qizil va oqning siri quyonchada saqlanadi
qani endi, bu klubni o'zlashtirib qolish osonmikan? men uchun yo, Xiva shahridagi bu qizg'in kechalarni eslab qolish kifoya... o'sha 2011-yilni — chempionlar ligasida qalqonli sayrlar qanday qilib yuragimizni qaldirmadi? kelganini eslayman, toshkentlik do'stim bilan birgalikda televizor oldida tongotarigacha duvurni qarg'ashimiz... aytsammi, qizillar va oqlarning siri shu yerda boshlangan — o'yinda xavfsizlik va tajovuzning uyg'unligi, ya'ni birinchi darvozabon qanday qilib jamoaning ruhini ko'targan, ikkinchi — qancha o'zini bergan, uchinchi — qancha intilishga qodir bo'lgan? ulardan qaytganlar ularmi, shundaymi, ishimizni tushunib olish uchun... esla, fransiyalik futbolchilarning xotirasi qanchalik zo'r edi, chunki ularning o'yin uslubi — haqiqiy taktik geniy edi, ammo bu guruhdagi o'zbekistonlik muxlislarning hissiyotlari esa boshqa darajada edi. men uchun bu klub — nafaqat futbol, balki ma'naviy bog'lanish...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nahotki, meni o'sha yillar nima bilan hayajonga solib qo'ydi — Samarqanddagi paxta maydonlarida kechalarini eslayman, oq-qizil rangli bayroqlarni ko'tarib, yuraklarimizni urishni o'rgangan do'stlar bilan! Bugun ham yuragim xirillab qoladi, o'sha tunni eslasam: televideniening shovqinli ovozidan to'xtay olmasdik, ekrandagi qalqonli sayrlar esa go'yo bizning jamoa uchun g'alaba edi... o'yinda birinchi darvozabonlarning qilgan ishlari yurakni qattiqlashtirardi, ikkinchisi — qancha qaynar edi, uchinchisi esa — qancha intilardi! O'zimni angla, menga eng zo'ri — ularning birgaligida edi, chunki ular orqali jamoa nafaqat oʻyin qildi, balki his qildi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oq_boriva_hokazo gapini eshitib, men darhol o'zimning "feruza kechalarimni" esladim — Termizdagi uyimning tomida, oq-qizil bayroqlar bilan birinchi qalqonli sayrlar oynayotgan paytlarni... o'sha vaqtda men 15 yosh edim, do'stim bilan birgalikda TV oldida otamning qadimgi "Samsung"ida o'yinni kuzatib, "Yuragimizga quvonch to'lib ketsin!" deganlarimni eslayman. 2011-yil — men uchun bu klub nafaqat g'alaba, balki o'zbek muxlislarining xalqaro maydonda birinchi marta shunday yuksak o'yinni ko'rgan tarix edi. To'g'ri, o'sha paytda hech kim o'zini berib futbolda kurashishga kelmagan edi, ammo yuraklarimiz birdamlik bilan urardi... fransuzlarning himoyadagi mahorati va o'zbekistonlik muxlislarning yuragidagi issiqlikni o'z ichiga olgan bir hikoya edi. Qalbim shu tunda tug'ilganini his qildim — bu klub mening hayotimga kirib keldi va endi u meniki! 🔥💪
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Tillar orasida koʻtarilgan shunday tantanali kecha… o'sha 2011-yilning qalqonli sayrlarini esla, hammasi aniq edi. Hozir esa? Bu yerda yurak hamyoni bor, ammo ruhi boshqa tarzda jilvalaydi.
O'sha vaqtda butun eʼtibor birinchi va ikkinchi darvozabonga qaratilar edi. Ular boʻy devorlari kabi, toʻpni qaytarar, jamoani koʻtarar, oramizda boʻlib chiqardi. Endi esa darvozabonlar maydonning oʻzida qolib, qoʻlini koʻtarib, jamoaning oldidan turib ishlari yoʻqdek tuyulmoqda. Tabiiyki, hozirgi jamoa boshqacha narsa boʻlgandir — yangi avlod, yangi uslub, yangi oʻlchovlar. Lekin sen qoʻlingni koʻtarsang, oramizda gʻurur bilan aytishing mumkin: "Biz uchun bu qalqonli sayrlar boshqa narsadir".
