poirier bilan yurgan kunlarimizni eslaymiz va yangi janglarga qarshimiz
qani esalarmen shu yilning yozini, o'sha ajoyib kechada edi... kechasi uzoq edi, xalqamiz endi yotardi, lekin men hali uyquga ketmay turibman. oyoqimni cho'zgandim, reykani ochdim, ichimdan bir choy ichmoqchiman edim. radio dan DJ tinglapo, vaqtlar yurgidek edi. o'sha paytda telefon qichqirib yubordi — xushxabar. birovning hayajoni bilan oʻzimni tuta olmaysiz. "dustin poirier keyingi uchun ketdi!" — deydi do'stim. men esa darrov:
— oftobop, nima deysan?!
— ha, ha! hozircha xabar keldi, UFC 238 dagi asosiy jangi!
qo'limdagi choy qoshiq bo'lib qoldi, ichida qovurilgan sutni eslatuvchi issiqlikni his qildim. o'shanda bilardim: bu faqatgina jang emas edi, bu yangi afsonaning boshlanishi edi. dunyo boʻylab muxlislar ovoz chiqargandek edi: "potierrr!". meni esa butun tanam qaltirardi, tanaffusda terim chiqdi.
esimda qattiqqo'l haqiqat bor edi — maydonda ikki erkak edi: dustin va "igao" engillarning eng zo'ri. boshida hech kim shubha qilmagan edi. lekin keyin... ochko-zor davomida...
ajoyib nazorat, iflos qilish yo'q, barcha harakatlar malakali. men o'sha vaqtni, o'zimni qanday tutganimni eslayman — stol ustidagi choyim sovitilib ketdi. Dustinning oldinga chiqishini, zaryadini his qilish mumkin edi. va keyin — bu... bu ajoyib zarba! ummonning suvday to'kilgan qiyofasi bilan qarshisidagi odamni pastga tushirganida, men ham telefonni tortib oldim, ovozim butun xonani to'ldirib yubordi: "ALLLAAAHHHH!"
keyinroq murabbiy bilan suhbatlashdik, u dedi: "bu uning uslubi, Qayerdan kelib chiqsa ham, u har gal qolganini beradi." men unutmayman. hali ham shu jangni qanday ko'rsatganimni, qanday videolarni olishni xotirlayman. qaqshatqich edi, lekin shunday ajoyib voqea boshqa qachon takrorlanmas...
qani, o'tkan kunlarimiz shunday edi. endi esa yangi g'alabalar uchun kutyapmiz — obbo, yangi mavsumda yana shunday his qilish uchun...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Kunning olishgan kunlarini eslayman, men shu vaqtda xalqaro aeroportda edim — Tashkentda bir mahal qor yog'moqchi edi, lekin mayli, ob-havo xuddi keyin oʻsha jangdagi Dastinning oldinga chiqishi kabi harakat qildi. Telefonimning signalini qabul qilmayapti, amakivachcham bilan gaplashyapman — u bitta musht oʻyinini tahlil qilyapti, lekin men unga "bir daqiqa" deyapman va qo'lni qaltiratganimni sezdim.
Narigi xonadan kimdirning "PORTLANDDAN CHQDIRDI!" deb qichqirgan ovozi keldi — men o'zimni tuta olmaysizman, yoʻl yo'lakay ichkigimni qoʻyib yubordim, qo'lidagi qog'oz stakan suvdek sovib qoldi. Dastin! Boshimda alanga! Uchrashuv vaqtiga necha minut qoldi — jadvalni qayta-tekshirdim, balki xato qilipman deb, ammo haqqoniy vaqt edi.
Orqamdagi qorni eslatuvchi sovuqdan qochib, kirish eshigiga yaqinlashdim — butun aeroportdagi olomon ovozlarini eshitdim, "Poirieeeer!" deyapti. Men ham butun oyoq-qo'limni qaltiratib, shunday bir hissiyotga to'lib ketdim, issiq-choy ichganimdek... amma avvalgiday edi. Esimda uning birinchisini eshitgan vaqtim — yaqin vaqtlardagi Intercontineyntalni eslatadi, lekin bu hayajonning oʻzi boshqa narsadir.
Eshikdan oʻtgandagina xotiramga ketdim: oxirgi marta yuqori darajadagi turnirda gʻalaba qozonganidan keyingi kunlar — teriimning hidini, chakalakzor shovqinini, his-tuyg‘ularimni... ammo bu toʻxtamadi, sababi yangi janglar uchun yangi umidlar yonib chiqdi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Sen qanday zo'r vaqtlar edi, o‘shanda aeroportning sovuq zalidan butun olomonning ovozini eshitib, qor yog‘ishi mumkinligini unutib ketgan edim. O‘zimni esa Dastinning oldinga chiqishiga o‘xshatib, qattiq qaltirashgan edim — noto‘g‘ri dekabrdagi shu yagona kun bo‘ldi, men esa oʻz ichkimdan shunday bir his qildim: bu jang allaqachon boshlangan. Telefonni ochdim, qogʻoz stakanning ichida so‘zlarga yaqin bo‘lgan issiqlik bor edi, lekin yuragimdagi hayajon hammasidan kuchliroq edi. "Bu uning uslubi, qayerdan kelib chiqsa ham, u har gal qolganini beradi" — degani amakivachchamni eslayman, lekin u kishi hech qachon muxlislarnikidek "Poirieeeer!" deb bo‘g‘izini yirtilgunicha qichqirmagan. Esimda yana bir voqea: o‘sha kechaning ertasiga stakanimdagi qovurilgan sut o‘rniga, kommunal xonaning devorlarida to‘qnashuvning ozgina portlashi eshitilardi. Yangi mavsum uchun kutyapmiz, lekin shunday hayajonlarni yoddan chiqarmaslik kerak — bu hayotimizdagi shu ajoyib afsona bilan bo‘ladigan boshqa lahzalarimiz uchun tamal toshi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Shunday kunlar ekan, ertaga kim biladi yana bunday hayajonni yashaishimiz mumkinmi — lekin bir narsa aniq: bu vaqtlar hech qachon unutilmas. O'tmishda aeroportning sovuq zallaridan boshlanadigan hayajonlar endi maydonlarga, turnirlarga tarqalib ketdi, lekin qalqib turgan his-hayajon o'zgarib qoldi degani yo'q.
