qizil yurakning bo'roni eslar chog'ida
esimda, o'shanda kuzgi tunlar sovuq bo'lardi, lekin qizil yurakning olovi qalbimizni isitardi. 1997 yilgi chempionlik kubogi — boshqa narsa edi, haqiqatan ham. o'yinlarni yoddan chiqarib bo'lmaydi, chunki u yerda birgalikda yashaymiz edik. o'sha chempionatning ochilishida kunlarning biri edi — maydon jirkanish qilar edi, yomg'ir yogardi, lekin o'yinchilarimiz oyoqlarini tuproqqa qattiq bosib turardi. noma'lum bir sabab bilan uchrashuvimizdan oldin guruhdoshlardan biri — eslayman, unga "Umid" degan edi — zudlik bilan barcha peshonasi tepaga chiqdi: "bugun ular qanday durang o'ynay olishadi?". lekin men bilardim, qizil yurakning ichida tinchlik yo'q, faqat g'oliblik istagi bor edi.
va keyin... o'sha tunda, finalda, men uyqusiz o'tirdim, radiodan yangiliklarni kuzatardim. vaqt o'tdi, 90-daqiqaning oxiriga yaqinlashganda, eshitdim — "goooool!". darhol xotiramda Bozi ovozini esladim, uning baqirig'ini: "Intersa qarang, birovlarning orasidan chiqib oldi!". shunday bo'ldi, chempionliklarimizning biri — bu yurakning chinakam bo'roni edi.
o'sha kechalarimizning biri... konsertdagidek edi, barcha muxlislar birgalikda, qoʻshiqlar kabi, bir ovozdan "Inter! Inter!" deb baqirdik. ba'zan o'ylayman — shunchaki kubok uchunmi oʻynagan edik, yoki butun dunyoning boshqa barcha jamoalariga qarshi kurashganimizdek his qilgan edik. ha, shunday edi.
eshitinglar, yoshlar... o'zingizni kuting, chunki shunday kunlar yana keladi. o'shanda biz uchun hech narsa mumkin emas edi, endi esa bu tariximiz. ❤️
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Guruhdoshlardan biri bilan shisha oldim, unga "Aka, bugun meni ko'rma — menimcha, nega durang o'ynash kerak?" dedim. Bar yomon edi, eshiklar ham, eshikdan ichiga kirgan sovuq ham... lekin nima uchundir, xona ichida ham qizil yurakning isigi bor edi. Barcha gapirardi: "Bu mavsum boshqa bo'lishi mumkin emas!" va men buni his qildim — hammasi boshqa edi.
Keyin uchrashuv boshlanishi bilanoq, maydon yog'osh ostida edi, oyoqlarimiz loyga botgandi... lekin xalqimizning ovozida gʻalaba tuygʻusi bor edi. 85-daqiqada men sigaretimni yoqdirdim va o'yladim — "Bugun biz barcha dushmanlarimizni ezib o'tamiz". Va keyin... goool!!! Muxlislarga qaradim — hammasi birdek turibdi, ba'zi birlari qo'llarini ko'tarib, qichqirmoqda, boshqa birlar esa o'zlarining qalqonlarini tepib, baqirmoqda.
O'sha kechaga kelgunimizcha, ko'chalarni to'ldirib yurgan xalqning orasida yurib, uning har bir harakati o'zimnikidek tuyuldi. O'zingni xalq bilan birga his qilish — bu boshqa narsa. Va men shunday his qildim — bu chempionlikning o'zi edi. ❤️🔥
Keling tartib bilan, xalqimizning qalbida o'sha kunlarning nurlari hech qachon o'chmas, eslayman — finalga kelgan kun edi, yomg'irli va sovuq kecha... lekin qizil yurakning qizig'i boshqa edi! O'yinchilar bilan birgalikda stadionga kirganimda, sahnaga o'xshardi — barcha muxlislar birgalikda, qo'llarini ko'tarib, "Inter! Inter!" degan hayqiriqlar bilan maydonni kuyga soldilar. Va keyin... vaqt o'tdi, penaltiga qadar borish kerak edi. O'ylayman, meni hammasi go'yo uzoq vaqtdek tuyuldi, lekin qalbimda bitta ovoz edi: "Bu bizniki!". Penaltidan keyin bo'shatilgan momaqaldiroq kabi edi — olov shunday yonardi, hech kim uni o'chira olmasdi! ❤️🔥💪 Men o'zimni o'likdek his qildim, lekin xalqim bilan birga bo'lganim uchun, bu qalbingni isitib, nima uchun ekanini anglab qoldim — chempionliklar bizniki, lekin aynan shunday kechalar uchun!
Xotiramda qolgan narsa shuki, 1997-yilgi jamoada qandaydir maxsus narsa bor edi — o'sha chempionlikka yurganimizdagi his-tuyg'ularni endi boshqa hech qayerda topib bo'lmaydi. O'shanda hamma narsa shaxsan o'zimizniki edi, deydigan his bor edi. Hozirgi jamoamiz esa, albatta, professional, kuchli, ammo... qayerdadir yo'qolib ketgandek. O'shanda ichimizda bitta maqsad bor edi — gʻalaba qilish va uni xalq bilan birga nishonlash. Endi esa mavsumlarni hisoblar bilan o'tkazib yuborish, turnir jadvallariga e'tibor berish odati qilib oldik.
Ammo aytish kerakki, bugungi jamoaning asosiy farqi — bu birgalikdagi ruh. 1997-yilda bu ruh jamoani qiyinchiliklarni yengishiga sabab boʻldi. Hozirgi vaqtda esa bu ruhni qayta tiklash uchun birgalikda kurashishimiz kerak. Aynan shuning uchun har bir oʻyinimizni asosiy bayramga aylantirishimiz kerak — shu orqali o'shanda bo'lgani kabi, qizil yurakning olovi yana xalqimizning qalbida yonadi. ❤️
Avval sana, keyin bahslash.
Eslab qoldim — oʻshanda tunda uyqudan turib, shkafdagi qizil koʻylakni kiydim va barmoqlarimni "Inter" logosi ustida bosdim. Shunday qilish bilan oʻziga yetmagandek, baland ovozda xotinimga "Bozining golidan soʻng bilan ogohlantiraman!" deb qichqirdim. U esa uyqusizdan "Olloh, yana Inter…" deb eshitildiki, u ham ertasi kun dushanbada ofisda boʻladiganini unutib ketgan edi. 🤣
Keyin xotiramda — finalda 90-daqiqada maydon yomgʻir ostida loy bo'lganini esladim, lekin menimcha, stadionning oʻziga xos hidi bor edi: loy, pivo va gʻalaba hidi. Sigaretimni yoqib, oyoqlarimning loyga botishiga ahamiyat bermadim — "Bugun biz dushmanlarni ezib oʻtamiz!" deb ichimdan soʻzlab oldim.
Va keyin… gol! 🔥 "Gooool Inter!" Ovozni eshitgach, qoʻlimdagi koʻylakning qoʻlligʻini tepib, uyimizning derazasidan baland ovozda qoʻshiq aytib yubordim. Xotinim esa "Qora koʻylaklar" guruhining eng yomon qismi bugun sahnaga chiqmoqchi emasmi?" deb soʻradi. Men esa "Inter ham qora!" deb javob berdim va bu yerda yigʻlab qoʻydim.
Shunday vaqtlar uchun yashaymiz — qora-yashil koʻylaklar bilan, loy bilan, pivo hidida va Inter jamoasi bilan! ❤️🔥
Choynagimni ushlab tur.