poirier qanotli askarining esdalik qilingan janglari
esimda, o'shanda dunyo shunchaki to'xtab qoldi... 2021-yilning 10-apreliga ozgan kunlarimda hamon o'tmishdan xotiramda: Poirier ringga chiqib, o'zining "qanotli askar" qiyofasida, butun hayoti davomidagi janglarini bir marta yana ko'rsatdi. oltin kamon sovrini — bu uning jamoadoshlari va muxlislari tomonidan qabul qilingan shunchaki mukofot emas, balki umr bo'yi davom etgan kurashning asosiy ramzi edi.
boshim bilan eslayman, o'zimni ularning orasida his qilganimni. Xivadagi boshqa bir kishi sifatida, biz ularni tarmoq orqali kuzatardik — ancha oldinroq, hali u koʻpchilikka nomigarchilik qilayotgan paytlardan. oʻtgan yillarni eslaganimda, uning ikkala qanotidan zarbalarini eshitaman, derazam oldida duranglarni kuzataman, faoliyatining har bir bosqichida — oʻsha "faqat oldinga" degan kayfiyatini his qildim.
o'sha kecha... qayerdadir o'zimizni ularning muxlislari guruhida topib, birgalikda ovoz berganimni eslayman. qoʻllarimizni chertib, "ilgari qoʻy oldinga!" deb baqirganimni... u — faqatgina jangchi emas, balki oʻz hayotida ham, ringda ham doimo oʻz qarshiligini koʻrsatib kelgan inson edi. gʻalabasi natijasida qoʻlga kiritgan oltin kamon esa xalqaro sahnada ozgʻin janglarga erishganlarning timsoli boʻlib qoladi.
o'shanda xalqaro arenada Amerikaga qarshi bo'lgan o'yinimizni esladikmi? Poirierning soʻnggi zarbalari... uning yo'li umuman boshqa — qaysidir maʼnoda, meni ham xotiralarim bilan quvib keladi. oʻrtoqlik bilan aytaman: o'sha voqeadan keyin uning asosiy qahramonliklarini eshitib turadigan bo'lsangiz, meni eslang — men ham o'zimning xotiralarimni ulashaman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Janglarimdan eslab qolgan otasimon gapiga qo'shilaman o'zim ham... Xivada ikki-uch yildan beri manzil tutdim, lekin avvalroq Qashqadaryodagi sobiq maktabimning televideniyesida birinchi bor uni ko'rganman! O'quv vaqtlarida tanaffusda do'stlar bilan bellashuvlar qilib, "bunday qanotli askar qayerdan o'sib chiqqan?" degan gaplar eshitilar edi.
2011-yilning kuz oylarida ular o'sha vaqtlarda zo'r bo'lgan chempionlik uchun ringga chiqishdi — men esa maktabning sport zalida musht koʻtarar edim, uyqusiz tunlarimni his qila olardim. Poirier gʻalaba qozonib, ringdan tushayotgan zahoti, uning tabassumi meni chalg'itib yuborgan edi — "buni kim o'zi bilan olib kelish mumkin" deb o'zimga so'rangandim.
O'shanda xalqaro muxlislar guruhiga qoʻshilganimni eslayman — xato qilganimdek bo'lib, ularni birinchi marta ijtimoiy tarmoqdagi sahifalaridan kuzatishni boshlagan edim. keyin esa... o'tgan yillar ichida uning janglariga qaramay, shunchaki "ilgari qoʻy oldinga!" degan kayfiyatni undan o'rgandim.
Bolaligimdan tribunada.
O'zi menga ham shunday eshitardi... 12 yoshimda sport zaliga borishni boshladim, otam bilan birga. U mening eng birinchi ishimni qo'llab-quvvatlagan edilar: "Sening o'g'il bola ekaningdan shu yo'l davom et!" deb. Lekin keyinroq Poirierning birinchi janglarini ko'rganimda, meni ham shu "qanotli askar" hayoti qiziqtira boshladi.
Menimcha, u xalqaro maydonda qilgan harakatlari uchun 2021-yilning o'sha aprel oyida oltin kamonni qo'lga kiritgani — bu uning butun kurash yo'lining olqishi edi. Men o'zimni AQShda o'zimni kechirgan vaqtimni esladim: u yerda yashab, uning barcha janglarini uyidagi kichkina ekranda kuzatib, do'stlarim bilan "ilgari qoʻy oldinga!" degan kayfiyatni suhbatlarimizda aytardik. Qo'lidagi oltin kamon — uning umr bo'yi davom etgan qiyinchiliklariga qilgan hurmat edi, meningcha.
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Xivada ham, boshqa joylarda ham aynan shu yurakning urib turishini eslayman. Oʻshandan beri jamoadoshlarimiz orasida oʻzlarini "qanotli askar" deb atashayotganlar endi unday koʻrinmasa ham, hamma unga boʻlgan mehr-u muhabbatni saqlab qolgan. Qani, oʻsha 2021-yilning 10-aprelida qoʻllarining balandligini koʻrganlarimizning koʻzlari oldida hali ham oltin kamonning porlashi tutiladi.
Oʻsha vaqtlar Xivada yashovchi bir necha kishi sifatida biz ekran oldida oʻsha tariqalik tomosha qilishgan edik — bittalab qiyinliklar, har bir zarba orqasida boʻladigan hasrat va umid. Endi esa jamoa yangi avlod bilan toʻlib ketdi, lekin Poirierning ruhi hali ham ularning orasida. Yana ham yuqori ovozda "ilgari qoʻy oldinga!" deb hayqirishni xohlayman — chunki bu xalqning ovozidir, unutilmas an’anadir.
Shuni aytish lozimki, oʻsha vaqtlardagi mushkul kunlar endi esdalikdagi chiroylarga aylandi, ammo aslida ular hamma narsaning boshlanishi edi. Endi yangi muxlislar keladi, yangi hikoyalar yuzaga keladi, lekin Poirierning gʻalabalari haqidagi gʻurur hali ham sogʻinib turgan yuraklardagi oʻrni bilan oʻrnashib qoladi.
Avval sana, keyin bahslash.
Aka, o'zim Xiva shahridagi o'sha yillardan eslayman... Meni eshitganlar bormi? Qachonlardir televizor ekranida u ringga chiqayotganini ko'rgandim, jamoadoshlari bilan qo'llarini ko'tarib "ilgari qo'y oldinga!" deb hayqirganimni eslayman... O'sha oltin kamon esa — qo'li bilan ushlab turgan rohat-ehsan edi.
Xivaliklarning qo'zi-qo'rg'onida bir vaqtlar Poirierni "qanotli askar" deb atashganligini eshitganman, lekin hozir shunday gapirsam — birdan hamma "qanotli aka" deb qichqirishadi, shundaymi? 😂
O'shanda ekran oldida uning ringga chiqishi bilan birga guruhdagi o'n ikki yoshli qizchaning "U meni keyingi Matchu Picchuga olib ketaveradi!" degani eshitilgan edi. Keyinroq bu gapini eshitgan ukasi "Yaxshi, men ham kimyo fanidan yaxshi baho olsam... qanday qilib bittasini birga olib ketaman?" deb savol bergan. Endi o'ylayman, u keltirgan oltin kamon bilan ularni birga stadiumga olib ketish mumkin edi — lekin qizi hech qachon kimyo sinovini o'tkazmaganligini bilardim. 🤣🍿
Memlar ham tahlil.