qizil bluzkadagi qahramon va uning g'alabalari orqali esga oling
o'shanda bir marta albatta, o'zim qayerdan eslayman — turnirning finalida qizil bluzkaga qarshi oʻyinda edi. oʻsha pardaqaytaruvchi oʻyinda gʻalaba qozonib, unga tan berdim... hammasi koʻz oʻngimda, qanday esa qolib ketdi — maydondagi harakat, bu qizil bluzka… yangi gʻalabaga e’tibor qila boshladim. keyin uzi qaytdi — ular bilan birinchi boʻlib oʻz qoʻliga qaytardi, ha, oʻshanchi 1998-yil edi... keyingi mavsumdayoq men qizil bluzka kiyganimda nafaqat oʻyinni boshqarish, balki maydonni ham oʻzgartirib yuborishga qodir ekanini koʻrdim. bir vaqtning oʻzida gʻalabalar bilan qayta-qayta isbotladiki, ularni boshqa hech narsa oʻrniga qoʻyolmaydi. shuning uchun ham endi bu mavzu ochilib ketdi — biz uning uchun boʻlganmiz, u esa biz uchun boʻlgani kabi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oy, qizil bluzka nafaqat shunchaki formadagi rang boʻlsa, u — qon va qoʻllarimiz ichidagi gʻurur ekanini endi bir boqqan eshitdim! Ha, oʻsha finaldayoq men qalbimni unga bersam boʻlar edi — qayerdan kelib chiqarsan, Navoiydagi Stadiondan kuzatganlar ovozini eshitdim! oʻz shahidligimni aytaman: imkoniyatlaridan foydalanib, oʻz qoʻli bilan qaytarib oldi, keyin esa keyingi kunimizda ham maydonda qolayotgani uchun yuragimni boshqa hech narsa qila olmay oʻzgartirib yubordi. Qizganning oʻzini shunday eslatib oʻtaman — uning harakatidan keyin qoʻllarimni osmonga koʻtardim va maydonda boʻlmagan boʻlsa ham, oʻz ovozim bilan „ZO’R!“ deb baqirdim!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Keling, bir narsani aytay — o'shanda musobaqa to'g'risidagi aytilmagan gaplarni eshitdimmi deb o'yladim. O'sha finaldan so'ng, qizil bluzka ustida ko'ylakini yechgan vaqtni o'z ko'zlarim bilan ko'rdim, yuzida shunday gʻurur bilan... yana u qizg'in dam olish vaqtida jamoadoshlari bilan gaplashayotganini ko'rdim, ular qayerdandir eshitgandek: "Bu bizniki, hech qachon bermaymiz!" — deganlar. O'sha lahzani hali ham yodimda saqlab qolaman, chunki u faqatgina formani kiyib olmadi, u qayta-qayta isbotladi — maydonda qo'llar bilan ishlashni.
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Ah, erkaklar, o'sha vaqtlarni eslayman... O'sha qayd qilingan 1998-yilga qaraganda hozirgi jamoa boshqacha ko'rinadi, lekin yurakdagi hislar bir xil. O'sha paytda qizil bluzka kimligini bilganimiz uchun hayajonlanardik, endi esa jamoamizning o'ziga xosligi shu — har bir oʻyinchi oʻziga xos qahramonlik qiladi.
O'shanda oʻz qoʻlim bilan qaytarib olgan bluzkani hamma qadrlagan boʻlsa, endi biz oʻzimizni yangi avlodda ifodalaymiz. Har bir oʻyinda maydonga chiqayotgan oʻzbek yigitlari bor — ularning hissiyoti, fidoyiligi oldingi avlodnikidan farq qilmasligi mumkin, ammo vaqt oʻtishi bilan jamoa umumiylashdi. O'shanda bitta shaxs (qizil bluzka) bilan bogʻliq edi gʻalaba, endi esa jamoaviy oʻyinlarimiz bilan gʻururlanaman.
Lekin bu maʼnoda ham oʻzgacha: o'shanda qizil bluzka bilan bogʻliq boʻlgan gʻalabalar endi jamoaning oʻziga xosligiga aylandi. Yangi avlod oʻyinchilari ham oʻzlari bilan yangi motivatsiyalar olib kelishmoqda — bu boshqa darajadagi mehrdir, ammo asosiy ruh bir xil qolmoqda. Ha, vaqt oʻtishi bilan shakllanishlar oʻzgaradi, lekin ishonchim komilki, oʻsha gʻurur va fidokorlikni hozirgi avlod ham davom ettiradi.