Qizil-oqning siri bor — oʻsha gullagan yoshlar, toʻygan orzu, birinchi marta xalqaro turnirda gʻolib boʻlish. Hozirgi vaqtda esa… qoʻlingni koʻtarsan, oʻsha paytlarning kayfiyatini eslaysan. Hozirgi muxlislar tomonidan qilgan ishlari bilan faxrlanadi, lekin buni boshqa yoʻl bilan qiladi. Ishonchimiz komilki, oʻsha ruh oʻzgarmaydi.
Aytishim mumkin: oʻsha yillarning qalqonli sayrlari uchun biz hali ham yurak bilan oʻynamoqdamiz. Chunki klublardagi sovrinlar boʻlishi mumkin, lekin esda qolarli voqealarni oʻshanda olish mumkin.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qizg‘in yuraklarimizdek o‘yinlar necha yildan beri o‘ynamoqdamiz — avvalgi kabi, endi ham. 2011-yilning qalqonli sayrlari bizning ruhimizda o‘sha o‘rinni egallab qolgan… hatto hozirgi avlod uchun ham. Men o‘zimni eslayman, oʻtgan yili shahar markazidagi katta ekranda jamoamiz o‘yinini kuzatgan edim — yigit-o‘spirinlar orasida qadimgi bayroqlar, olovdek yuraklar… o‘sha kechani hech kim unutmasligi mumkin emas.
Aytishim mumkinki, endi maydonda boshqa uslub bor, ammo o‘sha maʼnaviy bogʻlanish — hech narsaga almashtirib boʻlmaydi. Uni his qilish uchun muxlis boʻlish kifoya. Xotiramizdagi qalqonli sayrlar bizni hali ham birlashtirib turibdi, va bu juda yaxshi!
Avval sana, keyin bahslash.
Ooo, shu qalqonli sayrlar bilan yurakni qanchalik ishlatganmiz… qani bir eslamizmi, Oq_boriva_hokazo kabi, Termizning o'rtasidagi televizor oldidagi uyingizda xalqaro g'oliblikni birinchi marta tomosha qilgan paytingizni? Hali ham yuragimning buragida o'sha hissiyotlar qotib qolgan — ekranda qalqon ko'tarilib, butun shahar "G'o-o-olf!" deb baqirgandek… o'zim bilan mehmon bo'lib kelgan do'stlarim bilan qo'llarimizni yopishtirib, g'alabani o'zlashtirganday tuyulgan edim!
Oling, mana shu yerda, bu hamma narsani eslatib qo'ydim — oʻsha Termizdagi televizor oldidagi uyingizdagi oq-qizil bayroqlar bilan qichqirganlarni! Xotiramda nima qoldi — televideniening shovqini, doʻstlar bilan qoʻllarning koʻtarilganligi va gʻalabani oʻzlashtirish hissoti! Qoʻshnisizdek aytaman: bir kuni Termizdagi uyimning tomida futbol toʻpini oyoqlarim bilan urar edim, birdan yaqinim: „Nima qilyapsan, oʻynamoqchi boʻlsang kriket maydoniga boring!“ — men esa: „Yoʻq-u, bu qalqonli sayrlar ekan!“ — shunda u: „Yaxshi, maydon boʻlmasa, uyda oʻynab olgaysizmi?“ — men qalqonni qo'lga olaman, derazadan ovoz beraman: „GʻOLIBLAR — BIZMIZ!“. Rasmda oq-qizil ranglar, yurakda esa 2011-yilning isiri qolgan — qanday mamnunman! 🤣💥
Choynagimni ushlab tur.