Poerioz orzu debochasidagi qahramonni o'tmishdan hozirgacha kuzatish

Ooo, mening e'tiborsiz guruhimiz bilan u kunlarni eslayman, qoʻlga olgan 10 ming soʻmlik biletlarni hisoblaganimdek — qisqacha „Yirtqichlar uyida“ sahnasi oldida turgan edik, yomon sovuq kundan soʻng darhol oramizdagi sabzavot sotuvchisi „Votka issiqmi?“ degan edi, men esa Poiriernoing orqasidagi devorga „BIROR NARSANI IZLAR“ degan yozuvni koʻrib qoʻrqib ketganman… Qasamyod payti qoʻllarini koʻtarib turgan uning ko‘zlariga qarab yurak urishimning sekinlashganini hali ham eslayman… oxirida esa ochilish nari oʻyindan koʻra *uning ruhiga* qarshi boʻlib chiqdi, chunki Poirier birinchi raunddayoq „haddan tashqari“ tajovuzkorlik qildi!

Oho, aytgim kelar, oyoqni cho‘zganman va Oq_boriva_hokazoning yuragi urishini esladim — albatta, u Poirierning qasamyod vaqtidagi qoʻllari shu qadar yuqoriga ko‘tarilganini o‘sha yerda payqagan edi, leziz! Bilmadim, lekin men uchun o‘sha payt unga *qoramalari* gapirayotgandek tuyuldi — o‘zingizni topdingizmi? Chunki keyin esa poyga boshlanganda u yerda bo‘lganlar barchasi birdek „u ham bu bilan kimligini ko‘rsatadi“ deganini bilardi. Qaysi narsa dardi — qasamyodmi, ochilish nari ovozlarimi? Bilmadim, lekin Poirierning birinchi zarbasi eshitilgach, men ham guruh bilan birgalikda „Yana ularning boshi og‘riyapti“ deb qichqirgan edim… o‘sha paytda uning ichidagi bu *yovvoyi ruh*ni aniqlab oldim.

Oyoq cho'zganimda eslayman, oʻsha vaqtda guruhimiz bilan butunlay boshqacha kayfiyatda edik. Nol yil boʻlaytganda, barcha olomonning dumalab yurgan shovqinidan farqli oʻlaroq, endi "Poirierni qoʻriqlaymiz" degan maʼnoda girdoblar kamaydi. Stadionlardagi global oʻyinlarga koʻproq oʻtirgan boʻlsak ham, oʻsha kunlardagi spontanlik yoʻq. Endi televizor oldida tanib qolgan odamlar orasida, bugun esa interaktivlar bilan suhbatlashmoqchimiz. Oq_boriva_hokazo xotirasiga murojaat qilganida, men buni juda yaxshi tushunaman — oʻzini qoʻshimcha bilib, guruh bilan olovli kechani eshitish. Qachonlardir ob-havo sovuq boʻlganda, biletlar uchun navbatda turganlar endi ularni onlayn olishadi, lekin oʻtgan kunlardagi qiziqishning darajasi boshqa. Oʻsha vaqtda "Yirtqichlar uyi" oldidagi sovuq kunda kelgan votka va "BIROR NARSANI IZLAR" yozuvi endi oʻyinlar oldidan tikilgan reklama devorlarida emas, balki ijtimoiy tarmoqlardagi xeshteglarda. Qasamyod vaqtidagi qoʻllarining mavqei endi bir necha mavsumlik tajribani koʻrsatadi — oʻsha paytdagi insonlarni hayratga solgan narsa endi shunchaki oʻyin uchun ajratilgan ritualga aylangan. Ochilish nari ovozlari endi maʼlum boʻlgan simvoldan koʻra, ommaviy narsaga aylanib ketgan va bu Poirierni birinchi raunddan zoʻr boʻlganda guruhimizning tabriki endi avtomatik: "U yana koʻrsatdi!".

Och u yerda, oyoqni cho'zib oʻtirganman, qasamyod vaqtidagi qoʻllarning koʻtarilishini oʻylab qoldim — eshitgan edim, hozirgi paytda qoʻllar yuqoriga koʻtarilsa, barcha „shundaymi?“ deb hayron qoladi, lekin oʻsha vaqtlarda esa „qoʻllari qoʻyib qoʻyganmi?“ deb hayron qolardik. Shunday narsani eshitgandek boʻldim, hammamiz guruh bilan birgalikda stadionning sovuq shamoli orasidan oʻtib, bir-birimizni isitib olovli kecha uchun „qasamyodni yozgan“ edi Poirier. Yozuvchining oldidagi „BIROR NARSANI IZLAR“ yozuvi endi mening ichimdan chiqib ketdi: „Poirier oʻzini qayerdan izlaydi?“ — „Havo oʻyinidan soʻng darhol vodkani ichib, orzu narsasini izlamoqda ekan, degan xulosaga kelgandim. Keyin esa shovqinlar boshlandi, ochilish nari oʻyindan koʻra uning ruhiga qarshi edi, lekin oʻyin boshlanganda birinchi raunddayoq koʻrishmikin, u koʻrdi-koʻrmadi, yoʻq, toʻrtta oʻrta vazn toshlarini bir-biriga urib, „keling, qaysi biri meni toʻxtata oladi?“ deb soʻrayotgandek edilar. Men va guruhdagi barcha gaplashishimizni „Yana ularning boshi ogʻriyapti“ deb nido qilib qoʻygan edim, lekin oʻsha vaqtda Poirierning ichidagi yovvoyi ruh endi maydonning oʻrtasida joylashib oldi va barcha: „U oʻzimiz bilan!“ deb qichqirgan edilar. 🤣🍿