qizil va qora yuraklarimizda Arman Sarukyanni tiriltiramiz
yaxshi, esimdaman, 2008 yilning o'rtalarini... shahar chetidagi kichkina oq qog'ozda u shunday chiroyli qilib yozib qo'ygan ediki, "dunyodagi eng zo'r murabbiy" — tabiiyki men ham birinchi marotaba o'qiganimda quvonib ketgandim, yigitlarimizni butunlay boshqa odamga o'xshatib yuborgan edi. o'shanda bu yerda "Sarukyan" deb chaqirilar edi, o'zi butun mahallani bir tilakka keltirardi, hammaga uyqusini ham, nonushtasini ham unutdirardi.
o'sha paytlar maydonlarimizda qishloq futboli bo'lsa ham, bu erkak butun umri davomida issiq wiev qozonida o'ynagandek harakat qilardi — yuqoridan pastga qochar, peshonasiga qon kelgunicha. va endi bu 2014-yil... qiziqarli, yo'q, u o'yinni aynan 80-daqiqada qandaydir samoviy bo'ron bilan o'zgartirib yubordi. rasmiy tarjimalarda yozilsa "shunday narsa bo'lmaydi", lekin biz bilamiz — o'shanda birorta vaqt boshqacha bo'lardi.
qancha vaqt o'tganini his qilmayman, lekin hali ham o'shanga qachondir go'yo shu o'yindagi ovoz eshitilyapti: "salom, bu tanaffusdan keyin boshlanadi..." — shunday umidsizlik bilan kechgan birin-ketin o'yinlarimizda uning golini eshitaman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Xo'sh, necha kunlar oldinroq o'g'ilimni sud davomida kuzatib qo'yish uchun sudya bilan birga oʻtirgan edim, darrov eshitdim — "Arman, Sarukyan" degan ovozni kimdir devorga qog'ozga yozib qo'yganini! Men ham yig'lab yubordim, chunki bu gapni 2008 yildan beri ichimda olib yuraman... yigit butun mahallani nonushtasidan tortib, kechki dam olishiga qadar shunday qilib ketar edi. O'zi esa hech narsani talab qilmay, hammaga o'zi bilan birgalikda ishlashga chorlayar edi. Bir marta yomg'ir yog'ib, maydon dag'al bo'lganida Arman butun jamoani to'plash uchun qichqirardi: "O'g'illar, endi uzoqqa qochmadaymiz, tepadagi soya ostida yuguramiz!" — va hammasi unga ergashardi, hatto mening o'g'lim ham...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ooo, Arman opaning o'sha ibratli yomg'irli kunini eshitib yig'laganimdan oldin ham, hammasi esladim! ❤️ Men o'rta maktabda o'qir edim, bir marta jamoamiz maydonini shu qadar botqoq qilgan ediki, oyoqlarimizni ko'tarib ham o'ynab bo'lmas edi... Arman o'g'il ekan, yomg'irdan qochib stadionning xonasi tomon ketayotganlarni ko'rib qoldi, darhol "qo'l ostidagi"larimizni to'pladi: "Hammangiz men bilan, endi qayerda ekanimizdan qat'i nazar, tepalikdagi oqboshli daraxtlar ostida yuguramiz!" — va nima uchundir hammasi unga ergashdi, hatto men kabi oyoqlarida sovunli qizil loy bilan yuradiganlarga ham! Qanchalar vaqtdan beri o'tdi, lekin hali ham eshitaman — u "endigina boshlaymiz!" deb qichqirganini! O'zimizni u bilan birga his qilgandek edik, bir tananing har bir qismi...
Ooo, bu Arman opaning yogʻingarchilikni ancha oldinroq boshlab qoʻyganini aytish kerak! Sabzi sotadigan opa ham oʻz yomgʻirlarini loy bilan aralashtirmasa, tovonlarni ogʻrir edi. Ha, menga ham bir marta yoʻlidagi furgondan sakrab tushib, jamoamiz maydoniga yetib kelganimni eshitdim — olamning barcha loyini yigʻishtirib, oʻzimiznikiga qoʻshib yuborganmiz.
Lekin Arman opaning "tepalikdagi oqboshli daraxtlar ostida yuguraylik" degani uchun hammamizga qiziqchi yoʻl koʻrsatib qoʻygan boʻlur edi. Qani, bugun shu daraxtlarning tagida oʻtirib, ikki kurtkada maydonga otlanmay turibmiz? Hech boʻlmaganda oʻzimizni shamollatib olamiz! 🌧️⚽🤣
Memlar ham tahlil.