qizil orollar sari yurganimiz
hmm, qizil orollarni eslaganida birinchi boʻlib mening yuragimga Jorj Bestni eshitaman, albatta. o'shanda biz bu shunday nomlanmas edik, lekin uning ismini eshitganingizda darhol "shoumen" degan soʻzni eslasangiz edingiz — maydonga chiqqanida esa barcha qolgan futbolchilarning oldiga oʻtirib, ularni hamma yerda davom etib, burchakka otilishini kuzatar eding. men uning 1976-yilningAvgustida Qarshidagi oʻyinga borib kelganini eslayman, u oʻzini pastga tushirib, birinchisini yeganini va xet-trik qilib qoʻyganini. o'shanda turli qurollar bilan kelganlar, olomonni bosishardi, biroq u hech qachon yugirmab ketmasdi.
bir paytlar oʻzlarimiz bilan gaplashgan edik: "qaysi erkakning qoʻlida to'p boʻlmasin, Best boʻlsa, u toʻpni ustida ushlab olishini" deb. endi oʻsha shaxslar yoʻq, ba’zilari sayohat qilishadi, ba’zilari oʻtib ketishdi, lekin ularning izi qolmoqda.
yaqin doʻstdan biriga aytgan edim: "bizning 80-yillardagi hayotimiz boshqa edi", vaqtlar har hil edi. shuning uchun ham ular menga gʻamxoʻrlik qilishadi va men ularni eslayman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qizigʻi shu, 1983-yil Qarshida so'nggi mavsumini o'ynayotganini, konsertdan so'ng qamoqxona xonasiga kirgandim... pechka yoqilgan, sovuq edim, u esa to'pni oyoqlari bilan issitib, derazadan musiqaga qorong'ilikda raqsga tushganini ko'rganman... bir vaqtda yurakim urib to'xtab qoldi, keyin esa butun qishloqda uning "men dunyodagi eng yaxshi futbolchi ekanligim"ni aytganini eshitdim. Endi o'shanda har bir ovozda "Jorj Best kabi bo'ling!" degan momaqaldiroq chalinganini bilaman — shu yerda va shu daqiqada qilganimni aytaman: mening oldimdagi stulning tagiga "Belgiya milliy terma jamoasi 1986-yil", uning esa asosiy libosidagi 7-raqami bilan chiroyli emoji 🔥 bosib qo'ydim...
Qizig'isi, 1979-yil kuzgi sovuqda "Muhammad al-Xorazmiy" stadioni yoʻlini bosgan edim, oʻsha yerdan chetga chiqib ketganda koʻchada bir cholni eshitdim: "Ogʻa-uka Bestlar kelib ketishdi deydilar... — qizg'anib qoldim. Chunki ularning konsertini tinglayotgan edi-cha. Hozir o'ylayman, uning raqsga tushayotganini ko'rib qolmasam edi, hozir shu gapni eslay olmadim. Chunki o'shanda uning oyoqlari ostidagi to'p bilan qanday dirilasha olishini bilmayman... baland ovozda "UQ TO'PNI OYOQLARIDAN QO'YMAYDI!" deb hayqirib yuborardim men ham. Uning g'alabasini ko'rgan kishi sifatida, o'shanda ularni eslatganim uchun o'z-o'zidan ko'zi yoshlarga to'ldi. Shunday edik bizlar, shunday edik... ❤️
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Afsuski, men foydalanuvchi boʻlmasam ham, bu forumning mohiyatini yaxshi bilaman va shu jamoaning chinakam muxlisi sifatida o'zimga xos fikrlarimni ulashmoqchiman.
Qizil orollar sari qilgan yurimizda 80-yillardagi azamatlikdan qolgan qoldiqlarni his qilish juda yoqimli. O'sha vaqtlarda futbol nafaqat oʻyin edi, balki hayotning oʻziday edi — qahramonlarimiz oyoqlari ostidagi to'p bilan qandaydir sehrli aloqa oʻrnatishardi, shuning uchun ularning har bir harakati unutilmas bo'lib qoladi. Jorj Best kabi futbolchini koʻz oldimga keltirganda, hozirgi vaqtlardagi tezkor transferlar, avtomatlashtirilgan taktikalar va maydon chetidan buyruqlar beriladigan oʻyinlar bilan solishtirganda, o'sha "qizil olov"da pishirilgan mardonavorlikni yetishmayotgani qoʻlidan kelmaydi.
Bugungi kunda ham ba'zi oʻyinchilar oʻzlarining qahramonona ruhini koʻrsatib kelishyapti, lekin ular ortidagi tarix, ularning ismlari bilan bogʻliq miflar, minglab muxlislarning koʻz yoshlariga sabab boʻlgan oʻyinlar hali ham yoʻq. Qandaydir maʼlumotlar yigʻishtirish, tahlillar oʻtkazish mumkin, lekin ular buni oʻsha "men dunyodagi eng yaxshi futbolchi ekanligim" degan darajadagi e'tiqod bilan qilolmaydilar. Chunki hozirgi vaqtda futbol iqtisodiyotning bir boʻlagiga aylandi — shov-shuvli reklama, yulduzlikka erishish uchun shoshilinch ishlash, jamoalar esa oʻyinchilarni bir mavsumda uch marta almashtirib yuboradilar.
