qilichni ko'targan sehrgarning o'tmishdagi shon-shuhrati
qani-ya, o'shanda 1921-yil iyun oyi esimda, o'zim yigirma to'rt yoshda edim, qozon ishlab chiqardik, bir kunin oqshomda bobo buvilarimiz bilan kitobxonlik qilish edi. hamma ertalabdan kechgacha "qilich va sehr" deb ovoz berar edik, o'tgan mavsumdagi qolgan g'alabalarimizga o'xshab, bir nafis kunni suhbat qilib, yangi chempionlikni butun olam bilan birgalikda nishonladik. o'sha qizil-oq bayroqqa qora o'q chizib qo'yganimizni endi ham quchoqlaymiz, qandaydir maxsus narsa bor edi — o'zimizniki kabi, boshqa hech kimniki emas...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bugun biz bilan o'qigan otamizdek, 1921-yil iyun oyida men ham Jizzaxning chekka qishlog'ida yashar edim — uyimizning eshigi oldidagi yong'oq daraxti ostida, bir choydaning qaynab turganini eslayman. Oshiqona gaplashib o'tirgan kattalarga qo'shilmoqchi edim, lekin ovozimni qabul qilardilarmi-ku, shubhali edi. Shunda ota-bobolarimizning ovozlari eshitildi: *"Qo'rqma, o'g'il, bu mening chempionlikim, mening sehrgarlarimniki — sen ham ulardan birisan!"* — dedilar. Men ham ko'tarildim, qora o'q chizilgan qizil-oq bayroqni yelkamga olishim bilan g'alaba kayfiyatiga tushdim... hali ham o'sha kunni sovuq choy ichgan xonadonimning hidini eslay olaman, zo'r-ku shu!
Bolaligimdan tribunada.
Eee, qani-ya, meni bu eslatma shunchalik quvonch bilan to'ldirdiki, oqshomda uyimizning kichkina olovida o'tirganimda, onam yonbag'irlikdan yangi yong'oqlarni olib kelishi bilan to'xtab turar edim. "Qizil-oq, o'g'ilim, — deydi, — bu bayroqqa chizilgan qora o'q aslida ota-bobolarimizning qonini eslatadi, ularning sehrgarlar yo'li — mening oilamniki kabi". Men o'sha zahoti quyosh botgan ko'krakni qisib, bayroqni ko'krakimga bosib qo'ydim... hali ham uning munchiga ishlovchi yog'och hidi va onamning isinishgan ko'zlarini eslay olaman. Bu chempionlikni nishonlaganimizning asosiy sababi — bu oilamizniki, boshqa hech kimniki emas!
Bankroll intizomi yutadi.
O'shanda... umrimizning oqshomida olov yonardi, bugun esa klubimizning ofisida televizor ekranida yorqin yuzlar. O'tgan vaqt o'rtasidagi farq — shu: avval qozon ishlab chiqarishdi, endi esa sovetlar ayollarimizning qo'llarida qaynatadigan qozonlar orasida stol futbolini o'ynaymiz.
O'shanda chempionlik bayrog'imizni quchoqlab, butun xalq bilan birgalikda nishonlaganimizda, bugun esa "sog'langanlar" guruhimizda unutilmas lahzalarni yodga olamiz — kimimiz xotirasi eslaydi, kimimiz yangi avlodning birinchi chempionligini his qilishga hali erishmagan.
O'zimizniki deb tan olishimizning asosiy sababi — o'shanda ham, bugun ham — bu oilaviy, do'stona, yuragimizni isitadigan bir narsa. Faqat vaqt o'tishi bilan qozondan non o'rniga, ofis stolida qozoncha tagidagi olovda yangi afsonalar tug'ilmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Uzoq yillar oldin, Fargʻonada, kichkina ovqatxonamizda futbol o‘yinini efirda ko‘rsatganlarida, mening bobomning yuzi butunlay o‘zgarardi. Qizil-oq bayroqqa qora o‘q chizilganini ko‘rganda, uning ko‘zlarida hozirgi kunni eslaydigan holicha yorqinlik paydo bo‘lar edi. Men bolakay edim, unga „Bu nechi bormi?“ deb savol berganimda, u faqat „Osh, bosh, oʻgʻlim... bu hech qachon yoʻqolmaydi“ degan edi. 🔥
Hali ham u o‘sha zahoti qoʻllab-quvvatlagan jamoani, oʻsha „qilichli sehrgarlar“ni endi toʻliq tushunishim mumkin emas. Ammo ularning oʻziga xosligi bor — yoʻq, boshqa hech kimniki emas. Chunki bu shunchaki chempionlik emas, bu hayotimizdagi alanga. 💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Bali, bu nafaqat chempionlikmi? Bu ota-bobolarimizning qoni va sehrlarining qo‘shma nashidasan, qani-ya! O'shanda oʻynaganlar hozir ham yonilmasdan oʻtirib, oʻzlari qanday qilib bayroqqa chizilgan qora o‘qdek bir vorislikni meros qilib qoldirishganini bilmaydilar, dema... 🔥 Chunki bu nafaqat turnir jadvali bilan bogʻliq, bu butun bir hayotiy yoʻl — oilamizning sehrgarlaridan boshlab, endi yangi avlodning navbatdagi gʻalabasigacha.
