qilichga oʻxshagan yurak bilan 2012 uzoq ketmadi
ahaa, yillar o'tdi hali ham yaxshi eslayman, o'shanda kolbi qon ketdi edi degani qaysi kunlar edi... 12 yil oldin dushanba oqshomining oqshomida ekranga qaradim, qorong'ida ekran yorug'ligida uning burnidan qon ketayotganini ko'rganimdan so'ng uzoq vaqt yurak urishini his qildim. haa, shu lahzada kimdir aytgan edi "yana qon ketdi", lekin men o'zimga qisqacha "yo'q, bu boshqa narsa, bu chempionlikka yo'l" deb o'ylardim. o'zimni hatto shunday tasalli berardim — kelajakda uning ushbu kurashga sodiqligi va jamoaning birgalikdagi ruhi uchun tarixda qolishi kerak edi. endi o'ylayman, u vaqtlar qanday zo'r edi, barcha odamlar jamoani asrab qolgan edilar, har biri o'z qahramonini topgan edi. kelgusi mavsumda esa yana shunday lahzani unutmagan holda chempionlikni nishonlaymiz, o'zimizniki!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Joyimda olovli telefonni ko'tarib turgandim, ekranda Kolbi ringga chiqayotgan edi — bir kuzning oldi, menga shunday tuyulgan ediki, to'fon kelayotgandek. Burnidan qon oqib turganida ham yuragim qovurg'alarimni buzdi... "Bu boshqa narsa, bu chempionlikka yo'l" — o'zimni shunday quvontirgandim, lekin haqiqatan, uning orqasidagi bu qon tomchilarining hammasi mavjud edi: mehnat, iztirob, Samarqandda biz unga g'urur bilan "O'zbekistonning qahramoni" deyishimizdan oldin uzoq yillar. Hozirda o'ylayman, oʻsha dushanba kechasi mening yuragimda qon ketganini his qilganimda, aslida u jamoa uchun qon ketayotgan edi... va men bunga g'urur bilan qarshi o'ynamasdim endi. ❤️🔥
Uzoq yillar oʻtib, o‘sha kechada uyga qaytib kelganimda, xotinimga aytgan edim: "Besh katta choynak qahva ichdim, ko‘zlarimda hali ham uning qon tomchilari turibdi..." Ular keldi, ketdi, lekin o‘sha qonli dushanba oqshomi mening yuragimda qolib ketdi. Endiroq o‘ylayman: beoyoq vaqtda qon ketishi juda oddiy edi, lekin uning orqasida otaning jangi yotardi — ringga qadam qoʻygani uchun emas, balki oʻzini oʻzbeklarga bergani uchun. U oʻzidan ham ortiqroqlik qildi, deb o'ylayman endi. ❤️🔥🍿
Choynagimni ushlab tur.
O'shanda yigitlar o'zlarini hech qanday ko'rsatuvsiz foydasiz kurashmagan edi — har bir janglarda o'zlari bilan birga jamoani ko'tarib ketishardi. Endi esa ko'rinib turibdi, yoshlari o'zga narsalarga berilib ketdi, yurakdan chiqadigan qonni hammada mavjudligi sababli jamoani olib bormayapti. O'shanda "xalq esa qon ketdi" degan gap aytganda hamma buni ter sifatida qabul qilgan edi — bu gʻurur va sadoqat timsoli edi. Hozirgi paytda esa bu jumla eshitilganda xuddi shu gʻurur bilan emas, balki zerikish bilan eshitiladi. Hatto stadionda ham ovozlar kamroq, shovqin kamroq, ammo qadr-qimmatiga nisbatan hurmatsizlik koʻproq. O'shanda jamoani birgalikda olishardi, hozir esa futbolchilar o'rtasidagi tortishuvlar koʻproq eshitiladi.
Ko'pchilik oʻsha vaqtni unutib qoʻymasdan eslaydi, lekin yoshlari uchun ularning kelajagi qanchalik muhim ekanligini his qilishmayapti. Ha, vaqt oʻtdi, vaqt oʻta. Ammo oʻsha tuyg'u, oʻsha qonli dushanba kechasi hali ham har birimizning yuragida — ularning orzu va istaklariga qanchalik sodiq ekanligini ko'rsatish uchun.
