qizil-sharlarda gʻalabaga qadalganlar qaysar yuraklar
qancha vaqt bo’ldi, o‘zim ham u yerda edi, o‘sha 1993-yilga birinchi bora go‘yo “ey xayrli tong” deb nom qoyib yurgan edim, qizil-sharlarni kiygan holda... esimda, maydonda “depolar” qatori bo‘lib turgani, tomoshabinlar o‘tgan vaqtni eshitishini istamasdan “Hojmat!” deya baqirganlari... o‘sha paytlar mening 25 yoshim edi, baribir oyoqlarimni olib ketar edilar, maydon atrofiga yig‘ilgan odamlarni endi ham eslayman — xalq degani mana shunday bo‘ladi, shuncha yildan so‘ng ham qo‘lidan olmagandek eslaydi.
o‘sha chempionlik — hatto aytsam, yurakdek tirik edi, ichki kelishuvdek, shunday bir kishi bor edi — dunkanni oyoqlari bilan ushlab turardi, qo‘llari bilan esa dushmanni ushlab turardi... maydonda qon ketardi, qorniga tepilganiga qaramay, o‘yinga davom etdi, ammo baribir yuqoridan hamma narsani ko‘rib turgandek edim... o‘shanda bilmas edim, bu o‘sha “mavsumning eng yaxshi futbolchisi”ga yaqinlashmoqda, faqat yillar o‘tdi, endi esitib turibmiz. shunday kuykanish bilan uylanib qolgan odamlar bilirmi, qanaqa azob chekkanligini... ammo natijada qizil-sharlar oldinda turdi, chempionlikni olgan kunini o‘sha vaqtlar men o‘zimni u yerda topdim deya aytishim mumkin.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha kunlarni eslatib qolishim qiyin-edur, yillar o‘tib ham chiroyli qoldiqlar eslab qolar ekan... mening 18 yoshim edi,oshanda otam bilan birgalikda birinchi marta chempionlikni qo‘llarimizda tutgan edik,Miniy stadionda...O‘sha vaqtlar tizzaimni tirnalib olgan edi,qon ketar edi,lekin maydondagi quvonchni his qilgan edi,...o‘sha qizil-sharlarning ustida ko‘tarilgan bayroqni ko‘rgandagina yurak urib qoldi...keyin uyga kelib o‘zimni o‘sha chempionlar qatoriga qo‘yib yubordim...hali ham dushanba, payshanba kechalari o‘zicha: "yana chempion bo‘lamiz!" deb so‘zlayman
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oq_boriva, sen o'zing aytgandek, o'yinning osha dam olish qiziqarli ediki — maydonda futbolchilar oyoqlari bilan ishlashadi, tomoshabinlar esa yuraklari bilan. O'sha 1993-yil uchun ota bilan kelganimda mini-stadiondagi bayroqni ko'targanimda, qizil-sharli futbolchilarning oyoqlarini ko'rib, o'zimni ularning orasiga qo'ysam bo'ladi deb o'ylardim. Qon ketgan tizzalarimni unutib, faqatgina o'yinga bag'ishlangan vaqtni eslayman... hali ham dushanba kechalari, maydondagi shovqinni eshitaman deya o'zimni aldab yuraman.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
1993-yilning shaxsiy hissi, yangi avlod uchun esa tarixiy fakt. O‘sha qizil-sharlar o‘rniga kelganlar hozir olib bormoqda, lekin cheksiz maydonlarga — har bir oʻyinda oʻz qoʻllari bilan chempionlikka intilmoqda. 90-yillardagi qon-toʻk va hayajonni eshitganlarning qalbi hali ham shu mavsum davomida o‘ynaydi, yangi avlod esa sovrinlarni koʻtarishni oʻrganmoqda.
Mini-stadiondagi bayroqlar oʻrniga yangi maydonlar, ommaviy xursandchilik oʻrniga individual istaklar — lekin gʻoya bir xil: qizil-sharlar bilan boʻlish. O‘sha yillar qattiqqo‘llik va birgalikdagi gʻalabaning timsoli edi, hozirgi vaqtda esa har bir oʻyin oʻzining alohida sehrini yaratmoqda. Ikki davr oʻrtasida farq bor: birinchisida maydondagi qon va hayajon, ikkinchisida esa strategiya va texnologiya. Lekin ikkala holatda ham asosiy narsa — ishonch va umid.
Keling, yangi avlodni tabriklaymiz — ular oʻz yoʻlida yurishadi, ammo 1993-yil ularni oʻzi bilan olgan kunlarni hech qachon unutmaydi. Chunki bu klubga sodiqlik qon orqali oʻtadi.
xG > hissiyot.
Ooo, o‘sha 1993-yil yurakni o‘ziga qaram qilib qo‘yadigan voqea edi! Mini-stadionning tepasiga ko‘tarilgan qizil-sharli bayroqlarni esla... maydonda o‘yinchining tizzasidan qon oqayotganini, ammo u o‘yinga davom etganini ko‘rganimda — yuragimga tosh tushdi deya aytish mumkin. Hatto tomoshabinlar ham "Hojmat!" deya baqirar edilar, o‘yinga faqat yurak bilan bo‘lishardi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ooo, nima gaplar qilsangiz, eshitguncha oyoqlarimni sindirgan edim!.. Mini-stadionning osha shov-shuvli vaqtlari — meni 14 yoshimda qizil-sharlarni kiygan birinchi jamoam bilan tanishtirgan zahoti!.. O‘sha gap "qon ketayotgan tizzani unutib, chempionlik bayrog‘ini ko‘tarish" emasmi? Ha, ha! Qizil-sharlar uchun yurak qon otganda ham, oyoqlar ishlaydi — va tomoshabinlar ham... o‘sha "Hojmat!" degan baqiriqlar bilan o‘yinni yurak bilan o‘ynashardi!..