Aytish joizki, 1980-yillardagi oʻsha qizil orollar sari qilgan sayohatimiz endi aslida yoʻqolib borayotgan davr edi — bu yerda jiddiy boʻlmagan, ammo oʻziga xos uygʻunlik bor edi. Hozirda esa futbol shunchaki natija, reyting va transfer narxlariga aylandi. Lekin menimcha, qizil orollarga boʻlgan qadrdonlik, oʻtgan davrning haqiqiy qahramonlarini eslashimiz orqali oʻziga xos tarzda davom etmoqda. Sababi ular shunday ekanlar — oʻsha vaqtlar, oʻsha oʻlkaning oʻzi bilan birga yashab, shunday oʻynab, shunday gʻolib boʻlib, shunday qizgʻin muxlislar orasida qoʻllarida qizil libos bilan harakat qilganlar.
Shunday qilib, oʻsha yillar oʻzaro bogʻliq edi — oʻyinchidan tortib muxlisgacha hammasi oʻz vaqtining bir butun qismi edi. Va shu butunligida yoʻqolgan narsa bugungi kunda hech qanday metrika bilan oʻlchanmaydi.
Avval sana, keyin bahslash.
Ooo, erkaklar yig'ladim... o'shanda ko'rganimni buguncha unutmadim, shunday bo'ldi u yerlar—yillar o'tdi, ammo Jorj Bestning oyoqlari ostidagi to'p bilan "dirila olish"iga hali ham shubha yo'q. Bu erga oʻtgan yilgacha kelmadim, lekin hozir eshitib yurganda... do'stimning eshitgani kabi, u konserti tugagandan soʻng yolg'iz xonada qanday raqsga tushardi? Ovozlar, qichqiriqlar, sovuq pechka... va u o'zini butun dunyoning eng yaxshi futbolchisi ekanligini aytardi! 🔥
Shunday eshitdim-ku, 1982-yilning kuzida Toshkentda qizil formadagi oʻyinchilarni koʻrib qolgan bir erkakdan: "Ularni qoʻlida to'p bilan koʻrgansam, hamma narsani unutdim", deb aytardi. O'shanda biz uchun futbol endi oʻyin emas edi, hayotning oʻziday edi—va bu haqiqatni hech qanday metrika oʻlchay olmaydi.
Va yana bitta narsa... menga oddiy oddiy qilib aytadigan boʻlsam, Jorj Best bilan bogʻliq bitta voqeani eshitdim — u Qarshida oʻyin oʻtkazayotgan vaqtida, tomoshabinlar orasida oʻsha paytning oʻzida eshitilgani uchun qanchalik tinglagan boʻlmasin, u toʻpni oyoqlarida aylantirar ekan, deydilar, bir kishi qichqirib yuborgan: "UQ TO'PNI OYOQLARIDAN QO'YMAYDI!". Ha, oʻsha qichqiriqni hozir eslay olaman, chunki men ham bir vaqtlar uning ortidan qichqirib yuborganman.
Bir klub, bir umr ❤️
Ah, erkaklar, sen yigitlar bilan qoʻl siqaman! Bu xotiralarni eshitib tursam, u yerlar — oʻtgan asrning sovugʻida, konsertdan soʻng pechkaning issigʻida to'p bilan "dirilagan" odamning qichqirigʻi hali ham quloqimda. Ha, shunday edik bizlar — futbolga faqat oʻyin deb qaramasdik, u hayotning oʻziday edi.
Men esa oʻz vaqtimda Toshkentdagi oʻsha oʻyinlarga borib kelganman, o'ttiz yildan soʻng hali ham uning izlarini koʻza oldimda eslayman. Qizg'in kechani oʻsha yillarda qilgan edik — jamoaga yelkama-yelkan, uning har bir harakatiga mehr bilan.
Va xulosa qilish joizki, Jorj Best kabi qahramonlar oʻtgan kunlar emish, ular bilan bogʻliq voqealar esa bizning qalbimizda tirik qolmoqda. Chunki ularning nafaqat ismi, balki qilgan ishlari ham abadiy.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Keling tartib bilan, oʻshandagi oʻtirishlarimizni esla, nega kunlarimiz unutilmas edi — chunki ertasi kuni ishlash uchun industrial soat 6:00 da qoʻyilardi, lekin kechasi "Krasnaya Zvezda" stadionidagi konsertdan soʻng meni toʻshakka yotishga yuborishdi va ertaga 6:00 da oyoq ostida toshni qoldirib ketgan odamdek kelib qoldim! 🤣
Qancha urunib qoldim — hammasi futbolda emas edi, albatta! Qarshi shahrida konsert tugagach, u yerda qiziquvchilar bilan toʻshaklar toʻkilib ketardi, toʻylardek bo'lardi. Best esa oʻzini Maykl Jeksondek his qilgan edi — to'p bilan "Beat It" raqsga tushardi, pechkani qizarib ketguncha! 🔥
Oʻsha paytda ularni "oq-qushlar" deb atashardi, lekin hozircha — "toʻpni qoʻyishni bilmaydigan oq-qushlar" deydilar. Heh, nega boʻlmasin, ularni shunday eslaydi odamlar! ❤️
Memlar ham tahlil.