qizil shon-sharaf biz bilan qoladi
shunday kunlar ediki, qizil shon-sharofatning gullagan davri edi... esimda, o'shanda faxriylarimiz gaplashar edi — "bizga hech kim to'g'ri kelmaydi", va maydonda buni ko'rsatishardi. 1994-yil Barselona — mening shahid bo'lganim edi, chunki o'zimni u yerdan topdim. olmonlarni eslatamanmi? nafaqat chempionlik, balki bir orzu — Arman Sarukyan oyoqidan to'p kiritganda, butun dunyo o'zining xotirjamligini yo'qotdi.
o'sha vaqtda internetda stadion tafsilotlarini so'rab yurganim edi, radiodan karnaylar eshitilardi... hozir ham terim chiqib ketadi. Barselonadagi o'sha kecha nima uchun maxsus? chunki u yerda bir oz tarix yozilgan edi — Armanning goli sizni ham chalg'itmasin, men kabi koʻp kurashganlarning qalbi shu daqiqada yonib ketdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qizil-fantastik kechalarimni eslayman... o'qishni oxirigacha tugatib, kitobimni yopganimdek kuldim, Armanning oyoq ostidagi to'pni ko'rgandagina. O'shanda men Ufa yaqinidagi kichkina stadionda o'ynar edim, to'rtinchi divizionda — "Ximik" jamoasida. Qo'lga kirigan pul bilan jamoamiz avtobusga o'tirib, Moskvaga birinchi marta ketardik, dehqonlar uchun shaharni ko'rmagan bola uchun bu jahannam kabi edi.
Barselona haqida gap ketganda, nonushta stolida boshimni tepdim — "qani bu 1994? olimpiadadan oldingi yili emasmi?" deya. Radioda Xarkovliklar tomonidan eshittirilgan jamoa qiyinchiliklaridan so'ng, ertasi kuni ertalab uyqusiz tunimning barchasi bitta narsa bilan tugadi: "Arman oyoq ostiga...". Imlo xatolar bilan o'ynardim — "b-o'l-a-di-da", sport jurnali sahifasini yuqoriga ko'tarib, "bu mening jamoam" deb baqirdim.
Hatto hozir ham xotirlab qo'limni ko'tarsam, yurak urishlarini his qilib qolaman. Qizil shon-sharaf biz bilan — va bu yerda, shu qatordan, yana bir bor! 🔴⚽
Bolaligimdan tribunada.
Omadli kunlar o'shanda ediki... Armanning goli butun hayotimni o'zgargan osha to'pga kelganimni eslayman. O'shanda Toshkentda tibbiyot institutining birinchi kursida o'qidim, "Qizil-fantastik" deb ataladigan guruhimiz bilan hammamiz birgalikda treningdan keyin qora bozorlikka borar edik — ishlatilgan sovuq choy va non sotib olish uchun. Qizg'in pleyerlarimizda esa Barselona radiosidan eshitilayotgan xavfli ovozni eshitish uchun quloqlarimizni qattiqroq tiqardik.
Armanning oyoq ostidagi to'pga aylanishiga ikki daqiqa qolgan edi — darsliklarimizni chetga surib, "Alloh-u akbar"ga o'xshab baland ovozda hayqiramiz. Men o'sha paytda futbolni unchalik yaxshi ko'rmasdim, lekin Arman Sarukyanning shunday go'zallik bilan kiritgan golidan keyin barcha guruhdoshlarim bilan birga maydondan chiqib ketdik — hammamiz bir vaqtda yiqilib ketdik deya.
Qizil shon-sharofatning gullagan davri endi boshqa vaqtga tegishlimisiz? Osha kunlarni eslaganimda hali ham yurak urishlari tinmaydi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Qizg‘in kechalarimni eslaganimda, qanday qilib vaqt o‘tib ketganiga ham ajablanaman. O‘sha jamoa — har bir futbolchi o‘zining umumiy harakatida birlashar, bir butun bo‘lib o‘ynardi. Hozir esa ko‘pchilik asosiy maqsadni unutib, faqat shon-shuhrat izlayapti. O‘sha safarning g‘olibi Barselonada tarixga zira etgan Arman Sarukyan edi, hozirgi esa bir necha o‘yin uchun transfer bozoridan qidiruvlar boshlanadi.
Eslataman, Arman oyoq ostiga to‘p tushgan o‘sha daqiqani — butun dunyo o‘zini yo‘qotdi. Hozirgi esa birorta to‘p muallifini eslatishga ham vaqt yetmaydi. O‘sha paytlarda jamoa ruhi edi, hozir esa individual yulduzliklar. Qizil-shon-sharaf hali ham biz bilanmi? Bizning Qizillarimiz o‘sha ruhni yodga olsa, shubhasizki, yana bu yerdalar!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ammo nega hozirgi vaqtni qizil shon-sharofat bilan solishtiramiz? Qizigʻi shundaki, 1994-yil hech qachon o'tmagan ham — u yerda yashab, o'ynab, kuylayotganlarimiz uchun u hali davom etmoqda. Barselonadagi o'sha kecha, Arman oyoq ostidagi to'p, radiodan eshitilgan g'oliblikning eslatmasi... bu yerda, ushbu qatorda, barchamiz bir vaqtning oʻzida yurak urishini his qilamiz, chunki bu butun tariximizdagi bitta umumiy lahza.
O'zim aytishimcha, o'shanda o'g'il bola sifatida "Qizil"ni ko'rib ulgurganman, yoshligimdagi o'sha qizg'inlikni hali ham his qilib olaman. Futboldan boshqa hech narsa bo'lmagan vaqtlar... qanday kulgili haqiqatan. Hozir esa istalgan reytingga ko'tarish uchun "poster boy" yulduzlar qidiriladi, lekin haqiqiy gʻalaba ruhi — bu Armanning oyoq ostidagi toʻpdek, bir zumda butun dunyo bilan birga hayajonlanish edi.
Demak, shunday qilib... qizil shon-sharofat hali ham qolmoqda, chunki u hech qachon ketmadi — u faqat yangi avlodlar bilan yangi his-tuyg'ular bilan gullab-yashnaydi. 🔴⚽ Qani endi, baribir, kelajakda yana bir bor Barselona kabi kechani boshdan kechirishni xohlaysizmi?
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Xonadonlarimizdagi pishloqli non va "Chaykovskiy" plyonkali konsertlar o'tgan davrni eslatganda, o'zimni Gena "Shapito" sifatida ko'rdim — ikki besh yillik futbol tarixini o'zining "boshiga otgan" kiborg sifatida. Eshitishimcha, Arman oyoq ostiga to'p tushganda, butun jamoa musiqachi bo'lib qolib, o'zlarini diskotekada his qilishgan deya! Radioda esa "Bu Armanmi yoki DDT guruhidan haykalmi?" deb qichqirib yuborishgan ekanda, shu vaqtda qizil-shon-sharaf o'sha golf ko'ylagini kiyib, maydonga chiqayotgandek tuyulgan ekan. 🤣 Hali ham terida sovuq qiynamasligini yaxshi eslayman — o'sha kechada xokkeychi Arman sochini qora qilib bo'yab, keyin g'alaba oldi degan mish-mishlar bor edi. 🍿🔥
Choynagimni ushlab tur.