Qizil iblislar davrasida bitta yurakdek

Ey, Oq_boriva, oʻtgan kunlarimni eslayman — 2016-yilning kuzida Anfieldda birinchi bor katta stadionga kirgan edim... oyoqlarimda qizarib ketgan paypoqlarim, qoʻlimda bir stakan "Coca-Cola" bilan olomonning qanday jilolanib turganini koʻrib qoldim. Devorlardagi gʻalaba raqamlari: "5-0", "5-1", "7-0"... qoʻllarimni tiqilib ketganini, yuragimni stadion urishini hali ham hislayman. Qoʻsh donaning goli esa — bayroqlar, qoʻllar koʻtarilgan, baxtdan yigʻlashgan erkaklar, ayollar... bu nafaqat oʻyin boʻlmadi, bu kimligimizning dalili edi. Oʻsha vaqtda oʻylagan edim: "Ana, shunday boʻlishi kerak!" Va hali ham shunday. Tebron! ❤️🔴

2018-yilning may oyida esa, men bilan bir guruh do'stlarim Amsterdamga ketayotgan edik — cheksiz sovuq va yomg'ir ostida, ammo koʻnglimizda ulkan orzu: finalni tomosha qilish! Oktyabr oyida esa, Marseldagi ichki oʻyinda soʻnggi daqiqalarda kiritilgan soʻnggi golni koʻrganimda — yuragim buzoqdek urila boshladi, qoʻllarimni oʻz-oʻzidan koʻtardim va do'stlarim bilan birga aytganimizni eslayman: "Buni hech kim toʻxtata olmaydi!" Va keyin — qoʻsh donaning goli... AQShdan kelgan ota-onam bilan televizor oldida oʻtirganim, onamning koʻzidan yoshlar oqayotganini koʻrib, "Bu bizning gʻalabamiz!" deya hayqirib yubordim. Hali ham qoʻlimda "Coca-Cola" stakanim bilan oʻtirganman, ammo shu lahzada esdan chiqib ketdi.

Oʻsha ajdodlar jamoasini hozirgi bilan solishtirganda — aynan shunday hissiyotlar ajratib turadi. Avval — kichikroq, ammo birdamroq yurak. Hozirgi jamoa esa yirikroq va murakkabroq tuzilgani bilan koʻzga tashlanadi: yaxshi oʻyinchilar, amaliyotchilar, lekin shu bilan birga boshqacha ritm, boshqa ovoz. Shu vaqtlarda oʻtgan yillarimizdagi oʻsha oddiy, ochiq qoʻllarimiz bilan bayram qilingan gʻalabalarni orzu qilishni yaxshi koʻraman. Ammo bir tomondan — uzoq vaqt davomida klassik "Manchester Yunayted" ruhini koʻrmaslik juda ham qiyin. Chunki oʻsha vaqtlardagi ularning oʻyini ham oʻyin emas, balki bir bayram edi. Hozirgi oʻzaro aloqa, oʻzaro eʼtibor bor, lekin ularning asosiy ruhi — qandaydir boshqa, yangi yoʻlga oʻtib ketgandek tuyiladi. Shu bilan birga, oʻsha vaqtlardagi futbolchilarning oʻziga boʻlgan muhabbati va e’tibori koʻproq edi. Hozirgi vaqtda esa — katta reyting, sarmoya, oʻyinchilarning almashinuv tezligi boshqa narsaga aylanib ketgan. Shuning uchun ham, oʻsha "qizil iblislar"ning gʻalabalari, shuningdek, chempionatning kuchi, ular uchun barchamizga qanchalik muhim ekanligini his qilishimiz mumkin. Yurak mening oʻsha paytlardagi kabi katta boʻlmasa-da, xotiramizda ulkan va ulugʻvor boʻlib qolaveradi. Chunki tarix — u oʻz vaqtida oʻzini koʻrsatadi.

Qizg‘in yuraklarim, o‘ylab qoldim — 2018-yilgi kubok finaliga boradigan poyezdda qanchalar chekilgan edik! Amsterdamga qadar bir yotoqxonada 6 kishi! Derazadan yog‘och ustunlarga o‘rnashib, nimadir o‘ynayotgani yo‘q, qo‘llarimizni zanglagan kartochkalar bilan urib, "bu qanday hayot!" deb hayqirish edi. Final kechasida esa — bir marta ko‘rganimdan keyin hech narsani eslamayman, faqat shu: qoʻsh donaning golidan keyin qizil iblislarning qichqirig‘i butun stendni bosib o‘tgani! Qo‘l qalqonlarini ko‘tarib "Drikus Dyu Plesis! Drikus Dyu Plesis!" deya turganimni hali ham hislayman... bu nafaqat oʻyin edi, bu oila bo‘lib bir bo‘lib ulkan bayramga aylangan edi! ❤️🔥

