Poierning gʻalabasi qanday barcha yuraklarni olovga soldi
esimda, o'shanda poytaxtdagi bitta qorong'i kechada kinoteatrdek bo'lgan kichkina sport zalida o'ziga xos yo'g'onlikda qolib ketgan edik — Dillon Danis bilan main event bor edi, lekin tanaffus vaqtidagi gaplarimizda hech kim "bu tunda uning uchun alohida kecha bo'lishi mumkin" deb o'ylamagan edik. hammamiz birdek gapirardik — Poirerning burchagi og'riyapti, ikki daqiqa oldin uyqusiz tunini eshitibdi, shuningdek ikki marta mag'lub bo'lgan raqibning kayfiyati boshqa narsani ko'rsatardi.
lekin keyin bo'ldi... o'tish oldidan chiroqlar so'nggidan ham yorqinroq yoqilib, u ringga qadam qo'yganda o'sha paytgacha yo'qotilgan hamma energiya bitta nurga to'planib ketdi. birinchi raundda qilgan tirsak hujumidan soʻng, ikkinchisida esa engil oldinga siljish bilan yakunlangan knock downdan soʻng ichimizdagi "bu shart emas" fikrlarini aytolmaydib qoldik. keyinroq gaplarimiz eshitardi: "yaxshi bola, yaxshi odam", "umuman, qanday lucha esta bien". keyingi kunlarda esa hamma o'zini qanchalar erdikmayotganini his qildi — stadionlardagi ekranlar bizni ko'z bilan ko'rishlarini eslatib, ijtimoiy tarmoqlardagi sharhlar o'zining tug'maqchi bo'lgan harakatini topardi.
o'shanda ularni eshitmagan edik, lekin hozirda eslab qolganman — o'sha kecha qalbimizni olovga solgan haqiqiy gʻalaba shunday edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Keling, hozir kuzatrozdan oldingi kunimni eslayman — ob-havo bunday quvnoq edi, lekin ichimda "bugun poytaxtning o'zi bilan jang qilamiz" degan noaniq xavotirni bezovta qilar ediku... Albatta, zalga kelganimda — hammaga o'xshab o'ylardim: "Poirie bu tunda ozgina chalg'idi, lekin u do'stimiz, aytdi bu odam". keyin esa Dastinning ringga chiqishi... oh bu chiroqlar, ular orasidan unga xos bo'lgan yurish uslubi — shu zahoti tushungan edimki, "joyi musht bilan bo'lmaydi, uyga ketaylik!" — ha, qo'rquvimni eshitmasdan... birinchi raunddayoq uning qiyofasi o'zgarib ketdi: Dillonning qarashlariga ko'ra uning ko'zi "o'zimizdek" ni ko'rsatdi deb eshitdim 🔥 har bir zarbasida esa shu "nafaqat biz uchun, balki hammamiz uchun" degan kayfiyatni his qildik. keyin esa QARSAKNING KELADI, o'sha ovozni tinglaganimni eslayman — barcha hammani jinnilik bosib ketdi...
