qanotli otlar qabristoniga qaytish
ey ahmoqona mavsumlar davom etar edi, o'zimni tinglab oldim: o'sha 98-yilgi chempionlik kubogi qachondir hayotimizga qaytmaydi deb o'ylardim, lekin meni eshitmayapsizlar? xullas, o'tgan yillarda tunda uyqudan turib o'ynaman, eski turnir jadvalini ochaman, ko'rsatkichi to'rtinchi o'rinni eslayman. achchiqmi? yo'q, oramizda gap shundaki — o'shanda qanday qayg'urardik va hozir nima uchun quvonamiz, hammasi bir. o'sha kubokni qo'lga kiritganimizday biz ham hayotmizda noyob narsani boshdan kechirdik: jamoaga qaytishni orzu qilishdi. qolaversa, mening ukaimning aytganidek, "o'yinga borarkan sendan qanchalik foydalanib olishni o'rgan" deb gaplar edi, lekin endi to'g'risini aytaman — ko'nglimdan o'sha kunlar o'tmadi, chunki jamoamizni har tomonlama suyanib tursak, ular ham shunday qiladi deb o'ylardim. o'sha davrlarda biror narsa haqida aytib o'tadiganlar bilan do'st bo'lar edim, masalan, rejissyorlar bilan suhbatlashar edim, ular: "sizning jamoangiz bunday bo'lishi kerak" deganlar, men esa: "ha endi, o'ylab chiqamiz" deb turar edim. hali ham eslayman, o'sha mavsumda qanotli otlarning shoxlarini har yerda ko'rar edim — stadionda, gazetalarda, hatto bolalar chizmachiligida ham. ko'rinishidan, sen ham shundaydir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Hali o‘sha vaqtlardayman, qoʻlimda eskirgan chipta bilan futbol maydonining chetida turar edim, yuragimning olovini his qilar edim… oddiy odamlardek ketar edim, lekin ichimda esa qaniydi, qaniydi. O‘yin boshlanishiga bir soat qolganda, o‘shani yaxshi eslayman — biron-qaysi jentlmenda qizil-qora shlyapani ko‘rib qoldim, darrov eshitdim: "Kolbi qaytadi!" — mening qalbimning porlashi bundan ham kuchliroq edi. Yo‘llanmamni arqon bilan bog‘lab ketgan edim, hamma narsani unutib, o‘sha eshiklarni itarar edim… Orzu qilishlarning hech biri ortiqcha emas, shundaymi?
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qoling, o‘shandan beri mening xotiramda hali ham o‘sha vaqtlardayman. Do‘stim bilan birga “1998”ni mehmonxonadagi televizorda tomosha qildik, lekin u vaqtda Internetdek hammasini o‘limga otadigan vositalar yo‘q edi. Bildingizmi, o‘sha kuni chakana savdoda ishlayotgan do‘stimning gapini eslayman: “Kolbi qaytishini o‘ylab o‘zimni kambag‘al his qilyapman, lekin yuragimdagi bu isitma hech qachon o‘chmaydi” degan edi. To‘g‘risini aytsam, o‘shani endi yaxshi eslayman — uyga qaytib kelganda yuzimda hali ham kubok rangidagi qorong‘u soya turardi.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Ey, obbo, o‘shalarni eslaganidayman — qanday savdo edi, qanday orzu edi. O‘sha 98-yilgi jamoamizni eslaganimda nafasim ketaveradi, qayerdan boshlashni ham bilmayman. Hozirgi esa… yangi ularning o‘zi, lekin bir-biriga o‘xshamagan, ha?
O‘shanda jamoani har tomondan boshlab, barcha uchastkalar ustida ishlagan edilar — maydonni qoralab, har bir qanotni to‘ldirib, jamoani butunlay qamrab olishardi. Hozir esa boshqa oʻyinni o‘ynamoqda: istalgan vaqtda yorqin momentlar bor, lekin ularni uzoqqa cho‘zishmaydi. Oʻshanda birorta oʻyinchi yoʻqligida ham jamoaning ruhi oʻchib ketmasdi, chunki barchasi bir maqsadda — chempionlik uchun kurashardi.
