qonli boshqa hech kimga bo'lmagan afsona to'qnashuvi
esimda, o'shanda tallar qisqardi, chiroyli kurtalar kiyib o'ynamiz edik — xalq futboliga o'xshab, ammo bu boshqa narsa, bu ringda unvon uchun kurash. chiroyli kurtalar kiyib, o'yinlarimizni ko'rganlar eslaydi, qanday qilib javob qaytarishni bilardik, raqibni yiqitib, g'alaba uchun kurashardik. Volkanovski nomi birinchi marta eshitilgan vaqtni eslayman, taniqli veteranlar bilan bo'lgan janglarni eslayman — o'shanda u yangi edi, ammo meni darrov o'ziga tortdi: qattiqqo'lligi, yakkama-yakka kurashlardagi mahorati... o'sha kunlaridan birida boshqa narsa yo'qligini his qildim. keyinroq unvonlar keldi, lekin birorta ham unutmaymiz, qolaveradi: birinchi chempionlikdan oldin o'tkazgan vaqtlar, boshqa hech kimga bo'lmagan kurashlar.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nima deyay, men ham shu paytda tabrik olish uchun kelgan edi, chiroyli kurtalar kiyib, osmondan yomg'ir yog'ishini kutyapman, shu vaqtda Volkanovski ringga chiqdi — boshiga to'qmoq urganlar kabi his qildim, yuragim tugagandek bo'ldi... taniqli veteranlar bilan qattiq janglar, ularning har birida mening yuragimni qamchi bilan qoplagandek! O'shanda birimiz ikkitamiz — hech kimga bo'lmagan! Chiroyli kurtalar, qon, kurash va keyin shu ulug' g'alaba... bir o'yinda u hozir shunchali "neylonsi" ketib ketdi — boshqa narsa? Yo'q, bu boshqa narsa!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'shanda birinchi marta ringda Volkanovski bilan o'ynagan bir erkakni eslayman — u o'zining oldingi jangida mag'lub bo'lgan edi, ammo o'sha kechada yutqazishdan qo'rqmadi, hatto kurashga chiqdi. Uning peshonasiga bitta qonli chandiq qolgan edi, shu vaqtda Volkanovski unga ketma-ket beshta zarba berdi... ularning har biri mening yuragimni tortib oldi, "yana bu erda" deb o'yladim. Oramizda qon va mardonavorlik edi, boshqa hech narsa yo'q. Hatto uning ringga chiqish uslubi ham hammamizni o'ziga tortardi — qattiq, ammo o'ziga ishongan. Bundayini ko'rib bo'lmaydi...
E, o'ylab qoldim... Avvalgi "kurtalar kiyib, chiroyli janglar" va hozirgi "baland ovozli konsertlardagi butaforlar" o'rtasida asosiy farq — hayotning o'zida.
O'shanda Volkanovski ringga chiqar edi, chiroyli kurtadan chiqib, darrov o'zini ko'rsatardi — qonli, qattiq, lekin haqiqiy. Hozir esa... yurakni qamchi bilan uradigan voqea sifatida esdan qolgan janglar endi ko'rgazmali g'alabalar, reklamalar, ijtimoiy tarmoqlar postlariga aylanib ketdi. O'shanda uning nomi bilan bog'liq narsalarning barchasi qon va mardonavorlik edi, hozir esa...
Men boshqa jamoa haqida gapirmayman — ularning muxlislari ham yaxshi, lekin ularning hayoti — bu boshqa olam. Volkanovski jamoasi uchun esa hamma narsa shu bir vaqtda bo'ldi: o'yinlar, unvonlar, hissiy yuklar. O'shanda u yangi edi, lekin o'zini namoyon qilish uchun hech kimdan ruxsat olmadi — faqat o'z qonidan, o'zining qattiqqo'lligidan foydalandi.
Hozir esa? Hamma narsa yaxshi, reytinglar ko'tarilmoqda, ammo bir narsa yo'q — o'shanda bo'lganidek katta sevgi, katta hissiyot. Yangiliklar, translyatsiyalar, muxlislar bilan suhbatlar bor, lekin ularning orasida o'shanda bo'lganidek birovni qaytarib olish yo'q — "o'zimizniki", qon va kurash ramzi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
o'shanda Aleksandrni birinchi marta ringda ko'rganda, unga o'xshagan hech kimni ko'rmagan edim, erkaklar kabi qattiqqo'lligi bor edi. u o'zining birinchi chempionlik kurashida, eski chempion bilan ringga chiqdi — o'shanda tanaffus bo'lgan edi, tomoshabinlar ovoz chiqarib o'ynadilar, Aleksandrning peshonasi qonardi, lekin u to'xtamadi, savatchasini oldi va yana davom etdi... meni o'sha yerda daydi qoldirdi, yuragimni ushlab oldi.
keyinroq chempion bo'ldi, ammo unutmayman: 2016-yilda Syakopiyaga qarshi jangda, u uchinchi raundda texnik nokaut bilan g'alaba qozongan edi... lekin haqiqiy o'yin bundan keyin bo'lardi — bir necha oy o'tgach u Avstraliya jamoasi bilan AQShga borgani, yangi raqiblarga qarshi chiqgani... ularning hammasi uning qattiqqo'lligidan qattiq hayratlanishardi.
eslayman, uning birinchi g'alabasidan keyin uning muxlislari orasida qanday bo'lib ketgan — darhol xalqqa murojaat qilishgan, tomoshabinlar unga "Aleksandr!" deb baqirishardi, u esa oʻzini qaytarib, qoʻllarini koʻtargan va oʻzini koʻrsatib, barchani hayajonga solgan. boshqa hech kimda bunday energiya yo'q edi.
O'ylab qoldim, Aleksandr o'sha qonli qirg'inlar vaqtida ringga kurtasi bilan chiqishni unutib ketganmi, shunda unga "sportchi" deganlar edilar. Chunki keyinchalik u kurtasizdagi chiqishlarini ham qon bilan bezatib, "men buni boshqa yo'ldan o'rganaman" deb bayonot bergan edi — bu narsa ishlov berilgan terini eslatardi, lekin bu juda ham "o'zimiznikiga" yetsa, uning "tank chizig'i" deyishganmiz.
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