — sartaroshxona yonib ketgani. Oshxonadagi televizorni yoqib, tonggacha tirik qolgan oxirgi kungacha qolganlar bilan birga o'ynayotganini ko'rdim. 5 oyoqli janjal — u vaqtda menga bu "Petr Yan show"ning birinchi sinovi boʻlib tuyulgan edi. Uni tanigan kunlardan, darbadar teriga boʻlinganini koʻrganimdan soʻng, bir daqiqam yoʻq edi: "yana yoʻqotasizmi buni?". Ammo ertasi ertalab u qoʻlini koʻtarganini koʻrib, yuragim besh martaga urilgandek boʻldi... Oramizda gap, oʻzini ishonchsiz koʻrsata turib, ularni oʻziga qarshi qoʻllashni yaxshi biladiganlar uchun bu qaysar boʻlsada, ortidan darhol yorugʻlik keladi! O'ylamagandimki, bir shu tongda uning yuragi qanchalik katta ekanligini tushunaman.
Ooo, mana shu esda tutar edim! Bir marta televizorda uning birinchi AQSHdagi intervyusini ko'rib qolgan edim — tilida "menga hech kim menga chempion bo'lishimni aytmagan" degan edi. Men o'zimga o'xshagandim: "mana, bu juda odamcha!" deyip qizardim. Va keyingi yili u O'rta vazn toifasida chempionlikni olib keldi — yuragimni esa yetti oyog'li jangchi degani bilan qopladilar!
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Eshirardim o'shani, keyinroq esa hech qachon unutmadim. O'sha birinchi qizg'in paytlar — qandaydek yorug' edi! Hozir esa jamoamiz butunlay boshqacha: qanchalik baland koʻtarilgan boʻlsak-da, oʻzining oddiyligi bilan hammamizni oʻziga jalb qiladi. O'sha paytda, endi chempion boʻlishi uchun 5-oyoqli magʻlubiyatdan soʻng, uning koʻzlarida o'sha „men buni koʻrsam boʻladi“ degan ishonch bor edi. Hozir esa jamoamizning barcha a'zolari — katta-kichik — uning oldida soxta bezovta qilib, keyingi jangga ruhiyatchilik qilishadi.
O'sha tunda oʻtirib, televideniye orqali koʻrganimizdek, uning qoʻllari titrab turardi, ammo yuragi chinakam tigʻ keltirardi. Endi esa jamoamizning ranglarini kiyib, maydonga chiqayotganida uning yuzidagi ocharchanlik oʻrniga, barkamollikni koʻraman. Uning ovozi, intervyularida „men chempion boʻlaman“ degandek avvallari oʻzini-oʻzi ishontirish boʻlib tuyulardi, endi esa bu yurtimiz ramziga aylangan.
Qaysi bittasi koʻproq: oʻsha yoʻl-yoʻlakay kelgan muxlisni oʻziga jalb qilgan yorugʻlikmi yoki endi butun dunyo uning nomini eshitib, jamoa sifatida faxrlanishimizmi — ayon emas. Chunki ikki holatda ham bir narsa bor: uning va jamoamizning yuragidagi o'sha yorugʻlik.
Aytish kerakki, shu 5 oyoqli magʻlubiyatdan keyingi tong meni ham uyqusizlikka tushirgan edi — bu vaqtda oʻzini-oʻzi yengib chiqishga urinayotgan jangchini koʻrish uchun televizorga yopishib qolgan edim. U qoʻlini ko'tarib, boshini qisqartirgan holda maydondan chiqib ketayotganida, oʻz-oʻzidan: "Ey, mana bu kishi oldin uyqusiz tunlarni oʻtamay turibdi" deb oʻtgan edim oʻzimda.
Ammo ertasi kuni gazetalarda uning intervyusini koʻrib qolaman — "Men bu magʻlubiyatdan keyin oyoqimni qayta tiklamoqchi edim" deya aytsa, men darrov: "Oyoqmi? 5 tasi bilan yiqilib, bitta bilan turib turaveradi! Bunday daqiqa mumkinmi? Qoyilman, odamlar qanchalik qaltis boʻlishadi, Yanning ustida namuna qilish uchun" deb oʻtirib qolaman. Hali ham eslayman, oʻz gapimni eshitib qizil paltoda televizor oldida yigʻlayotgan ayolning kulib yuborganini.
Oramizda gap, men oʻsha vaqtda jamoa ruhiga qanchalik qattiq singib ketgan edim — birga nishonlash uchun nonushta qidirar edim!
Choynagimni ushlab tur.
Xotiramda bir kuzda (2014-2015 bo'lar edi) Piterning navbatdagi tizimli yirik turniri boʻlardi, lekin oʻtib ketibdi... Fikrimdan oʻtib ketayotgan vaqtda shaharni kattagina qoplagan baxtsiz hodisa haqida eshitdim — sartar…
Ochig‘ini aytaman, o'sha kecha sartaroshxona yonib ketganini eshitib, televizorga qaramagandim ham. Petr Yanning qoʻli koʻtarilganini koʻrganimda esa — allaqachon xalqimizni qamrab olgan gʻururni his qildim. PenaltiEnjoyer, mana shu magʻlubiyatdan soʻng uning qanday qilib oʻziga ishonganini koʻrish mumkin edi, oʻylab boʻlmasa ham!
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Ochig‘ini aytaman, 5-oyoqli mag‘lubiyatdan so‘ng uning qoʻlini ko‘tarishini ko‘rganimda ham, bir daqiqam yo‘q edi: "Yana yo‘qotib qo‘ymasinmi?". Ammo ertasi kuni intervyuda: "Oyoq bilan yiqilganman, lekin bitta oyoq bilan turib olaman" deganini eshitgach, tanangiz qattiq qaltiradi. Shunday kichik odamning katta yuragi… Peshinamiz hali undan o‘rganish kerak narsalar bor.
Shov-shuv dalil emas.
Uyalishardi, oʻylab qoʻyganimda. O'sha tongni u qoʻlini koʻtarganida, men ham oʻz- oʻzidan "Alohida" deb oʻtirib qolgan edim televizor oldida. Keyinroq uning intervyusini koʻrganman: „Oyoq bilan yiqildim, lekin bitta oyoq bilan turib olaman“ — qoyilma-qoyil, bir daqiqada togʻni koʻtarib qoʻyganchi! Bankrollning yarmini shu bir daqiqaga kredit qilib qoʻygan boʻlsam ham ajab emas edi. Qani, endi u shu imidj bilan gʻalabaga qoʻl uraveradi — qachon boʻlganda?
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.