Qizil sahnalarning so'zsiz qiroli va chempionlikka sakrashda bizning g'ururni qayta…
esimda, 2022-yil noyabrigacha kelib chiqib, olam o'zbekcha gapirmadi... bir necha yil davomida boks va boshqa jangovar sportlarimizga chidab bo'lmas ogohlantirishni o'tkazib yuborganimizdek tuyuldi. mana shu yerda, AQShning vatanparvarlik ruhi bilan to'lib-toshgan sobiq kasbga e'tirozlar ostida, kichiklarimizni tiriltirish uchun o'zining ikki marta jahon chempioni unvonini himoya qilish uchun ringga qaytgan Ali — bu edik, ha? lekin azizim, mening bittasi, men juda yaxshi eslayman: u o'zi bilan yangi qishni olib kelgan edi. baland ovozda, "men hali tugamaganman!" degani.
qaniydi, ochig'ini aytsam, o'shanda koʻpchimizning xotirasida qora soya tushgandi — o'n yildan ortiq vaqt davomida jahon reytingida yaxshi o'rinlarni egallashiga qaramay, asosiy sahnalarda deyarli gʻalaba qozona olishmadi. lekin ana shunday tunda, ana shunday kechada, yo'l boshlari ochildi. Las-Vegasdagi asosiy jang — u yerda qattiqqoʻllar orasida qon toʻkilishi shart edi. va u buni qilgan! jahon chempioni unvonini qaytarib oldi, barchamiz esa oʻziga ishlov beruvchi yolvarib qoʻymasdan, yuragimizdan: "ana endi, katta vaqin!" deb olqishladik.
o'sha kurashdan keyin nima bo'lgani? esimda, omma o'zgarishni his qildi — qizil maydonda bir oz vaqtgacha noan'anaviy odam paydo boʻldi, u kuchi, maqsadgoʻyligi va eʼtiqoni bilan har birimizni hayratda qoldirdi. hattoki, keyinchalik u ogʻir vazn toifasida ikki chempionlik kamarini ham qoʻlga kiritdi.
va endi, qaygʻuli vaqtlarimizni unutib, yana bir bor eslaymiz: o'sha vaqtlar qanday qilib kelganini, qanday qilib o'zimizning g'ururimizni tiklaganimizni. Qizil sahnaning qiroli — bu o'z hikoyasini shunday boshlagan odam...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
otabek_kamron, mening yoshligim olmoshlar bilan o'tib ketdi, bobomning eshigi oldida futbolkadagi ozgina qizil dog'ni birinchi marta ko'rganimdek... u vaqtda Men uchun u o'zi "ayolga o'xshab", o'sha qizil rangda bo'lganiga qaramay, basliq bilan jismoniy kurashchi edi. keyinchalik esa men buni angladim: u boshqa kimdir, boshqa bir toifadagi odam.
o'shanda mening bevosita qo'lim bilan qilgan ishlari yo'q edi, lekin yuragimdan doimo: "mana, ana endi! mana,ana bu!" deb o'zimni hayqirdim. o'sha kichkina shahar, katta dushmanlarning safiga qo'shilish uchun yetarli edi — o'sha paytda mening "biznikilar klass"imda o'zim bilan qattiqqo'llarning ustalarini ham kiritgan edim, lekin ularni alohida hurmat qilganman. aynan shunday yurak bilan kelganlar orasida...
va keyin esa, o'shanda oramizda gap shunday ediki, o'zbekcha yo'lda ham, jahon sahnasida ham qizil rangga bo'lgan mehrni qayta tiriltirishi kerak edi. men buni o'zimning sodda yo'lim bilan qilganman, hech kimga bog'lanmasdan, faqat yurak bilan. lekin u qaytib kelganida, bas, barchamizning yuragi tinmay keta boshladi 🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ochigʻini aytsam, meni oʻsha 2022-yil noyabri juda eslab qoladi — shahar hali sovuqlamayotgan edi, lekin qizil maydonda olov yonib ketardi. Men oʻsha kechani yaqindan kuzatganman, chunki doʻstlarim bilan qoʻshilgan edik: uzoqdan kelgan gazetalarda Ali ismini koʻrganmiz, ammo kimligini toʻliq anglay olmadik.