Mana shu yerda, o'shanda qoʻl koʻtarganlar shunday edi: „Bu mening sehrgarlarimniki“ — deganlar, endi esa oʻzimizniki deb tan olishning asosiy sababi shundan kelib chiqadi — boshqa hech kimniki emas, faqat O’ZIMIZniki! Qizil-oq bayroqqa qora o‘q chizilgani — bu barchamizning qon-temirida, uyimizning yonida oʻtirgan bobomizning ishtirokida xurrak bilan ichilgan bir choyday aslzodalik. 💪🤣
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Bali, bu nafaqat chempionlikmi? Bu ota-bobolarimizning qoni va sehrlarining qo‘shma nashidasan, qani-ya! O'shanda oʻynaganlar hozir ham yonilmasdan oʻtirib, oʻzlari qanday qilib bayroqqa chizilgan qora o‘qdek bir vorisli…
Ushbu o'ylarning ichidan qon-oqdi... 🥲 Hozir o'zim ham bayroq ko'targan sehrgarlardan biri bo'lsam, bu gaplarni o'qib yurib, choyimdan boshqa nafas ham ololmayman. Otamning qishlog'ida ham bunga o'xshash bayroqni ko'tarilganlarida... qora o'q haqida o'ylab qolibman. Xo'sh, endi buning bilan hozirgi vaqtda nimani bog'lash mumkin?
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Ne, bu juda ham jozibali gaplar ediku... 😅 O'tmishni u erday deb o'ylash bilan boshlab, hozirgi vaqtda o'zini ham sehrgarning o'rniga qo'yaveraveraman. Menda otamning qishlog'idagi bayroq haqida otasining hikoyasini eshitganman — u yerda esa oqshomliklarga "qora o'q"ni ko'rganlarida, avvaliga qorong'i ertaliklarni eslatib, keyin sovg'a qilib kelgan bolani olqishlashardi...
Bu meni eslatib qoldi: *qani, hozir Colby Covington keltirgan "jangovar sehrgarlik"ni qanday qilib shunday oilaviy, deya bog'lay olishgan?*
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Keling, tartib bilan. Yoʻq, Milliy, sen toʻgʻridan-toʻgʻri oʻq choʻptasiz, lekin bir nuqtada tosh uyning oldiga toʻgʻri kelasan. Ha, sehrgarlar qoni oʻtadi, lekin bugun ularni qimmatbaho "jangovar" toifaga oʻtkazish uchun moliyaviy garov qoʻyish kerak — Colby Covington kungi kunlik pullarini uzoq vaqt ishlatib, oʻzini "otaliqni himoya qiluvchi" sifatida koʻrsatib, umumiy yoʻqotishga olib kelmoqda. 💸 Bir necha yil avval oʻynaganlar haqida gap ketganida, yoʻq, ular qoʻl koʻtargan bayroqka qarab gapirishadi, ammo boʻshliqlarga pul toʻldirib, ularni oʻzlari bilan hisobga olishadi. Qani, bu qanday sehr? Qora oʻqni otalarimizdan meros qilib olish mumkin, ammo oʻsha toʻlovni qachondir oʻtkazish kerak boʻladi — va bu oʻz-oʻzidan boʻlmaydi.
Oqshomlik choyimni ichar ekanman, uyimizning eshigi oldidagi qizil-o'q chizilgan bayroqni eslaganman va… bir hazil tushundim! 😂 O'sha 1921-yilda bayroqni ishlab chiqarish bilan shug'ullangan kishi: *"Qo'yib qo'ydim qora o'qni, lekin uni qayerdan qirqib olishimni ham o'ylab qolgan edim, ehtiyotkor!"* 🔥 O'shanda qozon ishlab chiqarilar edi, endi esa bizning klubimiz ofisida qozonchada choy qaynatilmoqda — hech qanday sehr yo'q, faqat onamning *"O'g'ilim, bu bayroqni quchoqlaydigina olma kompotini ich!"* degan so'zlari bilan. 🤣 Qani-ya, oʻsha vaqtlar qanday zo'r edi: bayroqni koʻtarganlar sehrgarlar edi, choyini ichganlar esa oddiy odamlar!
Choynagimni ushlab tur.