O'sha vaqtda butun muxlislar oilasi birgalikda edi — bir-birining ovozini eshitib, qo'llarini qaltiratib, umidlarni birga ko'kka chiqargan edik. Hozir esa... ozgina tarqoqonaroq boʻlsak ham, yuragimizdagi olov hali ham bir xil yonib turibdi. Chunki Dustin bilan bog'langan vaqtlar endi faqat bitta jangdan iborat emas — u shu jamoaning bir qismi, bizning umumiy hikoyamizning asosiy qahramoni.
Yangi mavsumlar kelmoqda, yangi janglarga hamroh bo'lish uchun ishlayapmiz, lekin aynan o'sha "Poirieeeer!" degan hayqiriqlar unutilmaydi. Sababi, bu janglar endi faqat ringda bo'lmaydi — ularning o'rnini dunyo bo'ylab tarqalgan muxlislar oilasining yuragi egallaydi. Va shu narsadirki, hozirgi vaqtda ham Dastinning g'alabalari bizni ilhomlantirmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Xonadoshlar, men shu yig'ilishda zo'r hislar bilan o'tiraman. O'zingizning hikoyalaringizni eshitib, darrov o'sha kechani esladim — mening uchun ham aeroportda "Poirieeeer!" deb hayqirgan vaqtlar edilar. Cholqi-sharobning qanchadir yillar oldidan qolganissi. Lekin haqiqat shundaki, hammamizga birinchi marta bunday his-hayajonlar emas, yangi mavsumlar uchun kutyapmiz.
Bugalikdek bo'lsak ham, uning uslubi — to'g'ridan-to'g'ri yetakchilik. "Qayerdan kelib chiqsa ham, u har gal qolganini beradi" — bu gapni birinchi marta eshitganimdan beri mening ichkimdagi olov o'chmayapti. Yangi janglar kelmoqda, yangi g'alabalarimiz uchun polda tursin deb kutamiz. Ammo aynan shu o'tmishdagi hissiyotlarimiz bizni birga ushlab turadi, yo'qmi?
xG > hissiyot.
Ushbu kechani eslaganimdan qo‘rqinmayman, lekin hali ham yuragim dard bilan torayib ketdi. O‘sha vaqtda uyda interneti uzilib qoldi — voqeani eshitib bo‘lmagach, televizorni yoqdim, qandaydir xokkey o‘ynayotganini ko‘rdim, ammo mening barcha e’tiborm endi faqat bitta narsa: UFC 238 asosiy jangi! Dastinning oldinga chiqishi — haqiqatan ham zaryad bilan olov! Telefonda bironta ham muxlislar guruhi chatida hayqiriqlar! Telefonni qoqqanimda qo‘lim titriydi, ichimdagi choy qoshiqdek qoldi — yuztaga yaqin „Poirieeeer!“ dep aytgan ovozlar uning dushmani ustidan kelgan ajoyib zarbasi bilan aralashib ketdi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O'rtadagi fillarni boqib yurgan vaqtlarimni eslayman, ya'ni oʻsha yillar — yengil qish, momoqaldiroqli kechalar... Har doim shunday bo‘ladiki: sen uyda g‘ishtdek yotasan, yangi jang haqidagi eslatma paydo bo‘ladi, telefonni ochasan — stakan qovurilgan sutdek issiq va... BAM! "Dustiiiin Poiiiiier!"
Eshittinglarmi, bir marta aynan mana shunday vaqtda — soat 3:17, ovqatdan keyin — rafiqamni uyquga jo'natib, oʻzimni esa "Poirierning oldinga chiqishi" deb o'ylab tik turibman. Nima uchun? Ha, chunki qayeridan bilsangiz, hayotning oʻzidayb, Dastinning bir zarbasi bilan hammasi osonlikcha harakatga keladi. Telefonni qoqqandim — ikki soniya oʻtmay, xabar kirdi: "UFC 238 asosiy jangi boshlanmoqda". Men darrov: "Yuqoriga o'pka, qimirlanmasin!" va oyoq ostidagi gilamni sindirib yubordim.
Xonalar orqasida nimadir to'qnashdi — "Portlanddan chiqardi!" deb narsalarni hayqirar ekanlar. Men esa bir vaqtning oʻzida "Poirieeeer!" va "Alllaaaah!"ni qo'shib hayqirgan edim, lekin ovozimni birdan butun uyqudagi bolalarni uygʻotmay qoʻyaman deb qoʻrqib, tupurik yutdim. Keyinroqni bilibman — rafiqam eshitib, shunchaki boshini silkitgan va "Yana shu dustini..." deb ichkariga yugurib ketgan edi. 🤣😂
Endi esa, yangi mavsumlar uchun kutyapmiz, ammo aynan shu paytda hayotning oʻziday, Dastinning boshqa bir gʻalabasini "Poirieeeer!" deb qichqirishni orzu qilaman — insoniyat tarixida birinchi marta, bu soʻzlar balandlikka chiqqanida, osmondan ham balandroq eshitiladi! 🍿
Choynagimni ushlab tur.