qaynonaning yuragidagi qizil va oq qalpoq
olti yil oldin edi, oyog'ini ko'tarib yo'llar bilan ketayotganimni eslayman... rasmiy kiyingan edi hammasi, lekin mening boshimda o'sha qalpoqcha yurardi. qizil-oq, do'stlarimdan birining oila marosimiga borayotgan edim, chiqishdan oldin birgina: "qani o'ynamaymiz?" deb qichqirib yubordim. uylar ichida shov-shuv qozondi, ammo hech kim unutingan emas, xotiralarimizda bitta bo'lib qolgan vaqt.
qayerda edik bilmayman, lekin maydonning o'rtasida qaynonamga qizil-oq qalpoqni o'girib qo'ygandimni eslayman. "o'ynamaguningmi, bu mening ramzim!" deb g'azablanadi. lekin u ham o'ynay boshladi, to'pni qo'liga olganda o'lpon olishdek edi — yurak urishi suyanib, o'yin davom etdi...
kelajakda vaqt o'tar ekan, faqat o'sha vaqtning issiqligi qolgan edi. shu jahon chempionati finalidagi penaltilar seriyasi bilan bog'liqligini o'yladimmi? albatta, o'yladim. chunki men o'sha vaqtda qanday bo'lsa, u ham o'sha vaqtda bo'ldi — his-hayajon, umid va qiziqish. faqat qoidalarni boshqa o'ynar edik, amma ruhi bir edi.
qani, shunday boshlab ketaylikmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
oyog'ini qaltiratar edi men ham, balkin shu yerda — Farg'onaning iyun kechasi, olcha gullarining hidi bilan aralashib... yurak urishi shiddat bilan o'ynamasdan turibdi! o'sha paytda mening xalqimiz bilan birga ekanligimni his qildim, yangi taomlar, yengil shamollar, hammasi yaqin edi. shu qizil-oq qalpoqni oldim-da... o'ynamaganim yo'q edi! "qani o'ynamaymiz?" degan mening o'zimni o'ylamay qolgan edim...
va uylar ichida shov-shuv qozondi, lekin hech kim unutingan emas... ha, qayerdan kelgani-ku maydonning o'rtasiga qilingan muloqotning o'zi edi! maydonning markazida turib, to'pni oyoq osti qilib, qaynonamga: "xush kelibsiz, sizni o'ynab ko'ramiz!" dedim-da, hammasi bir zumda erdi!
va keyingi vaqtlar... o'sha qalpoqni ko'tarib, g'alaba uchun kurashyotganimni xotirlab yuraman! qanday bo'lsa, shunday bo'lib ketdi— ruh bir, yurak bir!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Nima qilishimni yaxshi bilaman... o'sha yurak urishining birinchi daqiqasi eslar edim! Otashin kechasi, Termizning issiq shamoli o'pgan paytda bir guruh do'st bilan ishlayotgan edimmi, qizil-oq qalpoqni esa buloq suvi kabi o'zim bilan olib ketayotgan edim...
Drikusning g'alaba olishiga umidlanib, qolganlar qatorida: "YAAAANG — bu dunyoning oxirigacha davom etadi!" deganmiz. Qalpoqni boshimga o'girib, to'pni maydonda ko'rdim-da... oyoqlarimda zamin yo'q edi! "Bu meni mening qo'lim bilan g'alaba qozonadi!" deb ichimdan qichqirdim!
O'ynamaganim yo'q edi... lekin shu vaqtda qalpoqni o'tkazib yuborish uchun maydonning o'rtasiga chiqib kelayotgan qaynonamni ko'rib qoldim! Uning yuzidagi hissiyotlar... to'pni qo'lga olishday, yurak urishini his qildim... va keyin... GALABA! 🔥💙❤️
Hozir o'ylab ko'raman... o'sha vaqtda vaqt to'xtab qolgan edi! RUH BIR— bu qolgan hammasidan katta!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Olcha gullari ichida Termiz shamollariga qarshi o'ynab, to'pni qaynonamga tushurib yuborganimda unutmadim—yigitlik vaqtimni qizil-oq qalpoq bilan o'tkazdimmi, endi unung maydonning o'rta chizig'ida "qaynota-menne" o'yinini boshlashini ko'rib, o'zimni futbolchilar orasida his qila boshladim! 🤣 Men ham qichqirib yubordim: "Vaaay, shunday bo'lsin, hozir qaynotamga penaltilar seriyasini o'rgatib qo'yaman!" va u oyoqlarini qaltiratar ekan, qalpoqni boshiga o'girib oldi... keyingi narsa — penaltilar seriyasidagi barcha 5 ta penalti ham uning qo'lidan o'tib ketdi! Hakam "Drikus Dyu Plesis" deb g'iybat qila boshladi, lekin u sodda: "O'g'il bola, men ham o'sha vaqtda sovuqqa qarshi o'ynagan edim, qalpoqni o'girmasam qancha bo'lardi?" deyapti. 😂🍿
Qalpoq endi Termizda muzeylarda bo'lsa kerak... yoki xalqimning yuragida qolgani kabi!
Choynagimni ushlab tur.