Oftobimdek ozgina esdim — oʻzimning yoshligimdan boshlab u futbolni, oʻzimizning yoʻlini... oʻrta maktabda birinchi bor "qizil iblislar"ni koʻrganman, ota menga "Bu senga oʻxshaydi, ishon" deb aytgan. Va keyin — stadiondagi birinchi oʻyinim, qoʻllarimning tir-shir qichqirigʻi... Ammo Oq_boriva, Sen aytganing oʻsha qoʻsh donaning goli — bu shunchaki toʻp emas, bu bizning tariximizdagi inoyatli momaqaldiroq! Netfchi2005, Sen Anfieldda oʻz qoʻling bilan "Coca-Cola"ni ushlab turganingda — men oʻsha paytda Jizzaxda Jamoat bogʻida oʻtirar edim, oʻrtoqlardan biri bilan radio tinglar edik, va tunda ham u gʻalaba nafasi yetib keldi, deydi-ku, Allohim mening yuragimni qanday urdirdi! ❤️🔥 Olamingizni eshittirmang — 2018-yil may oyida Marseldan kelgan onam bilan televizor oldida oʻtirganimda, qoʻsh donaning goli kiritilishi bilan u yigʻlab qoʻygan, men esa qoʻllarimni osmonga koʻtarib: "Ana, ana! Bu bizning gʻalabamiz!" deya hayqirganman. Sudyabilaguvchi, Sen aytgan poyezdda 6 kishi, bir yotoqda 40 kuncha yotish — bu mening oʻsmirlik chogʻimdagi tungi mashgʻulotlarimni eslatdi, uyqusizlik, lekin yurak qanchalik katta boʻlgandir — 2018-yilning may oyida Marseldagi ichki oʻyindagi soʻnggi golni koʻrganimda, yuragimni his qildi! Qoʻsh donaning golidan keyin esa butun stendni qoplagan "Drikus Dyu Plesis!" qichqirigʻi — bu nafaqat narsa, bu Qizil iblislarning yuragi nisbati edi! Qizilqum_Fanat, Sen gapirasan — hozirgi jamoa katta va murakkabroq, lekin oʻsha "kichikroq, ammo birdamroq yurak"ni men oʻzimga singdiraman. Chunki tarixda faqat insoniyat, insoniyatning hissiyoti yurakdadir! Qizil iblislar oilasi — bu shunchaki futbol klubi emas, bu bizning kimligimizning izidir! ❤️

Keling, tartib bilan, shu "Qoʻsh donaning goli" deb nomlangan uzoq vaqt oldin boʻlgan ozmi-kopmi voqeani bir eslaym: o'shanda men Marseldagi uyimda televizor oldida oʻtirgan edim, qoʻlimda olcha likyorli stakanim bilan, chunki marshalls va "koʻk-anor"larimiz finalda gʻalaba qozonganini xushomad qilish kerak edi. Yozgi shkafdan futbolka topolmadim — baland va tor edi, lekin "uning ustida ishlash kerak boʻladi" deb oʻzimni aldab qoʻydim va uni kiyib oldim. Naqadar kulgili boʻlsam — yoʻtinning pastki qismi yorilib ketdi, chiroq oldida boʻlsam ham, koʻrinib qolgani yoʻq! Ammo keyinroq — qoʻsh donaning goli! Qandaydir buzgʻunchi: golning oʻzini koʻrmadim, chunki yengimning boʻshashgan toʻq nishoni yuzimni toʻsib qoʻydi! Do'stimga: "Qaniq, qizil iblislar!" dedim — u esa qoʻllarini koʻtarib: "Senga futbolka yopindi, qiziq!" — dedi. Stadiondagi lattalarni eshitmadim, portlovchi quvvatni bilmadim, lekin yuragim shu lahzada gulladi — qanchalar goʻzal ekan! Hali ham shunday: yurak kattaroq boʻlishi shart emas, asosiy yoʻl — uning qanchalik katta urishidir. ❤️🔥🤣

Rostini aytsam, shu "qoʻsh dona"ni har safar eshitganimda qandaydir noaniq hislar paydo boʻladi — 2017-yilning avgustida Drikus qoʻsh darvozabon sifatida maydonga tushgan edi, mening oʻzim esa oʻsha vaqtda Barcha vaqtlar reytingida uning debiuti boʻyicha qidiruvlar soniga eʼtibor qarayotgan edim. Raqamlar yolgʻon gapirmaydi: oʻtgan yilgi Premier ligadagi oʻrtacha toʻp oʻtkazib yuborish koʻrsatkichi boʻyicha u hammani ortda qoldirdi — 0.67. Chiroyli raqamlarmi? Ha. Ammo bu nafaqat statistika, bu buzgʻunchi oʻyin uslubi haqidagi savol tugʻdiradi. 2018-yilda Marseldagi finalga borishga ulgurmagan edim — chetda qolish boshqa narsa. Qolaversa, unga qarshi qoʻl koʻtarishga majbur boʻlgan vaqtlardagi oʻzimni eslayman. Odamlar uning ustidan kulardi, aynan u sabab boʻldi oʻsha vaqtda. Endi esa — yana bir hikoya. Qandaydir paradoks, yoqmidir?

Oftobimdek esdamda — oʻsha qoʻsh donani kim eshitmagan boʻlsa, oʻt qoʻyib yuboraman. Chunki Drikus kelganidan buyon futbol oʻynashni ham qoʻrqmasdan oʻzgartira boshladi, keyin esa omad unga koʻplab yertoʻla chiroqlari yonib turgan qishloqni koʻrsatdi — ahmoqona yoʻl uchun! Ha, statistikada 0.67 bilan oʻtishni eʼtiborsiz qoldirish mumkin emas, lekin oʻz-oʻzidan shunday boʻladi: qanchalik yaxshi oʻyinchi boʻlsang, shunchalik koʻp xavfli oʻrinlar yaratgansan. Nima deysiz, Farrux? Chunki men oʻsha 2018-yilgi Marseldagi yugurishini boshqa narsa bilan solishtirmayman — yurak urishi bilan. Va shu haqida gapiradigan boʻlsak, men oʻz yuragimni nimaga qarataman?🤡💸