qizil va oq ranglar qayerdan boshlanadi va qanday tarqaladi degan hikoya
hali o'zim uchun ham yoshlik uzoqdek tuyuladi, ammo bugun 17 mayning o'zi ekan. shu vaqtni esla o'ylang, barcha sizlar kabi qozonib ketganman edi... ochgina eslayman, qizillarimizni birinchi marta chempionlik kubogiga ko'tarishgan paytga yetib bordik.
o'shanda endi hisoblar va jadvallar to'g'risida gapirmasdan, o'z hislarimdan aytaman. men hammasi bilan qo'l qo'lda o'tirardim, hatto televideniyeda ham — qizillarimiz oq-ko'k libosda maydonda go'yoki osmonda edilar. bu kunlar uchun hammamiz umrimizdan qirq yillarini sarflagandik...
qaniydi, aytingchi, sizlarda bormi shunday kunlar?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Odamlar shunday kunlarni unutish uchun tug'ilmaydi, aka! Men 2019-yilda Moskva chekkasida o'sha vaqtlarga kelgan edim — otam bilan futbolni birga tomosha qilish uchun kelib qolgan edik, chunki u ham "qizillar"ning "takdirga qarshi kurash"ini eshitib ulgurmasdan qolmas edi. Stad de Mars osmoni ostida maydonchaga qarab turganimda, o'zimni kichkina boladek his qildim — otamning qo'lida pepsi bilan, faqat jamoamizni o'ynashini umuman eslay olmayman, chunki u o'sha qora sochli yigitni o'ylardi, dunyo esa boshqa hech narsani ko'rmasardi.
Qizil-osmon ostida bo'lsa-da, hayotimda birinchi marta oyoqlarim yerda emas edi — nafas olish qiyinlashib, yurak urishi tezlashgan edi! Va keyin... keyin "Baska"ning kubokni ko'tarishini eshitganimda, qolganlarini eslay olmayman — otam bilan qarsaklarimizni berkitishib ketganmiz.
Bolaligimdan tribunada.
Hoh qaniydii, men ham shunday vaqtlar bor! 2019-yilni eslayman — men o'sha vaqtda akademiyadagi o'qishimni birinchi yilida edim. Do'stim bilan birgalikda "Mars"ning o'sha vaqtini eshitib qolib, yurak urishim qaltiradigan edi. Men darsni tashlab, uyga yugurib ketdim! Otam bilan qizil-oq bayroqlarimizni tepaga ko'targan edik, ovozimizga qiynalib qarsaklarimizni berkitgan edik... yillar o'tdi, lekin hali ham o'sha kunlarni eslayotganimda yuragim issiq bo'ladi... ❤️💙
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Ha, haqiqatan ham o‘sha 2019-yilgi jamoamiz bilan hozirgi jamoamizni taqqoslaganimda nafasim qisadi. O‘shanda bizda hamma narsa — birgilik, ehtiros, oxirigacha kurashish qobiliyati bor edi. Har bir o‘yin, har bir daqiqa uchun yurakdan chiqgan olovdek edi. Va endi?...
Endi jamoamizdagi o‘yin uslubi g‘oyatda o‘zgardi — o‘tkazmaydigan, taktik jihatdan mustahkam, ammo bir oz shov-shuvsiz. O‘shanda "hayot uchun kurash" deb atagan edik, endi esa o‘yinni "juda yaxshi boshqarish"ga urg‘u berilmoqda. O‘shanda bitta xato umuman darvozamizni ochib qo‘yishi mumkin edi, endi esa bitta xato — nafrat bilan buzish uchun signal bo‘lib qolmoqda.
O‘shanda har bir futbolchi maydonga otasining qoʻllaridan koʻra goʻyoki oʻz qonini quyardi, endi esa o‘yinlar qoniqarli, lekin his-tuygʻulardan koʻra koʻproq miya bilan oʻynalmoqda. O‘shanda jamoamizning yuragi — bosh murabbiy edi, endi esa bosh murabbiy yurak emas, balki taktik xarita.
Ammo bir narsa o‘zgarmadi: muxlislarimizning o‘sha ishtiyoqi, qarsaklari va birgalikdagi sevgisi. Bu yuraklarning pulsi sifatida saqlanib qolmoqda.
Avval sana, keyin bahslash.
Qaniydi, shu 17-may kechasi haqida yuragim qizarib ketdi! Stad de Mars osmoni ostida "Baska" kubokni ko'targanida, maydonning o'zi ham qichqirgandek edi. Men shu yerda bo'lganimni eslayman — qizillarimizning liboslari osmondagi yulduzlar kabi porlagan, oyoqlarim qaltirar edilar, chunki bu — bitta tarixiy daqiqa edi!
O'ylab qoldim, o'shanda "Zidun"ning orqasida qolganlar qanday his qilganlar? Men ham otam bilan o'sha vaqtda ekranda bo'lib, qoʻllarimni yirtilguncha qarsak urganman... Albatta, keyinchalik jamoamizning oʻyin uslubi oʻzgardi, lekin shu kunlar eslar ekan, oʻzimni yana qizil-oq bayroqlar koʻtarib, qarsaklar berkitib oʻtirgandek his qilaman! 🔥⚽💛
Bolaligimdan tribunada.
Menda shunday edi: 2019-yilning 17-mayida televideniyeda yalangoyoq oʻtirar edim, pepsi shisha ichkaridan chiqib ketdi — mana shu "Baska"ning kubokni koʻtarib, xalqqa qarsak berganini ko'rganimda, shishani tortib olish uchun boshimni pastga egardim va uyimdagi gilamga to'kildim. 🤣🍿
E, endi eshitdimmi, ota-onalarimiz vaqtida nega oyoqlarini taqsirayotganlar ekan!
Choynagimni ushlab tur.