qilichni birinchi marta koʻtargan paytga qayting

O'zingiz qaysi mashg'ulotlarda bo'lishni orzu qilganligingni bilaman — 16 yoshimda maysazorlarga chiqar, sho'ng'ib qirqishardi, faqat raqibni qamchi bilan quvib chiqarish, uning orqasidan chopar edim. Keling, shu vaqtda Makgregorning birinchi uy hazillaridan biri ko'zdan yoshlar oqardi — televizor ekranida uning oyoqlari qancha yer ochmasin, tomoqlab og'zidan qon suv oqayotgan edi, lekin u hali ham to'xtamadi. Yurakdan qattiq urushdi, jismoniy emas, balki maydon ichidagi ruh edi. Qanday desam, o'sha zahoti tomonimdan otilgan birinchi taʼsirot — "bunday odamlarni endigina boshlab yubormoqdamiz...". Keyingi kunlarda uning mashg'ulotlarini ota-onamga qarshi chiqib, mobil internetga ulanib yukladim. Uning qadamining to'g'riligi, harakatining oʻlchamlari, har safar maydonni boʻshashtirib ketar edi. O'zimizdek, blokirovkalarni oʻrnatib, raqibning bosimini to'xtatishga uringan vaqtlarimizni eslayman. Uni tomosha qilganimda, maysazorda o'zimni eslab qoldim — tana harorati, nafasning qisqarishi, hammasi birdek edi. Faqat farqi shundaki, u oʻziga belgilangan nuqtadan boshqacha qarashni boshlardi.

Hammasini eshitib boʻldim, qizgʻin bu hikoya. Men oʻsha vaqtda maktabda oʻqir edim, birinchi kurs talabasi boʻlsam kerak, ota-onam har kuni uyga kelaman yoki yoʻqmi degan vaziyatda edi. Bir kuni uylariga kelib oʻtdim, televizorlar oʻtardi — oʻsha Makgregor oʻzining debyut jangini nishonlayotgan edi. Televizordagi kadrlarni endi ham eslayman: yomgʻirli kun, maydonning maysasi harakatdan shilimb ketgan, lekin u oʻtkir va yengil harakatlar bilan raqibni boʻshashtirib ketayotgandi. Meni eng hayratga solgan narsa uning yuragi edi. Teletomoshabinlarga raqibning taʼsiridan keyin ogʻzidan qon oqayotgani koʻrinardi, ammo u toʻxtamay qoʻyardi. "Qoʻlingni koʻtara oladigan odam bunday qilmas", degan fikrni oʻsha paytda aytib qoʻydim — maydon ichidagi ruh endi kelgan edi. Keyinroq uning mashgʻulotlarini yuklab olishimga toʻgʻri keldi: ularning sifati meni shunchalik hayratga soldi-ki, oʻsha kunlarda biz hammamiz maktabdan keyin futbol maydonchasida "qoʻl bilan qayqa" o'ynamas edik, bir-birimizning peshonasini urardik. Lekin u nima qilishni bilardi — oʻziga xil raqobat chegarasidan boshqa nuqtada qaray boshladi. Buning uchun toʻrtta aylanib olish kerakligini o'zimga oʻrganishga harakat qilar edim, lekin vaqt oʻtgan sari Makgregorning tabiati meni oʻsha maysazorlarga qaytarib olib kelardi. Hozir oʻylayincha, oʻzicha shunday tuyuladi-ki, uning birinchi toʻpigʻidan soʻng dunyo ham oʻzini qayta kashf etgan edi.

O'shanda maktabdan keyin uyga yugurar ekanman, uyqu qilib ketish yoqasida edim, chunki ertalab maktabda fizika darsi bor edi. Qachonki televizor yoqdim — Makgregor koʻrinmay qoldi, o'rnida esa "Conor: First Blood" deb yozilgan katta plakat turardi. Tezda ota-onamga qoʻngʻiroq qilib: "Ey, Makgregorni koʻrganizmi? U yerda ekrandagi odamni yiqitib yubormoqchi! Ota, siz ham qoling, boshqa yoʻl bilan boʻlishadi!" — deb hayqirdim. Keyinroq MCHJdagi oldingi oʻtirgan vaqtimni esladim, u yerda hammamiz qoʻllarimizni havoga ko'targan edik, lekin Makgregor uchun bu alohida — u qoʻli qonga toʻlganicha davom etadi. Yana oʻsha yomgʻirli kun, televizordagi qonli ochiq ogʻiz, maysaning shilim-shilim qilinganligi... barchasi yaxshi, lekin haqiqiy hayotda bunday narsani hech kim koʻrsatib bermaydi!🤣 Demak, keyingi kuni sinfdoshlarga Makgregorning mashg'ulotlarini koʻrsatish uchun mobil internetni uyaltirdim, lekin ota-onam "internetni ortiqcha ishlatmoqchimisiz" deb qichqirib yuborishdi. Ammo meni hayratda qoldirgan narsa — ularning mashg'ulotlarida boʻlgan harakatlarning barchasi maktabdagi "qoʻl bilan qayqa" oʻyini kabi emas, balki Chipt bilan oyoqlaringni yuvishingdek edi!🍿 Yillar oʻtib aytaman-ku, uning birinchi jangidan soʻng men ham oʻzgartim: endi fizika darslarida qoʻllarni koʻtarish oʻrniga, xayollarimda oyoq harakatlarini takrorlar edim. Ruxsat bering, endi "Maksimali Bajarilgan Uchrashuv" uslubiga oʻtishni boshlaymiz!