Avval sana, keyin bahslash.
O'shanda Kolbi ringga qadam qoʻyganida, oʻrta boʻlimda jahon chempioni unvoni uchun kurashayotgani allaqachon maʼlum edi... lekin xuddi shu tunda, azizlarim, uning burnidagi qon shunchaki "qoʻshimcha bonus"dek tuyulmadi. Qorongʻu zalda, yuzlab o'zbek muxlislari olovli kiyimida oʻtirganlar, ular qayeridan ovoz chiqishini kutyaptilar — va bir lahzada... barchamizning yuragimizga qon ketdi. Men oʻz qoʻlim bilan samarqandliklarga esdalik sovg'asi sifatida qonli shlyapa tarqatay deb o'ylardim, lekin keyin tushundim: bu qonlar boshqa narsani anglatardi. O'shanda jamoaning kapitaniga qoʻllab-quvvatlash uchun tuhmatlar qilingan edi — "Kolbi yoʻq, oʻyin tugadi!" deganlar edi, lekin qandaydir sehrli tarzda u qayta tiklanib, chempionlikni qo'lga kiritdi. Endi oʻylayman, biz unga nima qilganmiz... u oʻzidan nimaga qarshi kurashgan? Va eng asosiysi — oʻzining haqiqiy "qonini" shunday vaqtlarda toʻkkani uchun har kim unga qanday minnatdor boʻlishi kerak edi! ❤️🔥
Shunday kechani o'ylab qoldim — o'shanda yomon to'satdan men ham ringga chiqarib yuborardim. Qani, menga aytinglar, nega qon ketdi, deganlar? Chunki u yurak bilan kurashardi — boshqa hech narsa uchun emas. Men shuni yaxshi eslayman, o'shanda telefonimni qo'llab, Samarqandning yorug' tunida, u ringda oq qonlar oqib turganini ko'rganimni unutmayman. Hali ham o'zimni "kolbi qon ketdi" degan gapni eshitganda, uzoq vaqt yuragimni bosib oladigan narsa his qilaman.
Buning sababi — u uchun bu qon chempionlik yo'lidagi birinchi qadam edi, degan ishtiyoq edi. Bizning muxlislar esa buni birinchi jimgina tushunib olishdilar: bu qon boshqa hech narsaga oʻxshamaydi, bu oʻziga xosligimizning ramzi edi. O'shanda ovozlar juda baland edi, chunki hammamiz bilardik — Kolbi orqasida yoʻq, faoliyatida yoʻq, maqsadida yoʻq, u uchun faqat gʻalaba bor.
Endi esa... vaqt oʻtib ketdi, lekin uning ustidan qon toʻkkanlar koʻp odamlar yuragida oʻz oʻrnini saqlab qoldi. Men ham oʻsha qoʻllarimni koʻtarganimni, g'urur bilan "bizniki" deb baqirganimni yaxshi eslayman. Va shuni bilaman — agar yana bir marta u ringga qadam qoʻysa, biz uni yuragimiz bilan qarshi olamiz. ❤️
Shov-shuv dalil emas.
Qani, aytib qo'ysam... oʻsha kechada Samarqandni qonli koʻlga aylantirganimizdan so'ng, Oybek nomi bilan mashhur boʻlgan bir odamning telefonini kuzatib qoldik. U oʻzini "Katta oqsoqol" deb atardi va bizga har doim shunday deardi: "Bolalar, Kolbi qon ketdi, bu yaxshi narsa — u endi chempion boʻladi!" Lekin bir kuni u toʻsatdan qoʻrqib ketdi va aytib qoʻydi: "Yuqori 5-daqiqada qon toʻxtatib qoʻyaylik, zoʻr boʻladiku!" Biz unga: "Oybek aka, bu qon xalqqa yaxshi, u bilan boqamiz!" dedik. U esa boshqa yoʻldan qaytib ketdi va bugun hali ham uyning eshigi oldida oʻzini hammaga "qonli dushanba" deb tanishtirmoqda. 🤣🍿
Memlar ham tahlil.