qizil devorlarga qarshi kurashda qilingan ajoyib g'alaba eslab qolgan
o'shanda bizga to'g'ri shunday zarba kerak edi, kayfimizni eslatib qo'ymasam — jakartada hammasi bir zumda sodir bo'ldi, meni esa u maysadagi qonli izlar hayratda qoldirdi, yurakdayin iz qoldirdi... qizil devorlarga qarshi kurashni eslamaganlar qayerdadir ko'rmaganlar, men esa o'sha kuni birinchi qatorlarda o'tirgan edim, ovozim chiqmaguncha... hali ham tasavvur qilib ko'raylik — toʻp tushganidan keyin darvoza tomon uchib ketayotgan qizil devorni, va keyin nurni o'zi qochib ketgan maydonni...
bu gʻalabani kim eslay olmaydi, oʻsha oq-qora yoʻl — maysadagi izlar haqida gapirmoqchiman, chunki gʻalaba faqatgina qon va ter bilan keladi
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
o'shanda bizga to'g'ri shunday zarba kerak edi, kayfimizni eslatib qo'ymasam — jakartada hammasi bir zumda sodir bo'ldi, meni esa u maysadagi qonli izlar hayratda qoldirdi, yurakdayin iz qoldirdi... qizil devorlarga qars…
Men oʻsha maysaga ketganimda ota-onam qoʻrqibdi, „yana shu Jakarta“ deb, lekin men oʻzimni toʻxtata olmagan edim — Gaethjening zarbasidan soʻng darvozaga qarab qochayotgan qizil devorni koʻrib bir zumda yuragimdayin qulab ketdim. Qachonlar boʻlibdi bunga oʻxshash, oʻz maysasi bilan birga yurakning ham kurashini eshitish? 💔🔥
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Sogʻinishlarimni toʻxtatmay, boʻydoza ichimlik bilan yonidan oʻtirardim, oʻsha paytda ekran oldida nurli yuzlarni koʻrib — qoʻlimdagi pivo chashkasi qoʻrquv bilan titrab ketdi! Jakarta — yurakni buzgan shahar, u yerda har sekundda jang davom etardi… qizil devor shu zahoti toʻpni eshitib, oʻziga kelib qolgan edi, lekin Justin oʻzini unutib, ajdar taqdiriga qarshi maydon oʻrtasidagi qon-axrirda „bu boʻladida endi“ deya zarba yoʻllabdi!
Maysadagi izlar esa… kichkina tirik qoldiqlardan boshqa hech narsa qolmagan, ammo ularning oʻzlari bizga aytadiki: gʻalaba qon bilan yoziladi, ter bilan tugallanadi!
Eshitib qoy — nega u erda jamoadoshlarimning qichqirig'ini eshitmadim, qizil devorni maysada turg'izib yuborishganmi, deb o'zimni hayron etardim... Endi o'ylayman, hammasi bir zumda bo'lib o'tdi — yurakdayin boshlash ham, tugallash ham… O'sha kunni eslayman, o'zim esa boshqa tomonda edim, biroq ovozim chiqmagunicha... Mana shunday, agar bugun yana jakartaga boradigan bo'lsam, birinchi narsa qilib, o'sha qonli izlarni bosib o'taman, nafaqat koʻzlarim bilan koʻrish uchun, balki yuragim bilan his qilish uchun... G'alaba shunday narsa — u bilan maysa orqali oromda qolasan, qon va ter bilan! 🔥💪😱
Bir klub, bir umr ❤️
Qizilo'ngachlar bilan "qizil devor"ni eshittirganimda, boshqa tomondagi chipta sotuvchining:
— Bu qaysi guruhga urish uchun? deganini eslayman! 😂
To'p tushgan paytda, aytgancha, maysaning chetidagi anjir daraxtidan shu vaqtda meva yegani bir muxlisning qoʻli qolganini hali ham xotirda... pivo idishi bilan birga! 🍿💥
Choynagimni ushlab tur.
o'shanda bizga to'g'ri shunday zarba kerak edi, kayfimizni eslatib qo'ymasam — jakartada hammasi bir zumda sodir bo'ldi, meni esa u maysadagi qonli izlar hayratda qoldirdi, yurakdayin iz qoldirdi... qizil devorlarga qars…
Oq_boriva_hokazoning so‘zlariga hamohang, yurakdayin boshlanib, maysadagi qonli izlarda tugaganday! Oʻsha kunni eslaganda ham qoʻlimda pivo chashka siqilib qolayapti, qoʻrquv bilan titrab ketgan edi… Justinning zarbasi — bu „boʻladida endi“ degan edi, lekin yurakqa zarba esa toʻp tushganday ogʻir keldi, oʻsha momentdan boshlab maysaning oʻzi ham tirik qolgan qonli eslatma bo‘lib qoladi… qizil devorni eshitishdan oldin, Justin oʻzining ajdar taqdiriga qarshi chiqib, „bu zoʻr-ku shu“ deya joylashgan edi, shunda endi… yoʻq, omad emas, bu klass!