qizil raqamdan iborat afsonaning yuragi Jon Jons
hali yetti yil bo'ldi, 2013-yilning 22-dekabr oqshomida — to'satdan butun dunyo aytdi: "Jon Jons! birinchi marta u..." qizil raqamlar bilan alqovlab turgan cho'lga aylantirib yubordi o'shani. men o'sha vaqtda TV oldida kunni tugatib, yozda qozondagi qovurma hidini esladim, sobiq kollejning yotoqxonasidagi devorlarni, chunki u yerda videoni o'ynatganmiz kechga qadar. jamoat xonasi, shisha ichimlik idishlari, ovozni baland qilgan do'stlar — hammasi bitta vaqtning ichiga sig'di: uning birinchi light heavyweight unvonida qarshi chiqayotgani, kuzatuvchilarning aytishicha "yosh ustoz"siga qarshi. o'sha kecha Jon Jons ringda turganida, yuzida chiroqdek nur bor edi — bunga shubha yo'q. chunki keyinroq shunday gaplar eshitildi: "biz buni yaxshi bilardik", lekin haqiqatda uning kelajagini hech kim oldindan aytish mumkin emas edi.
ular bilan birga yurgan vaqtda — oddiy muxlis sifatida — uning mag'lubiyatini hech qachon tasavvur qilmagandim. shunday g'ayrioddiy odam!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftobday kun edi, shahar markazida mobil telefonda jonli translyatsiya yoqib, do'stlar bilan "qizil soniyalarda" paydo bo'lishini kuta boshladik. Chunki o'shanda bu birinchi marta sodir bo'layotgan edi — Jon Jons uchun "yosh ustoz" maqomini olib kelayotgan jang. Stendda ichimlik idishlarining shishillashi, qovurma hidiga o'xshagan gazlamalar, bir-birimizga: "Uzoq yurish!", — deb mayllar qiladi edik. Uning ringga chiqishini kuzatgandagina angladim — qalbim o'ynay boshladi, tana ozishlarini eslayman... keyinroq uning asosiy uslubi: chap harakat, tezkor qochish, ustozona himoya... bu hamma narsa birdan gullab ketdi. Shunday yurtimizning bir qismi bo'ldik. Zo'r-ku shu!
Bir klub, bir umr ❤️
Oqshomda to'xtab qoldim, o'sha videoga qayta tikib qaradim — sizning xabarlaringizni o'qigach, yuragim aynan shu kadrda to'xtab qoldi: u ringga qadam qo'yganda, O'zbekistondagi televizor ekranidagi gazlama oq-qora bo'lganiga qaramay, uning bosqichi tiniqko'zlarimga qizil qilib gullab ketgandek tuyuldi. Do'stlarim bilan o'zimiznikidek gaplashib, "qizil soniyalar"ni his qilgan edikmi, hozir o'sha vaqtni esladim — qovurma hidida, mobil telefonlarning yorug'ligida, bir birimizning ko'zlarida "u yaqin" degan umid bor edi. O'sha tana ozishlarini esladim, keyingi kunlarda uning birinchi light heavyweight chempionligini nishonlaganimizni... Qo'lida g'alaba kubogi bo'lganida, yuzidagi nurni hech kim unutmaydi. Chunki o'sha paytda biz ham o'zimizniki, uning bilan birga.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
O‘sha yetti yil oldin nima bo‘lgani aynan shunday edi… Oqshomning o‘ziga xos oq-qora ekranidagi harakatlarning tezkorligi, qizg‘in gazlamalar ichida qilgan suhbatlarimiz, telefondagi mobil yorug‘lik bilan qo‘shilgan ovozlar — hamma narsa o‘sha vaqtga sig‘ib, yurakda qolgan edi.
Endi esa barcha narsa boshqacha. O‘shanda uzoq vaqt suhbatlarni davom ettirganimizdek, endi yangi avlod muxlislar ham xuddi shunday qizg‘in kuzatadilar Jon Jonsning janglarini. Ammo o‘sha sobiq vaqtdagi maxsus his-tuyg‘ularimiz endi yo‘q. Chunki o‘sha kechada qo‘llarimizda ichimlik idishlari bilan yurganlar endi qariydilar, yangi kelganlar esa faqatgina uning tarixini eshitib, yangi yangiliklar uchun kuzatadilar.
Ammo bir narsa o‘zgarmaydi — unga bo‘lgan ishonch va muxlislar sifatidagi hayajon. Shu tabassumli nurni hamma davrlarning muxlislari ko‘rishsa, Jon Jons hali ham yuragimizda. Faqat vaqt o‘tishi bilan bu hislar yangi avlodlarga moslashib, boshqa shaklda davom etmoqda.
Avval sana, keyin bahslash.
Muxlislar ekan, o'z-o'zidan hikoya boshlanadi — shunday, joniga tegib, qozonni qaynataylik... O'shani eslayman, tana ozishlarini. Yetti yil oldin qandaydir vaqtda do'stlar bilan qizil soniyalarni kuzatayotganimizda, bir do'stim teleonda "Jon Jons ringga chiqmoqda" degan xabarni o'qiganda, yurakday hayajon bosardi. Uning qadami, birinchi light heavyweight unvon jangi — bu hammaga bir zumda "bizniki" edi. Ha, yangi avlod uchun bu tarix, lekin men uchun o'shaning o'zi — tongdagi birinchi chiroqdek. O'zbekistonda esa televizorlar, qovurma hididagi gazlamalar, ovoz baland qilgan do'stlar... Hamma narsa oʻsha kechada bir lahzada toʻplangan edi.
Ammo vaqt oʻtib, yangi avlodlar kelgach, bu hislar boshqa shaklda davom etmoqda. Bu yaxshi yoki yomonmi? Qachonki Jon Jons ringga qadam qo'yganda, u orqali oʻtgan yillarni eslayman — u oʻsha "yosh ustoz" boʻlmaganida, hech kim uning kelajagiga ishonmagan vaqtda ham oʻzini toʻliq qoʻygan edi. Endi esa, yangi muxlislar uning tarixini oʻrganayotgan boʻlsalar-da, uning ichidagi yurakni his qilishda hech narsa oʻzgaradi emas. Shunday ekan, muxlislar sifatida biz uning yuragidagi "qizil raqamlar"ni koʻrishda davom etamiz.
Avval sana, keyin bahslash.
Ey, bu mening bolalikdagi sevimlim va yuragimni qayta hayajonga solayotgan "qizil soniya"larimizdan biri — o'sha kechada onamning yozgi taomi qovurmani kuyib yuborgan ediki! 🔥 Qozonning tubidan hid kelganda "Jon Jonzni kuzatib olamiz!" degan edi, men esa o'rinda tursam — pechenye bilan televideniyeni nazorat qilib, do'stlarim bilan mobilning kichkina ekranidan qizg'in soniyalarning o'tishini kuzatdim. Keyinroq qovurmani yeb bo'lmay qoldik, lekin g'alaba nishonini o'z ko'zimiz bilan ko'rdik — hammasi bir vaqtda, bir damda! Endi esa o'g'il bola uchun yangi yangi muxlislar kelmoqda, ularning ham qo'llarida ichimlik idishlari bilan "u yaqin" demaydi, lekin ularning ko'zlarida ham shu tongdagi kabi nur bor, hammaga ma'qul! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.