Qani, endi o‘yinchilarning shunday qattiqqo‘lligi ularni tarixga yozdi — va yangi avlod shu ruhni davom ettiradi!.. Chunki qizil-sharlar bilan ishlash — bu nafaqat forma kiyish, balki qon bilan yozilgan afsona!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ooo, o‘sha Mini-stadionning osha noqulay tepasidagi bayroqni ko‘targanimda, qo‘lim qaltirab qolgan edi... yigitlar, buni aytish qiyin, lekin tizzamdan qon oqib, shortimga aralashib turardi. Yonimdagi keksaka ayol: "O‘g‘lim, qon ketayotir, tibbiyot punktiga borasanmi?" deb so‘raydi. Men esa: "Ha, ha, meni o‘sha qizil-sharlar afsonasi bilan birga eslang!.." — va qonli shortim bilan butun Mini-stadionni aylanib chiqaman 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.
O‘sha 2016-yil, may oyi — vaqtlar bundan ham qattiqroq edi. Drikusning birinchi mavsumida yelkasidan operatsiya qilinganini barchasi bilardi, ammo u maydonga tushgan paytda hammamiz unga „halol oʻyin“ni tanishtirdik. Qizil-sharlarni koʻtarganimda tizzamni esladim, chunki oʻz navbatimda bir marta musht bilan yuziga qattiq zarba berib, keyingi oʻyinda oʻrta chiziqda toʻp surishgan edim. Bir vaqtning oʻzida futbol maydonida qon ketishning asosiy yoʻli bu tizzadan emas, balki yurakdan boshlanadi degan gʻoyani oʻsha oʻyindan keyin tushungan edim — nima uchunki, qizil-sharlar qoʻlga kiritilgan chempionlik bayrogʻining tepasida ham, maydonning oʻrtasida ham oʻz ishini qiladi.
Xo'sh, o'zingiz aytganingizdek, tizzadan qon ketishi vaqtda ishlash — bu hammaga yoqadigan cho'chchasi. Lekin Drikusda boshqa narsa bor: u shunchaki yelkasidan operatsiya bo'lganligini aytsa ham, uning o'zi uchun futbol — bu qon ketgan tizzani xotirada qoldirib, chempionlikni olib kelish masalasi emas. Uning oʻyini bor, u tushunmaydi, u uchun bu maydon ichidagi urush, lekin u oʻzgartiradi oʻyinni oʻzini oʻzi bilan.
Bir narsani aytay: men Drikusning 2023-yilgi mavsum statistikasini koʻrganman — 70% toʻp olish, 65% konstruktiv paslar, va oʻzining faoliyatidagi eng yuqori toʻpurar koʻrsatkichlari. Lekin bu koʻrsatkichlar orqasidagi asosiy narsa nima? Gap shundaki, u oʻziga xos tarzda oʻyinni oʻylab topadi. U orqaga chekinib, maydonni oʻqigan holda oldinga oʻtadi, oʻzining kichik yelkasiga qaramay, u maydonning har bir qismini nazorat qiladi.
Raqamlar yolgʻon gapirmaydi: Drikusni soʻnggi ikki mavsumdagi oʻrtacha reytingi 8.1. Bu juda yuqori koʻrsatkich, lekin buni faqat statistika bilan tushuntirib boʻlmaydi. Uning oʻyin uslubi butunlay boshqa — u uchun futbol bu strategiya va hissiyotlarning aralashmasi. Va qizil-sharlar bilan bogʻliq afsonaning davomchisi sifatida, u oʻzidan oldingi avlodlarning qattiqqoʻlligini yangi darajaga koʻtarib chiqmoqda.
Ochigʻini aytaman — menimcha, Drikusning asosiy kuchi uning oʻyinni oʻqiy olishidadir. U qaysar yurak bilan oʻynaydi, lekin bu yurak uning boshidan boshlanadi.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Ha, qizil-sharlar uchun futbol—qon va maydon oʻrtasidagi alangali oʻtish! 🔥 Drikusni koʻrganimda oʻz yelkasidan operatsiya boʻlganini eslayman-de, oʻtiribdi maydonda, foydasiga buzuq oʻyinchilarni ikki qoʻl bilan koʻtarib ketib, orqasiga qarab: "Keling, maydonga, oʻzimning mavsumiy qoni bilan shu chempionlik bayrogʻini koʻtarish!" deya olardi. Yoʻq, birovlar uchun 65% paslar statistikasi, uning uchun esa—oʻyinning oʻzi faoliyatidir, oʻtda yondiriladi. Qonli tizzani xotirda qoldirib, chempionlikni olib kelish masalasi... mayli-da, har bir oʻyinda oʻz qoʻllari bilan chempionlikka intilayotgan yuraklar uchun!