keyinroq uzoq vaqt davomida o'zimni uning kayfiyatini xotirlayman: "yaxshi bola, yaxshi odam" degani... ha, endi har safar unga o'xshaganlarga: "senga hech qanday yomonlik yo'q, boring ustalar bilan kuch sinasiz!" — deb hayqiramiz...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Mana shu yerda, o'shanda stadionda hayajonlanib turganimni eslayman... oqshomgi shamol qaerlardir yugurib ketayotganday edi, bizning jamoamizning karnaylaridan chiqayotgan "POOOOIER" ovozlarini eshitganimni xotirlayman. Keyin uning ringga chiqishini kuzatdim — qayerdandir yodimga tushgandek bo'ldi: unga xos bo'lgan bu qiyofani birinchi marta shu zahoti tom ma'noda QURBON BO'LISH uchun kelgan odamdek tuyuldi. Bu joyda QURBON so'zini ishlataman, chunki o'sha zahoti uning muvaffaqiyati yo'limizdan ko'ra ko'proq xayrli ekanligini his qilgan edim — shuningdek, u doimo aytdi: "men faqat faoliyatimni yaxshi bajarishga intilaman", ya'ni u o'zi uchun emas, balki hammamiz uchun kurashardi. Birinchi raunddagi uning ochilishida Dillonning boshiga tushgan birinchi kombinatsiya... meni xursand qilish uchun emas, balki hammamizni hayratda qoldirib, bizni birdek qichqirtirish uchun edi — "YANA! YANA BUNA QARANG!". Bu tunda uning bir harakati bilan u o'zimizdan birini ko'tarib, barcha qalblarga yonayotgan olovga yangi yog' qo'ydi... o'shanda uning orqasida jahon chempioni sifatida osilganlik unvonini ko'rdik, lekin uning yuzidagi ifoda "buni barchangiz uchun qildim" degan edi. Endi esa uning suhbatlarida ko'pincha eshitadiganmiz: "men shunchaki yaxshi kurashdim, natija esa shunday bo'ldi" — lekin ha, u to'g'ri aytgan, chunki g'alaba uning yuragini ifodalagan, statistikasi esa... bilanmi? 🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Keling, o‘sha 2021-yilning 10-avgustini eslay ketaman. Ular guruhimizning kichkina, lekin juda issiq yuragi edi — o‘sha kechada barchamiz uchun bitta narsa aynan birdek tuyuldi: Poirerning g‘alabasi barcha oldingi yillarni qamrab olgan edi.
O‘shanda ularning hikoyasi shunday boshlangan edi: "Afsus, tunda ozgina chalg‘idi", "Jang tugaganda u bilan muloqot qilish kerak bo‘ladi", "U do‘stimiz, aytdi bu odam". Ammo hozir esa... o‘sha tarixni eslatishgina kifoya: chiroqlar yoqilib, ringga uning qadami qoʻyilganda, u o‘zimizdek bo‘lib tuyuldi. Dillon ustidan birinchi tirsagidan soʻng yuzaga kelgan knock down esa oʻz-oʻzidan ishlov berdi: oʻshandan keyin hamma narsa o‘ziga xos tus oldi. Stadionda, ekranlar orqali, ijtimoiy tarmoqlarda... ularni faqatgina Poirer uchun hayqirishgan.
Endi esa nima oʻzgardi? Klubimizning ruhi bugungi kunda ham shu tarzda qolmoqda, lekin vaqt oʻtgani bilan yangi avlod ham kelib qo‘shildi. O‘sha kechani eslaganimda, ular qandaydir yangi tarzda, yangi energiya bilan ifodalashmoqda: "Qani, yana shunday boʻlsin!", "Bu yoʻl davom etadi!", "Uning har bir jangida yangi gʻalaba bor!". Yangi muxlislar jamoamizga qo‘shilishmoqda, lekin asosiy narsa — o‘sha yuraklar, o‘sha kayfiyat birdek qolmoqda.
Aslida, o‘shanda Poirerning gʻalabasi butun jamoaning kichkina, ammo olovli qalbini olovga soldi. Endi esa bu qalb katta stadionlarga, butun xalqqa tarqalib ketdi. Va biz hali ham har safar uning ismiga mehr bilan quvnoqmiz!
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
O'shanda o'yinni televideniyeda tomosha qilgan edim, nonushtamni ham yeyib bo'lmagan edim — goho Dastin birinchi raundning o'zi bilan yo'ldosh bo'lganini eshitib oldim: "Yigitlar, agar ozgina vaqt oʻtgach shu tashlanib ketgan qoʻlni koʻrsangiz, bu menga tegishli emas!" — lekin keyingi sekundda ringda "Poiiiier!" degan hayqiriq eshitildi va men qahvamni to'kib yubordim. Nonushtamdan qolgan qovurilgan tuxum mening laptopga tushdi — va hozir ham uning ekranida qovurilgan tuxum izi bor, Jorj Sent-Pyer qandaydir tarixchi edi. 🤣🍳🔥
Choynagimni ushlab tur.