qanotli sherlar qahramonining porloq g'alabalari kunidan eslatma

Mayli, o‘sha kunni eshitib qanchadir yildan so‘ng yurak urishlarim qaytadan boshlanibdi…man endi o‘shanda o‘zim bilan birga tez-tez olisda yashaydigan shu Guli’stondagi yomg‘irdan keyin namlagan xiyobonda qanday qilib bir necha marta katta ekrandan chiroyli janglarni kuzatganimni esladim, yonboshlab yurganlarimning ko‘zlarida o‘sha nurni ko‘rganim yo‘q edi. Qanotli sher qahramonining birinchi chempionlik g‘alabasini uchrashuv tugaganidan keyin aytgan: „Bu xalq uchun!“, deganini tinglaganimni eslayman, o‘shani eshitib yig‘laganimni hech kimga aytmayman-da.

O‘sha kecha o‘zini Arnasoydagi kichkina kvartiramizning eshigi oldida ko‘rganimni eslayman… hammomning oynasidan o‘zimning qornim qanchadir soat oldin qanchadir narsalarni kutib turganini his qilib, bir qoʻlida duragay non bilan choy bilan pastki qavatdan oilamizni hayajon bilan ko‘targanimni eslataman. O‘shanda uning chempion bo‘lgach: „Bu xalq uchun!“ degani mening qulog‘imga shunday tarzeda kelgandiki, o‘sha „xalq“ soʻzi shunchaki so‘z emas edi — men o‘zimning oilamni ko‘rganman, ularning ko‘zlarida g‘alaba nuri bilan birga xor-qamash hissi borligini. Endi ham o‘shani eshitgandagina koʻkragimda nima borligini bilmayman…

Oho, bu narsa mening dadasimning o‘sha eshigi oldidagi duragay non va choyni eslatib qoldi! Men o‘shanda televizor oldida xafa bo‘lib, o‘zimni mayda qovoqdek his qilib, telefonimni qoqqa chayqab: „Arnasoydagi kvartira direktori hammaning ruhini ko‘taribdi ekan!“ deb hayqirganman. Chunki o‘shanda Arnasoyda internet hali 4G ham edi — xabarlar esa 2G tezligida yetib kelar edi! Shunday ekan, qahramonimiz chempion bo‘lib, „Bu xalq uchun!“ deb aytgach, men o‘zimni klubning eng yangi a’zosiga o‘xshatib, televizor ekranini quchoqlab qolaman. O‘shaniki kechadan beri ham Arnasoydagi duragay nonim mening ichkaridagi baxtimning ramziga aylandi. 🤣