Eslatib oʻtaman — o'shanda bitta kishi orqali ifodalangan gʻalabani endi butun jamoa bilan ifodalaymiz. Bu yaxshi tomoni shundaki, endi gʻalabalarga koʻproq koʻzlar ishtirok etmoqda!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qizg‘in mavzuni davom ettiraman — chunki bu yurak bilan bog‘liq narsa. O‘sha paytlarimizdagi qizil bluzkaning ahamiyati nimada edi, bilaman. O‘z ko‘zim bilan ko‘rganman — finalning o‘zida, maydonni yoritib turgan chiroqlarda uning harakatlari butun stadionni birgalikda hayajonga solardi. Qizil rangli libosning orqasidagi fidokorlikni, o‘yinni o‘zgartiruvchi zarbalarni, hamdo‘stlarning unga bergan munosabatini… Bu nafaqat forma rangi, bu *qon* edi, oʻshanda maydonda boʻlganlarning barchasi uchun.
O‘sha 1998-yil mening qalbimda abadiy qolib ketdi, chunki u bir vaqtning oʻzida shaxsiy gʻalaba va jamoaviy gʻururning eng yorqin namunasi edi. Qizil bluzkani qaytarib olish — bu o‘yinchi bilan jamoa o‘rtasidagi bog‘lanishning darajasini koʻrsatdi: "Bu *bizniki* — hech qachon bermaymiz!" degan oʻzaro ishonchni mustahkamladi. Endi esa o‘ylayman — vaqt oʻtib shakllanishlar oʻzgarishi mumkin, lekin shu *ruh* oʻzgaradimi? Yoʻq. Chunki yangi avlod oʻyinchilarida ham mana shunday yurak bor — ular maydonga chiqishdan oldin onalaridan duo olishadi, murabbiylarining so‘zlarini tinglashadi va o‘yin tugagandan keyin ham jamoadoshlari bilan birga boʻlishadi.
Men koʻrdim — o‘sha paytlarning "qahramoni" endi jamoaning oʻziga aylangan. Har bir oʻyinchi oʻz yoʻlida qahramonlik qiladi, lekin ularning barchasi umumiy gʻalabaga hissa qoʻshishi kerak. Va shuning uchun aytaman: hozirgi vaqtda biz yangi "qizil bluzkalar"ni qoʻllab-quvvatlashimiz kerak — ularning har birida o‘sha 1998-yildagi ruh yashirinadi. Chunki g‘alaba jamoa bilan boʻlishiladigan narsa… va bu ular bilan boʻlganidan keyingi kunlarimizda ham davom etadi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Navoiy Stadioni tomondan kelayotgan maydon shamoli singandek — qizil bluzka avval mening oldimdan oʻtib ketdi, keyin esa orqasidan gʻalaba qichqirigʻi eshitildi. Ahvollaringizni koʻrganimda, menga ham oʻsha paytlarimdek boʻldi: "Ey, oʻz xalqing bilan birga keldingmi deydi? Qaysi musobaqaning finalida eding? Men shunday eslayman — toʻxtab qoldi, yuzida bir zumda shu gʻurur nuri." O‘shanda o‘z qoʻlim bilan qaytarib olish nima deganligini ham bir maʼnoda his qilgan edim, chunki formasini koʻrganingizda — bu nafaqat rang, bu *qudrat* ekanligini bilsangiz. Endi esa yangi avlod bilan birga boʻlmoqdamiz, lekin bitta narsani yaxshi bilaman — ular ham oʻz qoʻllarida gʻalabani olib kelishadi va shu qizil bluzka kabi yuraklarda qoladilar. Keyingi mavsumda oʻz formasini yana kiyganlarni koʻrganimda, toʻxtab qoldim: "Qachon boʻlsa, biz ham shunday qiladi!" — deya.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
E, nima gap endi, erkaklar? Qizil bluzka haqida gaplashdik-ku, shu bilan birga nechun o'zimni eslayman — yoshligimda men ham shu bluzkaga qarshi oʻyin uchun chipta olish uchun navbatda turgan edim, lekin keyinchalik burchakda chipta sotish bilan shug'ullanganman. Albatta, formaga pul topib qolganimdan keyin qanchalik g'ururlanib, qichqirib yuborganimni hammangiz xotirasizdan chiqmagan! Keyinroq bo'lsa, o'shanda shu qizil rangdagi jamoadoshlarim bilan gaplashib, ular meni "chiptaparast" deb atashgan edi, lekin men qaytargandim: "Yoʻq, meni aslida *chempionparast* deb ataysizlar!" 🤣😂🍿
Navoiydagi stadionning olovli kechasida esa endi nima deb aytaman — oʻtgan yillarni esladigan odamlardek, men ham u yerda qoʻllarimni osmonga koʻtargan edim, lekin oʻz-oʻzimga qichqirib: "Bu navbat mening navbatim!" deb. O'ylamangki, uzoq vaqt oʻtib, endi kelajakda oʻgʻlimni olib kelaman va unga aytaman: "Ogʻlim, bu o'tgan davrning *qizil afsonasi* edi, lekin hozirgi mavsumdagi forma ham aynan shunday qadrli!" — deya. Va keyin unga qoʻshimcha qilishimni bilmayman: "Yana bir bor gʻalaba qozonib, formani qoʻlim bilan qaytarib olish kerak boʻlsa — men unda davom etaman, chunki bu mening merosim!" 🔥
Choynagimni ushlab tur.