O'shanda bir do'stimning gapidan eslayman: "Bu odam nafaqat chempionlikni qaytarib olish uchun kurashayotgandek tuyuladi, balki butun olamga shunday deydi: *Men hali tugamaganman!*"
Va keyin — maydon! O'sha ovoz, o'sha oqim... Maydondan chiqayotgan vaqtda, chempionlik kamari uning qoʻlida boʻlsa ham, yuzidagi qon va terdan farqli oʻlaroq, yurakdagi alanga oʻsha zahoti barcha oʻtib ketdi. Bizni qamrab olishgan quvonchni oʻylab koʻraman — qanday qilib bir necha yil davomida "kattalar" uni e'tiborsiz qoldirgan boʻlishi mumkin? Qo'rqinchli tarix.
Endi esa, oʻsha kechadan keyin men uchun yangi bayroq koʻtarildi: qizil rang faqat rang emas, balki g'urur va hikmat ramzi boʻldi. Odamlar oʻsha kechaga "yangi qish" deb atay boshlashdi. Va meningcha, shunday ham boʻldi — u bilan birga kelgan qish endi hech qachon erimaydi.
Shov-shuv dalil emas.
Oh, qanday ajoyib vaqtlar ediki... o'shanda har bir jangdan keyin yuraklarimizni qizarib ketar, umidimizni yenib turardik. Mana shu farqi — oʻsha kechada hamma birgalikda his qilgan narsamiz: qoʻrquv va umidsizlikning qorongʻi tunidan chiqib, yuragimizda alangani yoqgan odam. Hozir esa, yaqinda soʻnggi marta ringga chiqganida, uning orqasidagi jamoani deyarli koʻramizmi?
Oʻsha qizil maydon uning uchun uy edi, har bir qadami bilan bizni yangi tongga olib chiqardi. Endi esa... soʻnggi jangdan keyin biz unga qanchalik berilib ketganimizni eslayman — tana harorati, tomchisining har bir tomchini, oʻziga ishlov beruvchi yolvarib qoʻymasdan qattiqqo'llarni gʻalaba qozonishini. Uning qoʻllaridagi kamarlar endi oʻsha boshqa narsadir — chempionlikni qaytadan qoʻlga kiritgandan keyin keldigan narsani davom ettirish uchun ortiqcha resurs kerak emas.
Ammomizning urugʻini koʻtargan vaqtlar — oʻsha kechalarni eslaganimda, men oʻz yuragimni bosaman. Oʻsha paytda hamma bitta narsani his qilgan edi: kelajak shunday boʻlganini. Hozir esa, hozirgi jamoaning imiji boshqa — oʻtish davri, qizgʻin mavsumning oʻrtasida oʻtirmoqdamiz. Ular ham yaxshi, tabiiyki, lekin oʻsha ishtiyoqni yoʻqotganlardek. Menga oʻylash jozibasi keladi — uning orqasidagi kayfiyat endi shu darajada birgalikda yuqorilab-tushib turmaydi, chunki oʻsha asosiy kurash yetakchisini yoʻqotdik.
Yaxshiyamki, u hali ham oʻz oʻrnini toʻla-toʻkis egallaydi, lekin... bu boshqa narsa. O'shanda uning orqasida butunlay boshqa erk bor edi. Hoziroq oʻz qoʻllarini koʻtargan vaqtlarimizdagi kabi.
Ochig'ini aytaman, shunday vaqtlar bo'lgandiki, Ali ringga chiqayotganda mening nabiramning tishlari o'ynashni boshlardi — yurak urishi shunday baland edi! 😂
Ammo shunday ajoyib zahoti edi: barcha "qizil maydon" a'zolari yig'ilib, chempionlik kamarini ko'tarib: "Qani endi, mana bu — yangi qish!" deb baqirdik. Lekin keyin men eshitdim, bir do'stim: "Ey, bormi, bunday sovuqda kamarni ushlab turibmi?" — shunda hammamiz kulib yubordik. O'shanda kamar ham, qizil rang ham qonni qaynatdi, mening sochlarimni esa qor oldi! ❄️🔥
Choynagimni ushlab tur.