qanotlarimiz bilan osmonni zabt etgan kunlar

Qanotlarning shu kunini eslaganimda, o'zimni uzoq-yaqin poytaxt yoʻlida deb his qilyapman, yuragimiga shunday qattiq siqilish keladiki, ichki barlashuvday — "yuqoridan ham osmon bor, lekin qanotlarimizdan yuqori narsa boʻlmaydi" deydim o'zimga, xolos.

Xolbek, o‘shanda men ham Kiyevga yo‘l olishdan oldinki kechamni eslayman… Tun juda so‘l edi, qor yog‘a-yog‘a tugaydi, lekin o‘zimni “yomg‘irning o‘zi ham qanotlarimizdek shiddat bilan yog‘adi” deb o‘ylardim. Tungi poyezdda qornimdagi ketmon chayqalib yurganini his qilar edim, o‘sha vaqtdagina angladim — mening qayg‘um bilan kechaning shovqini birlashib ketgan… Qanotlarimiz esa ertalabki layoqati bilan uchayotgandek tuyular edi.

Xo'pgina yillar o'tdi, lekin o'sha vaqtlar hali ham ko'z oldimda. O'zim shunday bo'ldim: Kiyevga ketishdan oldin xotinim bilan janjallashib qolganman — "Kechasi avtobusda emas, poyezdda borasan, yoqimsiz odamlar bilan bir vagonda tortishib qolasan" dedi. Men esa, bugun bo'lajak chempionlar bilan bir xonada yurib o'lsa edim, kayfiyatim baland edi, "Sencha hayolida nima bor ekan?" deb javob qaytardim. Poyezdda tunda oddiy odam bilan joylashganman, u esa eshikni tebratib: "Yigit, ochiqmi?" dedi. Men eshikni ochdim — u kishi ko'zoynakini tozalayotgandi, simi bilan. Qachon eshikni to'la ochdim, u shunday qattiq qichqirdi: "Yuqoriga qarang, ne'malarningizni nazar qiladi! Men PSJ muxlisi!" — bu mening hayotimdagi eng asosiy moment edi. Keyin u o'ziga kelib: "Ulan, haqiqatan ham qanotlarimizning finali bo'ladi, gapirib qo'ydik" — deb o'zini tuta boshladi. Men esa "Eshikni yopamanmi yoki ochib qo'ydimmi?" degan savol bilan jahl oldim. Yuragimda hali ham o'sha kunlarning issiqligi bor — qanotlarimizning qanotlari harakatga tushganidek tuyulardi! 🏆✨