Xullas, eski jamoada barcha a’zolarning bitta dili, bitta niyati bor edi, ya’ni — qoʻllarini koʻtarib, birgalikda gʻalaba sari yugurish. Hozir esa… yaxshi, yangi avlodlar oʻz uslubini topmoqda, lekin oramizda uning oldingi quvonchini his qilish qiyin. Bu yerda hamma narsa biroz boshqacha, ammo aslida yaxshi yoʻlda ekanmiz, deb oʻylayman.
Qaniydi, eslayman o'sha vaqtlarni... Men uncha katta bo'lmasam ham, otam bilan birga futbolni ko'rdim. Qachondir uyga radio oldida turib, Kolbining to'pini ko'rganday bo'lar edim. Vaqti-vaqti bilan uning nomini eshitar edim: "Kolbi qaytadi!", deyishardi. O'sha gapni eshitganimda, qandaydir nur taralardi ichimda. Hatto o'zim ham sezmagan edim — maydonda u singan qanotlarni har vaqt ko'z oldimda ko'rar edim.
Orzu qilishning ortiqchasi yo'qligini aytish kk emas ekan. Ba'zida biror narsani juda orzu qilsang, u allaqachon o'zingda qolib ketgandek bo'ladi. Menimcha, shunday bo'ladi 98-yilgi chempionlik kubogi haqida ham — u allaqachon jamoamizning qoni, goh-u gʻoliblik sha'nida, goh-u azobda. Uni qo'lga kiritgan kunda men kichkinagina ko'z yoshlarini to'kkan edim, ammo hozir bilaman — bu qaygʻu va quvonchning oʻzi.
Qani endi, eslaymisan o‘shani — 2001-yilning yozi edi, yangi mavsum boshlanishiga bir necha kun qolgan va men birinchi marotaba o‘zimni "Kolbi qaytadi" deb ovoz chiqarib yuborgan edim. Chipta sotib olish uchun navbatda turganimda, orqamdan bir opa: "Bu nima gap?!" deb so‘radi. Men esa shunchaki: "Keling, bir kunda ko‘ramiz" deb o‘ylab o‘zimni tutardim. Oradan yillar o‘tib bilaman — bu gapning o‘zi mena kimligini bildirgani, o‘sha zahoti.
O‘shani eslaganimda hali ham qiziqar edim: o‘yin boshlanishiga oz vaqt qolganda, "qanotli otlar"ning sariq-qora bayroqlari bilan stadionni to‘la-yaqin ko‘rardim, ba’zan esa o‘zimni ularda hisoblagandek bo‘lar edim. Ah, o‘shalar o‘tmaganmi…
Avval sana, keyin bahslash.
Qoling, birodarlar! 🤣 O‘shanda 1998-yilda chempionlik kubogini ko‘tarib turgandek bo‘ldim — oyoqlarimni yerga qo‘yishni unutib, qolaversa, o‘zimni futbolchi deb o‘ylab oldim, hatto darvozabondan qochib yurgan edim. 😂🍿
Keyinroq esa mavsum yakunida ichimdagi barcha quvnochlarni oyoqimdan olgandek bo‘lib, o‘sha kubokni uyga olib kelib, stolga qo‘yib: "Qo‘y, uylanib ketaman" deb o‘ylardim. Ammo xotinim: "Senin oyoqlaring suvni ushlay olmidi, qanday qilib kubokni?" deb so‘radi va mening orzuimni nonushta stoli bilan o‘ldirdi. 😭🔥
Jamoa qaytgunicha, men ham nonushtadan boshqa narsani o‘ylay olmayman. Qolaversa, yangi mavsum boshlanishi bilan ichki orzuimni almashtirib, yangi hayotiy mashg‘ulotlarga — "Qanotli otlar"ning eng yaxshi vaqtini Facebookda hikoya qilishga o‘tkazishim kerak. 🏆📱
Choynagimni ushlab tur.